Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211687

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 6 lipca 1999 r.
III CKN 306/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN E. Skowrońska-Bocian.

Sędziowie SN: I. Koper (spraw.), Z. Strus.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 1999 r. na rozprawie sprawy z powództwa Alicji P. przeciwko Janowi N. o zapłatę na skutek kasacji pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 20 listopada 1997 r., oddala kasację i zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 500 (pięćset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 30 grudnia 1996 r. Sąd Wojewódzki zasądził od pozwanego Jana N. na rzecz powódki Alicji P. odszkodowanie w kwocie 12.000,00 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 9 sierpnia 1992 r. W poczynionych ustaleniach przyjął na podstawie prawomocnego wyroku skazującego pozwanego za przestępstwo z art. 204 § 2 w zw. z art. 265 § 1 i art. 10 § 2 k.k. popełnione na szkodę Tadeusza T., że dokonał on przywłaszczenia stanowiącego własność ojca powódki samochodu osobowego marki "Toyota - Corolla, którego wartość w dacie popełnienia przestępstwa według cen giełdowych porównywalnych samochodów przenosiła dochodzoną należność. Pozwany jest więc zobowiązany na podstawie art. 415 k.c. do naprawienia poszkodowanemu, a po jego śmierci powódce jako jedynej jego spadkobierczyni, szkody wyrządzonej przestępstwem przez zapłatę równowartości samochodu.

Na skutek apelacji pozwanego Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 20 listopada 1997 r. zmienił wyrok Sadu Wojewódzkiego o tyle, że ustawowe odsetki od uwzględnionego roszczenia zasądził od 25 lutego 1996 r. Oddalając apelację w pozostałym zakresie uznał Sąd Apelacyjny, że ustalenia sądu pierwszej instancji przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia dotyczące zarówno faktu popełnienia przez pozwanego przestępstwa przywłaszczenia samochodu jak i wartości tego samochodu są zgodne z materiałem sprawy i przyjmując je za własne podzielił stanowisko, że pozwany odpowiada wobec powódki za dochodzoną szkodę.

Powyższy wyrok zaskarżył pozwany, którego kasacja oparta na pierwszej ustawowej podstawie zarzuca naruszenie prawa materialnego (art. 415 k.c.) przez błędną jego wykładnię, a to przez wadliwe ustalenie wartości samochodu "Toyota - Corolla" oraz wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Naruszenie prawa przez błędną jego wykładnię jest to dotyczący sfery prawnej orzeczenia błąd polegający na niewłaściwym zrozumieniu treści lub znaczenia przepisu prawnego.

Sformułowany w kasacji zarzut naruszenia prawa materialnego w tej właśnie postaci, które wywodzi skarżący z błędnie ustalonego faktu jest do wskazanej podstawy nieadekwatny i nie dotyczy objętej nią materii. W istocie bowiem pozwanemu nie idzie o to, iż sąd wadliwie odczytał normę art. 415 k.c. lecz o to, że błędnie ustalił jeden z elementów stanu faktycznego. Gdy jednak skarżący nie zarzucił sądowi, iż ten w następstwie uchybienia określonym przepisom procesowym poczynił w sprawie wadliwe ustalenia faktyczne nie może obecnie w ramach pierwszej ustawowej podstawy kasacyjnej skutecznie kwestionować tych ustaleń.

W tak ukształtowanym stanie rzeczy zarzut naruszenia prawa materialnego, który może być odnoszony jedynie do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku, z braku jakiegokolwiek uzasadnienia w zakresie tego uchybienia mającego polegać na błędnej wykładni wskazanego w nim przepisu prawa nie może odnieść skutku, a oparta na nim kasacja podlega oddaleniu stosownie do art. 39312 k.p.c.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje podstawę w art. 102 k.p.c. oraz § 1 w zw. z § 15 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 154, poz. 1013 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.