Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619259

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 5 września 2013 r.
III PK 15/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Romualda Spyt.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Edyty B.-B. przeciwko "B." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o odszkodowanie z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 września 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 17 października 2012 r., (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Pozwana - "B." Sp. z o.o. - wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 17 października 2012 r.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 45 § 1 k.p. polegającą na:

(1)

przyjęciu, że przyczyna wypowiedzenia musi mieć niezwykłą doniosłość, co w sytuacji jeżeli dotyczy ona wypowiedzi skierowanej przez pracownika do przełożonego, charakteryzować się musi koniecznością używania słów uznanych powszechnie za obraźliwe, koniecznością istnienia wypowiedzi ocenianej nagannie w oderwaniu od danego kontekstu sytuacyjnego oraz koniecznością wystąpienia negatywnej oceny pracownika w zakresie realizacji powierzonych mu obowiązków pracowniczych oraz

(2)

nieprzyjęciu, że przyczyną wypowiedzenia może być utrata zaufania do pracownika w sytuacji, w której, pomimo nienagannej oceny w zakresie wykonywania obowiązków pracowniczych i przy jednoczesnym narastającym konflikcie z przełożoną, pracownik posługując się pozornie neutralnymi pytaniami polemizuje ze sposobem pracy przełożonej i podważa jej kompetencje.

Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., przez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, tj. nieustalenia faktów, które Sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; art. 382 k.p.c., przez pominięcie części zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz orzekanie bez wskazania faktu zakwestionowania pewnych dowodów albo uznania ich za własne.

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazując, że "wniesiona skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż Sąd drugiej instancji: dokonał błędnej wykładni art. 45 Kodeksu pracy, uznając, że przyczyna wypowiedzenia musi mieć niezwykłą doniosłość oraz nie uznając za przyczynę wypowiedzenia utraty zaufania pracodawcy wywołaną wiadomością e-mail podważającą kompetencję przełożonej, rażąco naruszył przepisy postępowania, a mianowicie: art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy faktycznej rozstrzygnięcia a mianowicie niezajęcie merytorycznego stanowiska w odniesieniu do części faktów i dowodów, i brak pełnego ustalenia przyczyn, dla których pewnym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz art. 382 k.p.c. pomijając istotną część zebranego w sprawie materiału dowodowego a tym samym zaniechując właściwej kontroli instancyjnej."

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Odnosząc się do kwestii oczywistej zasadności skargi trzeba przypomnieć, że w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego przesłanka ta wynika zwykle z oczywistego, widocznego prima facie naruszenia przepisów prawa polegającego na sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c., lecz o naruszenie kwalifikowane (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2008 r. II UK 317/2007 LexPolonica nr 2036261, z dnia 25 lutego 2008 r. I UK 339/2007 LexPolonica nr 2031987, z dnia 26 lutego 2001 r. I PKN 15/2001 OSNAPiUS 2002/20 poz. 494 oraz z dnia 17 października 2001 r. I PKN 157/2001 OSNP 2003/18 poz. 437, z dnia 8 marca 2002 r. I PKN 341/2001 OSNP 2004/6 poz. 100, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r. I UK 218/2007 LexPolonica nr 1838240). Jeżeli więc przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta "oczywistość" i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia, koncentrując się na wykazaniu kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r. IV CZ 100/2003 LexPolonica nr 393829).

Skarżąca zarzuca Sądowi drugiej instancji dokonanie "błędnej wykładni art. 45 Kodeksu pracy", przez uznanie, że "przyczyna wypowiedzenia musi mieć niezwykłą doniosłość." Tak sformułowany zarzut nie ma oparcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy w T. nie stwierdził wszakże, że "przyczyna wypowiedzenia musi mieć niezwykłą doniosłość", uznał natomiast jedynie, że w okolicznościach sprawy nie zaszły obiektywne przesłanki utraty zaufania przez pracodawcę. Wynikało to z przyjęcia stanowiska, że treść wiadomości mailowej nie wskazuje na podważanie przez powódkę kompetencji przełożonego, co mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów. Stąd też wywody skarżącej kwestionujące ten pogląd stanowią w istocie polemikę z ustaleniami faktycznymi Sądu drugiej instancji, co uchyla się spod kontroli kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Także gdy idzie o zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania należy uznać, że skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że doszło do ich kwalifikowanego naruszenia, które byłoby widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.

Skarżąca nie zdołała zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.