III K 605/20 - Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3184499

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 29 grudnia 2020 r. III K 605/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia (...).

W obecności Prokuratora: zawiadomiony wokandą.

Sentencja

Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie III Wydział Karny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2020 r. sprawy przeciwko P. B. s. G. i A. z domu M. ur. (...) w C. oskarżonemu o to, że w dniu 9 maja 2020 r. w W. kierując rowerem jadąc drogą dla pieszych i rowerów wzdłuż ulicy (...) od strony ulicy (...) w kierunku ulicy (...) naruszył zasady bezpieczeństwa określone w art. 24 ust. 1 pkt 1 oraz art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował szczególnej ostrożności wykonując manewr wyprzedzania pieszych znajdujących się na wysokości posesji numer (...) przy ulicy (...) i nie ustąpił pierwszeństwa jadącej rowerem K. K. jadącej z przeciwnego kierunku ruchu, w wyniku czego spowodował nieumyślnie u K. K. obrażenia ciała w postaci urazu głowy bez utraty przytomności, złamania dalszej nasady kości promieniowej prawej z przemieszczeniem, złamanie mostka rylcowatego kości łokciowej prawej, stłuczenie palca V - go ręki lewej, które to obrażenia spowodowały u ww. naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni wyczerpując dyspozycję art. 157 § 1 k.k.,

tj. czyn z art. 177 § 1 k.k. orzeka

I. przyjmując, że oskarżony P. B. doprowadził do zderzenia kierowanego przez siebie roweru z rowerem kierowanym przez K. K., na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec P. B., oskarżonego o wskazany w komparycji wyroku czyn z art. 177 § 1 k.k. warunkowo umarza, ustalając okres próby na 1 (jeden) rok;

II. na podstawie art. 67 § 3 k.k. nakłada na oskarżonego P. B.:

a) obowiązek uiszczenia zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonej K. K. w wysokości 15.000 (piętnastu tysięcy) złotych,

b) obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej K. K. kwoty 19.459 (dziewiętnastu tysięcy czterystu pięćdziesięciu dziewięciu) złotych;

III. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego P. B. z obowiązku ponoszenia wydatków sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa, nie obciąża oskarżonego opłatą.

Uzasadnienie faktyczne

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 605/20

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3-8 formularza.

3. USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

P. B.

W dniu 9 maja 2020 r. w W. kierując rowerem jadąc drogą dla pieszych i rowerów wzdłuż ulicy (...) od strony ulicy (...) w kierunku ulicy (...) naruszył zasady bezpieczeństwa określone w art. 24 ust. 1 pkt 1 oraz art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował szczególnej ostrożności wykonując manewr wyprzedzania pieszych znajdujących się na wysokości posesji numer (...) przy ulicy (...) i nie ustąpił pierwszeństwa jadącej rowerem K. K. jadącej z przeciwnego kierunku ruchu, w wyniku czego spowodował nieumyślnie u K. K. obrażenia ciała w postaci urazu głowy bez utraty przytomności, złamania dalszej nasady kości promieniowej prawej z przemieszczeniem, złamanie mostka rylcowatego kości łokciowej prawej, stłuczenie palca V - go ręki lewej, które to obrażenia spowodowały u ww. naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni wyczerpując dyspozycję art. 157 § 1 k.k., tj. czyn z art. 177 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Fakt wskazany w zarzucie aktu oskarżenia.

P. B. nie był dotychczas karany,

wyjaśnienia oskarżonego (k. 35) zeznania pokrzywdzonej (k. 20v), M. K. (1) (k. 26v),

M. K. (2) (k. 29v) karta karna (k. 62) dokumenty nieosobowe (opinie, rachunki, zdjęcia. protokoły oględzin, badania trzeźwości)

Fakty uznane za nieudowodnione

4. OCENA DOWODÓW

4.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp.

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

5.1. wyjaśnienia oskarżonego

6.2. zeznania pokrzywdzonej i świadków

7.3. dowody nieosobowe, opinia biegłego i karta karna

3.1. wyjaśnienia są wiarygodne, oskarżony nie kwestionuje swego sprawstwa

4.2. zeznania świadków są wiarygodne, spójne ze sobą i z wyjaśnieniami oskarżonego,

obszerne zeznania pokrzywdzonej dotyczące przyczyn korzystania z lecznictwa prywatnego nie wzbudziły wątpliwości Sądu co do szczerości pokrzywdzonej, kwestia zasadności wyboru tej drogi leczenia zostanie omówiona w dalszej części uzasadnienia

5.3. przedłożone przez pokrzywdzoną rachunki i zaświadczenia nie wzbudzają wątpliwości, ich treść i autentyczność nie była kwestionowana przez obronę,

6. pozostałe dokumenty niekwestionowane przez strony, sporządzone przez uprawnione osoby, w sposób przewidziany we właściwych przepisach,

7. opinia biegłego miarodajna, pozbawiona wad w rozumieniu art. 201 k.p.k., niekwestionowana przez strony

4.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

5. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Sąd podzielił poprawność kwalifikacji prawnej, zaproponowanej przez Prokuratora. Dokonał jedynie uzupełnienie opisu czynu sformułowaniem "oskarżony P. B. doprowadził do zderzenia kierowanego przez siebie roweru z rowerem kierowanym przez K. K.". Oczywistość wypełnienia znamion przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. nie budzi wątpliwości i nie wymaga głębszych rozważań.

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

I

P. B.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

Zgodnie z art. 66 § 1 k.k. Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

W ocenie Sądu okoliczności popełnienia przestępstwa przez P. B. nie budzą wątpliwości, podobnie jak jego wina: w chwili popełnienia czynu była osobą dorosłą, która winna zdawać sobie sprawę z konsekwencji swego zachowania. Jednocześnie w ocenie Sądu stopień winy oskarżonego nie był znaczny. Do podobnych wniosków Sąd doszedł analizując kwestie społecznej szkodliwości czynu zarzucanych oskarżonemu. Sąd uznał również, że postawa P. B., niekaranego dotychczas za przestępstwo umyślne, jego warunki i właściwości osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownego przestępstwa. Oskarżony nie był dotychczas karany. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że poza czynem będącym przedmiotem niniejszego postępowania, oskarżony kiedykolwiek zachowywał się w sposób sprzeczny z obowiązującymi normami społeczno-obyczajowymi.

Z powyższych względów Sąd uznał, że skazanie oskarżonego i wymierzenie mu kary grzywny czy ograniczenia wolności stanowiłoby dla niego nadmierną dolegliwość. W ocenie Sądu wystarczające jest zastosowanie wobec oskarżonego środków, których orzeczenie z jednej strony umożliwi mu refleksję nad dotychczasowym postępowaniem i uświadomi, że każde naruszenie porządku prawnego skutkować będzie negatywnymi konsekwencjami, a z drugiej nie będzie stanowić dolegliwości nieproporcjonalnej do stopnia tego naruszenia i nie będzie stawiać oskarżonego w jednym szeregu z osobami, których postawa wskazuje na brak zdolności do właściwej oceny swojego postępowania wskazujący na konieczność wydania wyroku skazującego.

Środkiem spełniającym powyższe kryteria z pewnością będzie warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego, z ustalonym na podstawie art. 67 § 1 k.k. okresem próby na 1 rok. P. B. uniknie w ten sposób wyroku skazującego, jednak musi mieć świadomość że przez ww. okres, jak również w ciągu kolejnych sześciu miesięcy powinna wykazać, że dokonana przez Sąd ocena jego zachowania, a także dotychczasowej postawy była właściwa. Oznacza to również, że oskarżony powinien zdawać sobie sprawę z tego, iż każde rażące naruszenie porządku prawnego będzie mogło skutkować podjęciem warunkowo umorzonego postępowania, a w razie popełnienia przez niego przestępstwa, będzie to obligatoryjne. W ocenie Sądu mając na uwadze dotychczasowy tryb życia oskarżonego, okoliczności popełnienia czynu oraz jego wiek okres próby w minimalnej wysokości będzie wystarczający do zweryfikowania pozytywnej prognozy kryminologicznej ustalonej przy wyrokowaniu.

W ocenie Sądu warunkowe umorzenie postępowania zaspokoi również społeczne poczucie sprawiedliwości, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

6. Kary, Środki Karne, P., Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

W punkcie II wyroku Sąd na podstawie art. 67 § 3 k.k. nałożył na oskarżonego P. B.:

a) obowiązek uiszczenia zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonej K. K. w wysokości 15.000 złotych - w tym zakresie Sąd uwzględnił w całości wniosek pełnomocnika pokrzywdzonej. Żądana przez pełnomocnika kwota zadośćuczynienia nie jest wygórowana, biorąc pod uwagę sytuację zdrowotną i osobistą, w jakiej znalazła się pokrzywdzona wyłącznie z winy oskarżonego.

b) obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej K. K. kwoty 19.459 złotych - na tą kwotę opiewały łącznie rachunki kosztów leczenia i rehabilitacji złożone do akt przez pełnomocnika pokrzywdzonej. Obrona podniosła w tym zakresie zarzut, iż pokrzywdzona winna była korzystać w pierwszej kolejności z publicznej służby zdrowia. Sąd miał zaś na uwadze, iż oskarżony (rowerzysta) nie był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej, zatem jedynie on sam odpowiada za skutki tego zdarzenia.

Niezależnie od okoliczności, które wskazała pokrzywdzona na uzasadnienie przyczyn, dla których zdecydowała się na prywatną operację, kontynuowanie leczenia i rehabilitację (m.in. długi wówczas okres oczekiwania na wyniki testu na C., konieczność kilkudniowego pobytu w szpitalu, karmienie piersią kilkumiesięcznego dziecka i brak możliwości nagłego, bez jej obecności, przestawienia go na inne żywienie, drugie małe dziecko w domu itp.) wskazać należy, iż kwestię tę rozstrzygnął Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt IIICZP 63/15 (wydanej co prawda na gruncie odpowiedzialności ubezpieczyciela, niemniej jednak w pełni adekwatnej do tej sytuacji) "Świadczenie ubezpieczyciela w ramach umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje także uzasadnione i celowe koszty leczenia oraz rehabilitacji poszkodowanego niefinansowane ze środków publicznych". W uzasadnieniu Sąd Najwyższy wskazał, iż " nie można obarczać poszkodowanego obowiązkiem każdorazowego dowodzenia tylko za pomocą wskazywanych przez zobowiązanego środków dowodowych (np. odpowiednich zaświadczeń medycznych) zasadności skorzystania z leczenia lub rehabilitacji niefinansowanych ze środków publicznych".

Sytuacja i okoliczności, przedstawione przez pokrzywdzoną pod rygorem odpowiedzialności karnej w pełni, zdaniem Sądu, uzasadniają jej decyzję o skorzystaniu ze świadczeń prywatnych celem odzyskania zdrowia. Fakt, iż bezpłatna opieka medyczna w Polsce nie jest realizowana w krótkim czasie i w wystarczającym zakresie, jest powszechnie znany. Sytuację pokrzywdzonej utrudniały dodatkowo wczesny okres pandemii i obarczenie dwójką małych dzieci, z których jedno było od niej bezpośrednio uzależnione żywieniowo. Trudno z racjonalnego punktu widzenia wymagać, by rozważała wówczas obniżenie kosztów leczenia dla dobra sprawcy wypadku. Zdaniem Sądu, pokrzywdzona miała pełne prawo ponosić wydatki związane z prywatnym leczeniem i rehabilitacją celem powrotu do sprawności sprzed wypadku.

7. KOSZTY PROCESU

Pkt

Przytoczyć okoliczności

III

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego P. B. z obowiązku ponoszenia wydatków sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa i nie obciążył oskarżonego opłatą, uznając, iż zasady słuszności przemawiają za tym, by wysiłek finansowy oskarżonego ukierunkował się na cele kompensacyjne wobec pokrzywdzonej.

7. PODPIS