Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211796

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 10 czerwca 1999 r.
III CKN 276/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Z. Kwaśniewski (spraw.).

Sędziowie SN: G. Bieniek, T. Domińczyk.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 1999 r. sprawy z powództwa Małgorzaty Ś. przeciwko Lesławowi Ś. o rozwód, na skutek kasacji pozwanego od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 30 października 1998 r., postanawia:

oddalić kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 1998 r. Sąd Wojewódzki oddalił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku zaocznego, uznając iż uchybienie terminowi do wniesienia sprzeciwu nastąpiło z winy pozwanego.

Zażalenie pozwanego oddalił Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 30 października 1998 r. Sąd II instancji podkreślił, iż pozwany nie zaprzeczył w swych zeznaniach, że powiedział żonie, iż na posiedzenie się nie stawi mimo wezwania, a dokonaną przez Sąd I instancji ocenę zebranego materiału dowodowego podzielił i uznał ją za nie wykraczającą poza granice swobody przyznanej w art. 233 § 1 k.p.c., a nadto za popartą logiczną argumentacją i doświadczeniem życiowym.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że pozwany nie wykazał by liczne awiza, w tym awizo o nadejściu przesyłki zawierającej odpis wyroku zaocznego, do niego faktycznie nie dotarły i były celowo przejmowane przez inne osoby, aprobując zarazem ustalenie Sądu Wojewódzkiego zarazem ustalenie Sądu Wojewódzkiego o zastępczym doręczeniu pozwanemu wszystkich pism sądowych.

Kasacja pozwanego od tego postanowienia zarzuca naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 227 k.p.c. przez niewyjaśnienie faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz art. 385 k.p.c. przez uznanie zażalenia (nazwanego "apelacją") za bezzasadne pomimo nierozpoznania istoty sprawy.

W uzasadnieniu kasacji podniesiono zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania wyartykułowany stwierdzeniem, że Sąd uznał, iż wszelkie pisma sądowe zostały pozwanemu doręczone w sposób zastępczy, mimo że pozwany nie otrzymał żadnych zawiadomień i bez własnej winy dopuścił do wydania wyroku zaocznego.

Nadto kasator zarzuca, że doręczająca pocztę listonoszka jest znajomą matki powódki i zawiadomienia sądowe zostawiała jej bez pokwitowania, a z kolei matka powódki nie doręczała zawiadomień pozwanemu.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Bezzasadny jest zarzut kasacji naruszenia art. 227 k.p.c. przez niewyjaśnienie faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przepis ten określa jedynie (kwalifikuje) fakty, które są przedmiotem dowodu, a skarżący nie twierdzi nawet by Są drugiej instancji sprzeciwiał się uznaniu za przedmiot dowodu faktów spełniających cechę określoną tym przepisem.

Natomiast twierdzenie kasatora, iż nie zostały wyjaśnione fakty, o których stanowi art. 227 k.p.c. nie stanowi uzasadnienia zarzutu naruszenia przepisu wymienionego artykułu. Takie sformułowanie kasacji mogłoby ewentualnie stanowić uzasadnienie dla zarzutu naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisu art. 382 k.p.c., ale kasacja nie zarzuca naruszenia tego przepisu, a Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji (art. 39311 k.p.c.).

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 385 k.p.c. wskutek uznania bezzasadności zażalenia pomimo nierozpoznania istoty sprawy.

Przepis art. 378 § 2 k.p.c. zobowiązuje Sąd drugiej instancji do uchylenia z urzędu orzeczenia Sądu pierwszej instancji, jeżeli ten ostatni Sąd nie rozpoznał istoty sprawy. Uzasadnienie kasacji nie zawiera jednak żadnych twierdzeń wskazujących na bezzasadność zaniechania przez Sąd II instancji uchylenia orzeczenia Sądu I instancji, a nadto zarzut naruszenia art. 378 § 2 k.p.c. nie został nawet w kasacji wprost sformułowany. Natomiast uzasadnienie kasacji koncentruje się jednoznacznie na kwestionowaniu prawidłowości doręczania pozwanemu pism sądowych, przy jednoczesnym braku zarzutu naruszenia któregokolwiek z przepisów k.p.c. spośród regulujących tryb doręczania pism sądowych.

Ponieważ kasacja nie zawiera adekwatnego uzasadnienia przytoczonej podstawy kasacyjnej, przeto musiała być uznana za nie mającą usprawiedliwionych podstaw.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 39312 k.p.c., po rozpoznaniu kasacji na posiedzeniu niejawnym z mocy art. 3938 § 2 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.