III FSK 2878/21 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3168094

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2021 r. III FSK 2878/21

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter.

Sędziowie: NSA Sławomir Presnarowicz, WSA (del.) Bogusław Woźniak (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 91/20 w sprawie ze skargi Z.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 6 grudnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych

1) oddala skargę kasacyjną;

2) zasądza od Z.K.

na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z 6 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 91/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Z.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 6 grudnia 2019 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazałart. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z.K. zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niewydanie wyroku na podstawie całości akt sprawy i zawartego w nich materiału dowodowego, co skutkowało uznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, że skarżący nie wykazał istnienia ważnego interesu przemawiającego za umorzeniem zaległości w podatku od towarów i usług;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) - dale jako: "k.p.a." poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, w szczególności polegającymi na nie podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy a ponadto nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie;

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, stosownie do wniosku skarżącego i mając na uwadze brak sprzeciwu organu administracji publicznej, zważył co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno art. 183 § 1, jak i art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. nakładają na stronę wnoszącą skargę kasacyjną obowiązek zredagowania tego środka odwoławczego w sposób, który umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Poczynienie powyższych uwag było niezbędne, wobec wystąpienia uchybień w konstrukcji rozpoznanej skargi kasacyjnej, które przejawiły się w nieprawidłowym sformułowaniu rozpoznawanego zarzutu naruszenia przepisów postępowania.

W postępowaniu podatkowym, a w takim wydano decyzję, od której wniesiono skargę do Sądu pierwszej instancji, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz przepisy Ordynacji podatkowej, o czym stanowią art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.). Tym samym organy podatkowe, działając na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, nie mogły naruszyć przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wymienionych w zarzucie kasacyjnym oznaczonym jako (b). Ponieważ w ramach omawianego zarzutu nie powołano adekwatnych przepisów Ordynacji podatkowej, będących wprawdzie odzwierciedleniem norm wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poza granicami rozpoznania sprawy pozostawała prawidłowość zastosowania tych przepisów w kontekście zarzucanego organowi podatkowemu zaniechania podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. należy przypomnieć, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zatem rzeczą autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, który przepis postępowania sądowoadministracyjnego został naruszony, ale także obowiązany jest on wykazać na czym konkretnie naruszenie tego przepisu polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy.

Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej w zakresie zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej poprzestał na odwołaniu się do orzeczeń sądów administracyjnych (z 23 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 72/06 oraz z 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 937/12) nie odnosząc jednak tych uwag w żaden sposób do stanu niniejszej sprawy. Stwierdzenie, że "W ocenie skarżącego obowiązek ten nie został dopełniony przez WSA" nie spełnia wymogu należytego uzasadnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny mając jednak na uwadze, że w skardze kasacyjnej podniesiony został zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. stwierdza, że wojewódzki sąd administracyjny przedstawił stan sprawy w taki sposób, że znajduje on odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy (orzekał na podstawie akt sprawy). W skardze kasacyjnej nie przedstawiono okoliczności (dowodów), które znajdują się w aktach sprawy a zostały pominięte przez Sąd I instancji, albo że Sąd I instancji odwołał się do dowodów lub okoliczności, które w aktach administracyjnych nie znajdują odzwierciedlenia. Odmienna zaś niż oczekiwana przez stronę ocena tych okoliczności i dowodów przez Sąd I instancji nie stanowi o naruszeniu art. 133 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a.

Bogusław Woźniak (spr.) Bogusław Dauter Sławomir Presnarowicz

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.