Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSA 1992/9/47

Wyrok
Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z dnia 2 kwietnia 1992 r.
III AUr 169/92

UZASADNIENIE

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dn. 7 lutego 1992 r. Sąd Wojewódzki - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kaliszu oddalił odwołanie Marcina S. od decyzji Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ostrowie Wlkp. z dnia 5 listopada 1991 r. odmawiającej przyznania prawa do renty inwalidzkiej wojennej na podstawie ustawy z 29 maja 1974 r. (Dz. U. Nr 13/83 poz. 68).

Sąd Wojewódzki ustalił, że Marcin S. doznał 40% utraty zdolności zarobkowej w związku ze służbą wojskową w armii niemieckiej w czasie I wojny światowej i od 1 marca 1991 r. miał przyznaną stosowną rentę przez władze niemieckie, którą, jak sam twierdzi, zawiesił w 1927 r. wobec uzyskiwania wysokich dochodów.

Na tle powyższych ustaleń Sąd Wojewódzki wywiódł, że wnioskodawca nie jest inwalidą wojennym na podstawie przepisów dotychczasowych tj. obowiązujących przed 1 sierpnia 1974 r., nie jest również inwalidą wojennym w rozumieniu art. 6 ustawy z 29 maja 1974 r. (Dz. U. Nr 13/83 p. 68), bowiem przepis ten nie uwzględnia służby w armiach zaborczych w czasie I wojny światowej oraz nie spełnia warunków do ponownego rozpoznania uprawnień na podstawie art. 61 ust. 2 ww. ustawy, gdyż przepis ten dotyczy wyłącznie tzw. niskoprocentowych inwalidów w związku ze służbą w Wojsku Polskim lub armiach sojuszniczych. W konkluzji Sąd Wojewódzki stwierdził, że roszczenie wnioskodawcy nie znajduje żadnych postaw prawnych w przepisach obowiązującej obecnie ustawy z 29 maja 1974 r.

W rewizji od powyższego wyroku Marcin S. zarzuca naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 61 ust. 2 ustawy z 29 maja 1974 r. (Dz. U. Nr 13/83 poz. 68) oraz sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, iż nie jest inwalidą wojennym w rozumieniu przepisów dotychczasowych oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Rewizja sprowadza się do zarzutu błędności interpretacji prawa przez Sąd Wojewódzki i twierdzenia o ciągłości trwania uprawnień wnioskodawcy do renty inwalidzkiej wojennej.

W obydwu aspektach zarzuty rewizji nie są trafne. Wnioskodawca miał uprawnienia do renty inwalidzkiej wojennej odpowiednio do stwierdzonego procentu utraty zdolności zarobkowej na podstawie art. 20 i art. 7 ustawy z 18 marca 1921 r., i zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych (Dz. U. Nr 32, poz. 195) oraz art. 2 ust. 1 p.e. i art. 64 ustawy z 17 marca 1932 r. (Dz. U. Nr 22/45 p. 131).

Twierdzenie wnioskodawcy o zawieszeniu wypłaty renty w 1927 r. wobec uzyskiwania wysokich dochodów znajduje uzasadnienie w treści art. 26 ustawy z 18 marca 1921 r. Z akt sprawy nie wynika, aby przed 4 lipca 1991 r. składał do ZUS wniosek o przywrócenie prawa do świadczeń z tytułu inwalidztwa wojennego. Z dokumentów załączonych do akt rentowych wynika, że wnioskodawca miał w 1919 r. ustalone 40% utraty zdolności zarobkowej na rok, z obowiązkiem kontroli stanu zdrowia w 1920 r. Żadnych dalszych dokumentów dotyczących pobierania renty inwalidzkiej wojennej wnioskodawca nie przedstawił, twierdził jednak w odwołaniu do Sądu Wojewódzkiego, że procent utraty zdolności zarobkowej pozostał nie zmieniony. Od 1 lipca 1954 r. wszedł w życie dekret o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych z 14 sierpnia 1954 r. (j.t. Dz. U. Nr 37/54 p. 159), który w art. 45 stanowił, że inwalidom uprawnionym do renty na podstawie przepisów obowiązujących do 1 lipca 1954 r., których utrata zdolności zarobkowej została ustalona na co najmniej 45% - przyznaje się zamiast tych rent renty inwalidzkie przewidziane w dekrecie. następnie przepis art. 47 ww. dekretu stanowił, że inwalidzi uprawnieni do rent przed 1 lipca 1954 r., którzy nie spełniają warunków określonych w art. 45 tracą prawo do świadczeń pieniężnych i przysługuje im tylko jednorazowa odprawa jako forma odszkodowania. Wnioskodawca mający ustalone 40% utraty zdolności zarobkowej utracił prawo do renty inwalidzkiej na podstawie art. 47 dekretu z 14 sierpnia 1954 r. Powołany w rewizji art. 43 dekretu stanowi, że inwalidzi uznani na podstawie dotychczasowych przepisów za inwalidów wojennych zachowują ten charakter. co nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem zachowania uprawnień rentowych. Kwestię tę uregulowały przepisy art. 45 i 47 dekretu. Wiązało się to ze zmianą definicji inwalidztwa i wprowadzeniem grup inwalidów zamiast dotychczasowej oceny procentowej utraty zdolności do zatrudnienia. Ustawa z 23 stycznia 1968 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych (Dz. U. Nr 3 p. 11) nie przewidywała już rent niskoprocentowych, a nawet w art. 40 ust. 1 wprowadziła przedawnienie dla roszczeń o zaopatrzenie przewidziane w przepisach obowiązujących przed 1 lipca 1954 r. Dopiero ustawa z 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych (Dz. U. Nr 13/83 p. 68) w art. 61 ust. 1 dopuszcza możliwość ponownego ustalenia uprawnień rentowych inwalidów uznanych w myśl przepisów dotychczasowych za inwalidów wojennych z tytułu utraty zdolności zarobkowej od 25% do 44%, pozostającej w związku ze służbą w Wojsku Polskim lub armiach sojuszniczych, a armia pruska z okresu I wojny światowej nie była armią sojuszniczą lecz armią zaborczą i tak została określona w art. 20 ustawy z 18 marca 1921 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych (Dz. U. Nr 32 p. 195) i art. 2 ust. 1 p.c. ustawy z 17 marca 1932 r. (Dz. U. Nr 22/45 p. 137), Przepis art. 67 ust. 1 ustawy z 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych nie ma zatem do wnioskodawcy zastosowania.

Wbrew twierdzeniom rewizji nie zachodzi ciągłość uprawnień rentowych, bowiem uprawnienia te stracił wnioskodawca w 1954 r. z uwagi na ustalony procent utraty zdolności zarobkowej. natomiast art. 59 ust. 1 ustawy z 29 maja 1974 r. (Dz. U. Nr 13/83 p. 68) przed nowelizacją art. 60 ust. 1 (Dz. U. Nr 21 p. 117) mylnie numerowany w odwołaniu do Sądu Wojewódzkiego dotyczy innego stanu faktycznego, a mianowicie sytuacji, gdy zainteresowany jest zaliczony do jednej z grup inwalidów lecz inwalidztwo jego powstało w okolicznościach innych niż określone w art. 6 tej ustawy.

Wobec tego, że wszystkie argumenty rewizji okazały się nietrafne rewizja podlega oddaleniu.