Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663658

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 17 lutego 2011 r.
III KK 427/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Rafał Malarski.

Sentencja

Sąd Najwyższy - Izba Karna na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy Jarosława Ś. skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji wniesionych przez obrońców skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt IV Ka 788/09, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt II K 141/07,

postanowił:

1.

oddalić obie kasacje, jako oczywiście bezzasadne;

2.

zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne.

Uzasadnienie faktyczne

Obie kasacje obrońców okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym. Ten punkt widzenia zaprezentował w odpowiedzi na kasacje prokurator Prokuratury Okręgowej w B. Przedstawiona w tym dokumencie procesowym argumentacja zasługiwała na pełną aprobatę.

Co do kasacji podnoszącej uchybienie z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. trzeba wskazać, że wyboru Ryszardy C. na ławnika Sądu Rejonowego w Ś. na kadencję w latach 2004-2007 dokonała Rada Gminy Lniano na X sesji w dniu 28 października 2003 r. ((...), tom VII, (...) akt SN). Obszar wymienionej gminy - co, jak się wydaje, nie powinno budzić kontrowersji - objęty jest właściwością sądu, który rozpoznawał niniejszą sprawę w pierwszej instancji. W okresie do 15 kwietnia 2009 r. Ryszarda C. brała udział w rozstrzyganiu spraw rozpoczętych wcześniej, czyli przed zakończeniem kadencji (art. 165 § 2 u.s.p.).

W drugiej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty rażącej obrazy prawa procesowego o charakterze względnym, ale i one, jako ewidentnie chybione, nie mogły przynieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu. Po pierwsze - biegli wyraźnie w swojej opinii stwierdzili, że "określone badaniami fizykochemicznymi stężenie tej substancji (MDMA-A. Z.) we krwi oskarżonego miało wpływ na upośledzenie jego zdolności psychomotorycznych" ((...), tom VI). Uwzględniając, że próbka krwi pobrana została po upływie 3 godzin od zdarzenia, przyjęli, że w chwili czynu stężenie 3,4 metylenodioksymetamfetaminy we krwi sprawcy było wyższe niż w czasie pobrania krwi do badań toksykologicznych. Nie zachodziła zatem konieczność ani uzupełniania opinii, ani dopuszczania dowodu z opinii innych biegłych. Po drugie - sąd odwoławczy wywiązał się z ciążących na nim obowiązków, wskazując, dlaczego istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia faktyczne dotyczące czasu spożycia przez Jarosława Ś. alkoholu mogły być poczynione na podstawie określonej grupy dowodów i dlaczego wyjaśnienia skazanego w tej mierze nie zasługiwały na wiarę (s. 9-13 uzasadnienia). Sąd drugiej instancji nie miał wątpliwości, kiedy sprawca wypadku spożywał alkohol, a zatem nie mogło być mowy o naruszeniu w niniejszej sprawie zasady wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k.

Dlatego Sądu Najwyższy oddalił obie kasacje w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. Perspektywa długiego pobytu skazanego w zakładzie penitencjarnym legła u podstaw decyzji o zwolnieniu go od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne (art. 624 § 1 k.p.k.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.