III K 666/37 - Wyrok Sądu Najwyższego - OpenLEX

III K 666/37 - Wyrok Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSN(K) 1938/2/38

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1937 r. III K 666/37

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia S. Giżycki. Sędziowie: K. Berezowski (sprawozdawca), dr J. Rogalski. Prokurator: T. Piskozubowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji Franciszka G., osk. z art. 178 ordyn. podat., założonej od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 11 stycznia 1937 r., na mocy art. 529 k. p. k. kasację Franciszka G. oddalił.

Uzasadnienie faktyczne

Kasacja oskarżonego zarzuca: 1) niesłuszne skazanie oskarżonego z art. 178 ord. podat. przez uznanie, że obowiązkiem oskarżonego było wykupić świadectwo przemysłowe II kategorii handlowej, zamiast III, które to uznanie było oparte na niewłaściwej wykładni art. 22 ust. o państw. podat. przemysł. co do pojęcia składu, albowiem oddanie bydła na dokarmienie, nie może być uważane za utrzymywanie bydła na składzie, ile że dokarmienie bydła nie należy do funkcji skupu, aby zaś uznać, że oskarżony utrzymywał składy trzeba było stwierdzić, że były one jego własnością lub, że były przez niego dzierżawione, tymczasem składy stanowiły własność klientów oskarżonego i zawarta z nimi przez oskarżonego umowa o dokarmianie bydła nie może być uważana za umowę o przechowywanie, przesuszanie, sortowanie lub brakowanie towaru, dlatego też okoliczność, że oskarżony, po zakupieniu bydła dokarmiał je i trzymał na sprzedaż, nie może stanowić przestępstwa, ponadto oskarżony nie miał zamiaru pokrzywdzenia Skarbu Państwa, bo nie wiedział o obowiązku wykupienia świadectwa przemysłowego i ofiarował zapłatę za świadectwo przemysłowe III kategorii zanim spisano protokół karny. ...Kasacja nie jest zasadna.

Cechami zewnętrznymi dla określenia wysokości świadectwa przemysłowego dla przedsiębiorstwa skupu zawodowego jest ustalona roczna suma skupu to jest suma wydana przez oskarżonego na skup bydła w ciągu roku podatkowego oraz liczba oddzielnych składów, przy czym przedsiębiorca skupu, posiadający świadectwo III kategorii, ma prawo utrzymywać dwa składy, utrzymywanie zaś więcej niż 2 składów uzasadnia konieczność zaliczenia przedsiębiorstwa do wyższej kategorii, ponieważ większa ilość składów świadczy o większych rozmiarach przedsiębiorstwa.

Przez skład ustawa o państwowym podatku przemysłowym rozumie pomieszczenie zamknięte lub otwarte służące do przechowywania, przesuszania, sortowania, brakowania itd. towarów.

W danej sprawie przedmiotem przedsiębiorstwa skupu zawodowego, prowadzonego przez oskarżonego było bydło i według ustaleń zaskarżonego wyroku, oskarżony skupując. bydło w Poznaniu, oddawał następnie zakupione bydło do przechowywania, celem jego dokarmienia do trzech różnych majątków, leżących w powiecie śremskim i średzkim i w ten sposób przed odsprzedażą tego bydła oskarżony bydło, to przechowywał w trzech oddzielnych pomieszczeniach, które to pomieszczenia Sąd wyrokujący słusznie uznał jako oddzielne składy w rozumieniu art. 22 ust. o państw. podat. przemysł. Nie jest również trafny zarzut, że stwierdzając, iż oskarżony utrzymywał składy, należało wykazać, że składy te znajdowały się w wyłącznym władaniu oskarżonego i stanowiły jego własność. Do takiej wykładni tego przepisu brak jest wszelkiej podstawy, w ustawie, skoro właśnie ustawa utożsamia skład z pojęciem otwartego lub zamkniętego pomieszczenia, jako pomocniczego pomieszczenia dla przechowywania towarów, a ustalone w wyroku przechowywanie przez oskarżonego w majątkach bydła, celem jego odkarmienia, podobnie jak przesuszanie czy oczyszczanie towaru itp. są czynnościami, wypływającymi ze składowania, albowiem jak np. oczyszczanie czy przesuszanie towaru, tak samo i dożywianie zwierząt było tu tylko czynnością przygotowawczą dla korzystniejszej odsprzedaży, która jest częścią składową skupu.

Zaniedbania swego w niewykupieniu świadectwa przemysłowego oskarżony nie może usprawiedliwiać błędem co do prawa, ponieważ oskarżony jako kupiec z tytułu swego zawodu obowiązany jest znać dotyczące jego zawodu przepisy ustawy i wykupić wymagane przez ustawę dla jego przedsiębiorstwa świadectwo w terminie zakreślonym w ustawie to jest przed rozpoczęciem działalności przedsiębiorstwa. Skoro więc oskarżony twierdzi, że świadectwo przemysłowe nabył w dniu spisania protokołu to jest 7 stycznia 1936 r., to przez to również stwierdza, że czasowo prowadził on swe przedsiębiorstwo beż wykupienia świadectwa przemysłowego, co stanowi przestępstwo i ulega karze przewidzianej w art. 178 ord. podat.