Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3157819

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 23 marca 2021 r.
III OSK 205/21
Kasacyjny zarzut naruszenia przepisów postępowania

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.).

Sędziowie: NSA Małgorzata Borowiec, del. WSA Sławomir Pauter.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1207/17 w sprawie ze skargi J. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) w przedmiocie potrącenia uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1207/17 oddalił skargę J. D. (dalej: "skarżący") na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z (...) czerwca 2017 r., nr (...) w przedmiocie potrącenia uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Wnioskiem z 7 lutego 2017 r. Naczelnik Zarządu CBŚ w (...) zwrócił się o uznanie nieobecności skarżącego w służbie od (...) stycznia 2017 r. za nieusprawiedliwioną, potrącenie odpowiedniej części uposażenia przy najbliższej wypłacie oraz zawieszenie uposażenia, zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.).

Komendant CBŚ (...) lutego 2017 r. wydał decyzję nr (...), zgodnie z którą, na podstawię art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, zawiesił skarżącemu uposażenie od najbliższego terminu płatności. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Następnie Komendant CBŚ rozkazem personalnym z (...) marca 2017 r., nr (...), na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, potrącił skarżącemu (...) uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie od (...) stycznia 2017 r. do (...) stycznia 2017 r. oraz (...) uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie od (...) lutego 2017 r. do (...) lutego 2017 r. Decyzji tej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Skarżący wniósł od powyższego rozkazu personalnego odwołanie.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z (...) czerwca 2017 r., utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji.

Organ odwoławczy wskazał, iż skarżący od (...) stycznia 2016 r. do (...) stycznia 2017 r. przebywał na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim. (...) stycznia 2017 r. stawił się w miejscu pełnienia służby, jednakże nie został do służby dopuszczony i tego samego dnia, w celu ustalenia jego zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym, otrzymał od przełożonego skierowania na badania profilaktyczne oraz kontrolne - ważne do (...) stycznia 2017 r. Skarżący po opuszczeniu miejsca pełnienia służby nie stawił się w miejscu wykonywania badań, pozostając przez cały ten czas poza miejscem pełnienia służby. Poinformował jedynie przełożonego, że dzwonił do przychodni w (...) i uzyskał informację, że bez zaświadczenia o zakończeniu leczenia nie zostanie przyjęty przez lekarza. Ponadto pismem z 11 stycznia 2017 r. skarżący powiadomił przełożonego, że (...) stycznia 2017 r. zgłosił się do Podkarpackiej Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w (...), odebrał kartę obiegową i rozpoczął wykonywanie badań lekarskich, które miały potrwać co najmniej do (...) stycznia 2017 r. Wniósł przy tym o usprawiedliwienie jego nieobecności w służbie.

Komendant stwierdził, iż skarżący (...) stycznia 2017 r., pomimo stawienia się w miejscu pełnienia służby, pozostawał następnie poza tym miejscem, a po (...) stycznia 2017 r. w ogóle zaprzestał stawiania się w służbie, przy czym sam skarżący faktu tego nie kwestionuje. Zdaniem Komendanta Głównego Policji fakt prowadzenia przez (...) Rejonową Komisję Lekarską MSWiA w (...) określonych badań, w terminach przez nią wskazanych, nie zwalnia policjanta od obowiązku stawiania się po ich wykonaniu lub przed ich wykonaniem w miejscu pełnienia służby, bądź też przedstawienia określonej dokumentacji usprawiedliwiającej jego nieobecność. Wykonywanie bowiem na polecenie przełożonego określonych badań lekarskich przez część dnia służby nie uprawnia policjanta do otrzymania całego dnia wolnego. Ponadto samo poinformowanie przełożonego o stawieniu się przed właściwą komisją lekarską oraz o planowanych dalszych badaniach nie stanowi prawidłowego usprawiedliwienia nieobecności w służbie. Skarżący nie przedstawił natomiast żadnego innego dokumentu usprawiedliwiającego swoją nieobecność. Takim dokumentami nie są w szczególności: wezwanie z (...) grudnia 2016 r. do stawienia się w omawianej Komisji w celu odebrania karty obiegowej do badań specjalistycznych, czy też informacje przekazywane przez skarżącego telefonicznie, pisemnie, za pośrednictwem poczty e-mail.

W ocenie organu skarżący, w związku z otrzymanymi (...) stycznia 2017 r. skierowaniami na badania profilaktyczne i okresowe, winien był niezwłocznie je wykonać. W sytuacji natomiast niemożności wykonania w danym dniu zleconych badań zobowiązany był, przy braku innych poleceń ze strony przełożonego, stawiać się w miejscu pełnienia służby, oczekując na dalsze dyspozycje przełożonego w danym zakresie.

Odnosząc się do kwestii nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy wskazał, że decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a, gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące na niezbędność natychmiastowego wykonania decyzji o zawieszeniu skarżącemu uposażenia od najbliższego terminu płatności oraz wskazano, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

Skarżący złożył skargę na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku stwierdził, że kontrola rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z (...) czerwca 2017 r. oraz rozkazu go poprzedzającego, wykazała, iż nie naruszają one prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że po stawieniu się do służby (...) stycznia 2017 r., skarżący otrzymał skierowanie na badania profilaktyczne oraz kontrolne, w związku z niezdolnością do służby trwającą dłużej niż 30 dni. Skarżący w Przychodni Medycyny Pracy w (...) nie stawił się z otrzymanym od przełożonego skierowaniem na badania profilaktyczne i kontrolne oraz nie przedłożył żadnego dokumentu wystawionego przez lekarza. Skarżący (jak wskazał) skontaktował się telefonicznie z Przychodnią Medycyny Pracy w (...) i został poinformowany, że bez zaświadczenia o zakończeniu leczenia nie może przystąpić do badań. Zdaniem Sądu powyższego telefonicznego działania skarżącego nie można uznać za wykonanie polecenia stawienia się w Przychodni Medycyny Pracy w (...) celem wykonania badań profilaktycznych i kontrolnych. Nie zmienia tego fakt poinformowania o przeprowadzonej rozmowie telefonicznej przełożonego. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący nie przedłożył ani orzeczenia lekarskiego o braku lub istnieniu przeciwwskazań do służby na określonym stanowisku ani żadnego innego dokumentu, z którego wynikałyby przyczyny, z uwagi na które nie stawił się w Przychodni i nie wykonał badań lekarskich mimo otrzymanego od przełożonego skierowania. Brak jest dokumentu potwierdzającego, że Przychodnia Medycyny Pracy w (...) odmówiła wykonania badań profilaktycznych i kontrolnych, na które miał się stawić skarżący. Jednocześnie skarżący nie stawiał się w miejscu pełnienia służby w okresie, którego dotyczy przedmiotowa decyzja, tj. od (...) stycznia do (...) lutego 2017 r. Sąd stwierdził, że poinformowanie przełożonego, iż w zależności od tego jak długo potrwają badania komisji lekarskiej (na które skarżący także otrzymał skierowanie), "będzie wiedział jak dalej postępować" nie usprawiedliwia pozostawania przez niego poza miejscem pełnienia służby. Skarżący w istocie w miejscu pełnienia służby we wskazanym w decyzji okresie się nie stawiał, co potwierdzają akta sprawy.

W ocenie Sądu, prawidłowo organy stwierdziły, że także niestawianie się przez skarżącego w miejscu pełnienia służby przed wykonaniem danego dnia bądź po wykonaniu danego dnia badań przed (...) Rejonową Komisją Lekarską MSWiA w (...), jak i w dni, w których skarżący nie wykonywał badań przed komisją lekarską, stanowi - w stanie faktycznym tej sprawy - nieusprawiedliwioną nieobecność. Pomimo bowiem, że przełożony obowiązany jest umożliwić policjantowi dostęp do badań przed komisją lekarską, do której został skierowany, o których to badaniach skarżący zawiadamiał przełożonego, to powyższe nie oznacza, że policjant generalnie nie ma obowiązku stawiania się w miejscu pełnienia służby. Ocena tego, czy policjant służbę podjąć może czy nie, należy każdorazowo do przełożonego (to nie skarżący o tym decyduje). Nadto skarżący nie przedłożył jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, że jest niezdolny do służby i z tego względu nie stawiał się w miejscu pełnienia służby. Twierdzenie skarżącego, że bez wykonania badań lekarskich i potwierdzenia zdolności do pełnienia służby nie miał "w ogóle możliwości jej podjęcia", w żaden sposób nie usprawiedliwia niestawiania się w miejscu pełnienia służby w okresie, którego dotyczy rozkaz personalny. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący w okresie wskazanym w przedmiotowej decyzji stawiał się w miejscu pełnienia służby i nie był do niej dopuszczany. Tymczasem, do czasu wydania orzeczenia przez komisję lekarską, powinien był - biorąc pod uwagę, że nie stawił się wcześniej na badania z zakresu medycyny pracy i nie przedłożył żadnego dokumentu w tym zakresie - stawiać się w miejscu pełnienia służby, skoro nie dysponował żadnym dokumentem, który usprawiedliwiałby jego nieobecność.

W konsekwencji - zdaniem Sądu - organy prawidłowo stwierdziły, że wobec nieprzedstawienia jakiegokolwiek dokumentu, który usprawiedliwiałby nieobecność skarżącego w służbie w okresie, którego dotyczy przedmiotowa decyzja, konieczne było zastosowanie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji.

Końcowo Sąd stwierdził, że organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy, dokładnie ustalił stan faktyczny i wszechstronnie rozważył okoliczności sprawy. Ocena organu, co do tego, że nieobecność skarżącego w służbie nie została usprawiedliwiona, znajduje oparcie w materiale dowodowym. Organ nie naruszył art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 108 § 1 k.p.a., art. 135 k.p.a. i art. 138 k.p.a. Ponadto nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione przewagą interesu społecznego, tożsamego w tym przypadku z interesem Policji, nad indywidualnym interesem strony, nie stanowi okoliczności wpływającej na prawidłowość zaskarżonej decyzji.

Na powyższy wyrok skarżący złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie w całości rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z (...) czerwca 2017 r., a także poprzedniego go rozkazu personalnego Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z (...) marca 2017 r., alternatywnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, jak również rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 126 ustawy o Policji, przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie wskazanej regulacji w ustalonym stanie faktycznym i tym samym wadliwe uznanie, iż brak wykonania badań kontrolnych przez skarżącego i nieprzedłożenie zaświadczenia lekarskiego skutkować powinno obligatoryjnym potrąceniem otrzymywanego przez niego uposażenia;

II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj.: art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") - polegające na dokonaniu niewłaściwej kontroli działalności organu administracji i wadliwym ustaleniu, iż organ wydając decyzję nie naruszył przepisów: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 87 Konstytucji, przez prowadzenie postępowania w oparciu o obowiązujące przepisy prawa stosując ich regulacje w całkowicie dowolny sposób, a tym samym powodując ich sprzeczność z podstawowymi prawami i wolnościami skarżącego; art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez wszczęcie i przeprowadzenie postępowania mającego na celu usankcjonowanie bezprawnego pozbawienia policjanta prawa do uposażenia oraz wydanie decyzji, której wydania prawo nie dopuszcza; art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, przez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, z uwagi na zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu wyłącznie jednego interesu; art. 7 k.p.a. i 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przez prowadzenie postępowania w sposób bezpośrednio podważający praworządność tych organów, nie podejmując żadnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, a tym samym prowadząc postępowanie w sposób bezpośrednio zmierzający do ograniczenia zaufania obywatela do organów Państwa; art. 9 k.p.a., przez zaniechanie przez organ obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, czuwając nad tym, aby strona w nim uczestnicząca nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielając jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek; art. 10 § 1 k.p.a., przez całkowite pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; art. 7 k.p.a, w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a., przez zaniechanie zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób właściwy materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a także nie podjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, który wyraża się np.: w jego uprawnieniu do zgłaszania wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy; art. 108 § 1 k.p.a, i art. 135 k.p.a., przez przyjęcie przez organ, że przesłanką nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności stanowi niewykazany przez niego interes społeczny tożsamy z interesem służby, z absolutnym pominięciem istotnego interesu strony; art. 107 § 3 k.p.a, przez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; art. 138 k.p.a., przez brak konwalidacji przez organ odwoławczy i naruszającej przepisy prawa decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.

Określone w art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (por. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., II GSK 1253/13). Nie ma kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny, powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3171/12). Zatem Naczelny Sąd Administracyjny upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2012 r., II OSK 2724/12).

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została zarówno na naruszeniu przepisów postępowania, jak i na naruszeniu przepisów prawa materialnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, wskazuje na naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami postępowania administracyjnego, dotyczącymi obowiązku organów administracji wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie wyjaśniając, czego konkretnie orzekające w sprawie organy nie ustaliły, a co powinny ustalić i jaki wpływ nieustalenie tych okoliczności miało na wynik sprawy. To samo dotyczy kwestionowanej przez skarżącego treści uzasadnienia zaskarżonej w sprawie decyzji.

Sąd pierwszej instancji słusznie nie ocenił, że zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wydany został z naruszeniem dyspozycji art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., jak i powołanych w skardze kasacyjnych, pozostałych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. O naruszeniu przez organ norm zawartych w tych przepisach można mówić jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy organ nie ustala faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa. Materiał zgromadzony w aktach sprawy wskazuje zaś jasno, że orzekające w sprawie organy, zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.a., stały na straży praworządności i z urzędu oraz na wniosek strony podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 k.p.a., w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a stosując się do wymogu określonego w art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceniły, że dana okoliczność została udowodniona. W skardze kasacyjnej nie przedstawiono zaś okoliczności, które mogłyby podważyć ustalony stan faktyczny, miarodajny w niniejszej sprawie. Stan faktyczny zresztą w sprawie jest bezsporny.

Ponadto, stawiając w skardze kasacyjnej, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzut naruszenia przepisów postępowania strona wnosząca skargę kasacyjną oprócz wskazania, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnych (wyartykułowanych) przepisów postępowania, ma obowiązek wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 7 maja 2014 r., II FSK 2985/13). W orzecznictwie podkreśla się, że przez wpływ, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji. Przy czym ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Innymi słowy, strona skarżąca powinna wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji lub innej formy działania organu administracji (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., II GSK 2162/13). Taki związek w rozpoznawanej sprawie nie został jednak wykazany.

Tym samym, skonstruowany w skardze kasacyjnej zarzut, wskazujący na naruszenie przepisów postępowania, nie może podważyć ustalonego w sprawie przez orzekające w sprawie organy i przyjętego przez Sąd pierwszej instancji, stanu faktycznego.

Również, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 126 ustawy o Policji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny.

Związanie Sądu odwoławczego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego kasacyjnie-uchybił sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r., I OSK 2490/14). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być przy tym precyzyjne (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II GSK 2321/11). Jeżeli przepisprawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepisprawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że koniecznym warunkiem uznania, iż strona powołuje się na jedną z podstaw kasacji, jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu, punktu itd.) ustawy zostały naruszone (por. wyrok NSA z 5 lipca 2017 r., II GSK 3071/15).

Wskazany w skardze kasacyjnej art. 126 ustawy Policji składa się z trzech ustępów, a zarzut skargi kasacyjnej nie konkretyzuje, którego ustępu dotyczy, uniemożliwiając tym samym dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny jego zasadności.

Podkreślenia także wymaga, że autor skargi kasacyjnej choć jednoznacznie napisał, że wymieniony przez niego przepisprawa materialnego został naruszony przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jednak nigdzie nie napisał, na czym miałaby polegać błędna wykładnia tego przepisu i jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił również nigdzie, jakie argumenty dowodzą prawdziwości jego twierdzenia, że wykładnia tego przepisu dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest błędna, a zatem jego twierdzenia są gołosłowne.

Nadto, formułując ten zarzut skarżący w istocie kwestionuje podjęte w sprawie rozstrzygnięcie w ustalonym przez organy i zaakceptowanym przez Sąd pierwszej instancji stanie faktycznym, który to w ocenie skarżącego nie został prawidłowo ustalony. Ustalenia faktyczne sprawy nie mogą być jednakże zwalczane zarzutem dotyczącym naruszenia prawa materialnego. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji ocenił natomiast, że w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy organy prawidłowo stwierdziły, że wobec nieprzedstawienia jakiegokolwiek dokumentu usprawiedliwiającego nieobecność skarżącego w służbie w okresie od (...) stycznia 2017 r. do (...) lutego 2017 r., konieczne było zastosowanie przepisu art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji i potrącenie uposażenia miesięcznego za ten okres.

Konkludując, skoro w rozpoznawanej sprawie nie został skutecznie zakwestionowany ustalony przez organy i przyjęty przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny niniejszej sprawy, to zarzut błędnej subsumcji art. 126 ustawy Policji nie mógł zostać uznany za uprawniony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 15zzs⁴ ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.