Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619296

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 22 lipca 2013 r.
III PK 9/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Kazimierz Jaśkowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Aleksandry W.-D. przeciwko Powiatowemu Bankowi Spółdzielczemu w S. P. o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne i wynagrodzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lipca 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 18 października 2012 r., (...), odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Pozwany Powiatowy Bank Spółdzielczy w S. P. w sprawie z powództwa Aleksandry W.-D. o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne i wynagrodzenie wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 18 października 2012 r., (...). Zaskarżonym wyrokiem, na skutek apelacji powódki, zmieniono wyrok Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 12 października 2011 r., (...) oddalający powództwo w ten sposób, że przywrócono powódkę do pracy w pozwanym na stanowisku referenta i orzeczono o kosztach.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił w niej naruszenie: art. 30 § 4 w związku z art. 45 § 1 k.p., art. 45 § 2 k.p., art. 94 pkt 1 k.p. oraz art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 386 § 1 k.p.c. i art. 385 k.p.c. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący wskazał, że jest ona oczywiście uzasadniona.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1)

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2)

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3)

zachodzi nieważność postępowania lub

4)

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jednocześnie, zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (przed sądem drugiej instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza związanie Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia.

W przedmiotowej sprawie wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na przesłance oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

W tym zakresie należy wskazać, że przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone nią orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób oczywisty narusza prawo. Oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2001 r. I PKN 15/2001 OSNAPiUS 2002/20 poz. 494 oraz z dnia 17 października 2001 r. I PKN 157/2001 OSNP 2003/18 poz. 437); oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości; gdy podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i analizy czynności sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2008 r. I UK 11/2008 LexPolonica nr 2133264); gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1963 r. II CZ 3/63 OSPiKA 1963/11 poz. 286). W razie powołania się na przesłankę skargi kasacyjnej przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie "oczywistości" mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia prawa są w sposób oczywisty uzasadnione, bez dokonywania głębszej analizy prawniczej.

W ocenie Sądu Najwyższego, przedmiotowej skargi kasacyjnej nie można uznać za oczywiście uzasadnioną tym bardziej, że skarżący nie wskazał przepisu, który miałby zostać oczywiście naruszony przez Sąd ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że Sąd drugiej instancji rażąco naruszył przepisy postępowania, wskazany zaś w części skargi dotyczącej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania art. 233 w związku z art. 328 § 2 k.p.c. nie został przez skarżącego wskazany jako podstawa skargi.

Nadto w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.