Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211792

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 13 maja 1999 r.
III CKN 227/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN A. Górski.

Sędziowie SN: F. Barczewska (spraw.), H. Wrzeszcz.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 13 maja 1999 r. na rozprawie sprawy z wniosku Bogdana N. z udziałem Kazimierza J. o zniesienie współwłasności na skutek kasacji uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 12 listopada 1997 r., postanawia: oddalić kasację; orzec że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania kasacyjnego związane ze swym udziałem w sprawie.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy, postanowieniem z dnia 1 lipca 1997 r. ustalił, że kombajn zbożowy marki "Bizon" o numerze fabrycznym (...) stanowi współwłasność wnioskodawcy Bogdana N. i uczestnika postępowania Kazimierza J., dokonał zniesienia współwłasności tego kombajnu w ten sposób, że przyznał go na własność wnioskodawcy i zasądził od niego na rzecz uczestnika postępowania tytułem spłaty udziału kwotę 10.800 zł nakazał też uczestnikowi postępowania aby wydał ten kombajn wnioskodawcy.

Rozstrzygnięcie to oparł na następujących ustaleniach. Przedmiotowy kombajn został nabyty przez strony na współwłasność w 1984 r. Od tego czasu, zgodnie z porozumieniem, kombajn był użytkowany wspólnie przez wnioskodawcę i syna uczestnika postępowania, na potrzeby ich gospodarstw oraz w ramach usług świadczonych na rzecz innych osób. Rozliczenia finansowe związane ze wspólnym użytkowaniem prowadził wnioskodawca, on też dokonał spłaty kredytu zaciągniętego na nabycie kombajnu, z dochodów uzyskanych za świadczone usługi. Kombajn był przechowywany u uczestnika postępowania, gdyż miał on odpowiednią wiatę. Ostatnio uczestnik postępowania zabronił wnioskodawcy korzystania z kombajnu. Wartość kombajnu Sąd ustalił - w oparciu o opinię biegłego - na kwotę 21.600 zł. Uwzględniając okoliczność, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne, zaś uczestnik postępowania przekazał swoje na rzecz syna w 1984 r. w zamian za emeryturę, (z tym że nie przekazał prawa do kombajnu), Sąd uznał za celowe i uzasadnione przyznanie kombajnu wnioskodawcy za spłatę połowy wartości na rzecz uczestnika postępowania.

Apelacja uczestnika wniesiona od tego postanowienia została oddalona przez Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 12 listopada 1997 r. Sąd ten uznał, iż Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, zebrany materiał dowodowy należycie rozważył i poczynił trafne ustalenia, które Sąd I instancji uznał za własne. Także sposób podziału dokonany przez Sąd I instancji, uwzględniając okoliczności sprawy, uznał za prawidłowy.

Uczestnik postępowania w kasacji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 233 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c. i wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie było wyrażane stanowisko, będące wynikiem wykładni treści art. 3931 i 3933 k.p.c., że uzasadnienie kasacji winno zawierać między innymi nie tylko wskazanie przepisów prawa, które zdaniem skarżącego uległy naruszeniu przez Sąd II instancji, ale również rozwinięcie tych zarzutów przez wskazanie na czym polegało naruszenie każdego z wymienionych przepisów prawa oraz wykazanie przy zarzutach dotyczących uchybienia przepisom procesowym, że uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd Najwyższy działając, jako Sąd kasacyjny, nie może bowiem wyręczać strony, ani nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania hipotez co do tego na czym zdaniem skarżącego miało polegać naruszenie każdego z wymienionych w kasacji przepisów (por. np. postanowienie z dnia 11 marca 1997 III CKN 13/97 OSNC 1997 z. 8, poz. 114; postanowienie z dnia 26 marca 1997 r. II CKN 63/97 OPSNC 1997 z. 9, poz. 129; czy postanowienie z dnia 8 października 1997, II CKN 362/97 OSNC 1998 z. 2, poz. 33).

Skarżący w części motywacyjnej kasacji poza bardzo ogólnikowym streszczeniem obu postanowień, w końcowej części podniósł że "Sąd Wojewódzki przyjął za własne twierdzenia i wnioski wysnute przez Sąd Rejonowy" z tym stanowiskiem zgodzić się nie można bowiem zostały naruszone przepisy postępowania, a mianowicie art. 233 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c.".

Takie uzasadnienie podstaw kasacji bez przytoczenia jakichkolwiek argumentów, celem wykazania naruszenia przez Sąd II instancji powołanych przepisów, nie spełnia wymagania uzasadnienia kasacji przewidzianych w art. 3933 k.p.c.

Stosownie do treści art. 382 k.p.c. Sąd drugiej instancji orzeka na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym. Jeżeli przy tym Sąd II instancji podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, to treść tej części uzasadnienia może się ograniczyć do stwierdzenia, iż przyjmuje jego ustalenia wnioski za swoje (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 tego 1998 r. III CKN 284/97 nie publ., czy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 1998 r. III CKN 46/98 nie publ.).

W tym stanie wobec nie wykazania przez skarżącego istnienia usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, kasacja podlegała oddaleniu na mocy art. 39312 k.p.c. O kosztach orzeczono na mocy art. 520 § 1 k.p.c. w związku z art. 39319 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.