Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2663635

Wyrok
Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z dnia 12 grudnia 2017 r.
III AUa 523/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SA Anna Polak (spr.).

Sędziowie: SA Jolanta Hawryszko, SO del. Gabriela Horodnicka-Stelmaszczuk.

Sentencja

Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. w Szczecinie sprawy M. J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o przyznanie renty na skutek apelacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt VI U 80/16 oddala apelację.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 23.09.2013 r. znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił ubezpieczonemu M. J. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Ubezpieczony M. J. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. z dnia 23 września 2013 roku, odmawiającej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu wskazał, iż spełnia przesłanki do jej przyznania.

Organ rentowy - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. wniósł o oddalenie odwołania powołując się na orzeczenie orzecznika ZUS o całkowitej niezdolności do pracy skarżącego od dnia 28.06.2012 r. do dnia 31.08.2015 r.

Organ rentowy wskazał, iż ubezpieczony nie spełnił przesłanki z art. 57 ust. 3 i 58 ustawy.

Wyrokiem z dnia 5 marca 2015 roku orzekając po raz pierwszy w sprawie Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim, sygn. akt VI U 80/16 zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z dnia 23 września 2013 roku znak (...) w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu M. J. prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okres od dnia 01 maja 2013 roku do dnia 31 sierpnia 2015 roku.

Na skutek apelacji pozwanego wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt III AUa 336/15 Sąd Apelacyjny w Szczecinie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gorzowie Wlkp. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny w wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku zarzucił Sądowi Okręgowemu, że nie dokonał w sprawie żadnych istotnych ustaleń, co było konsekwencją zaniechania postępowania dowodowego na okoliczność tak stażu ubezpieczeniowego, jak i ewentualnej daty powstania niezdolności do pracy tym bardziej, że ubezpieczony złożył dokumenty na okoliczność zatrudnienia. Brak ustaleń istotnych z punktu widzenia przesłanek prawa materialnego powodował, że nie można było praworządnie zastosować prawa materialnego.

Orzekając ponownie Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2017 roku oddalił odwołanie ubezpieczonego od decyzji z 23 września 2013 roku.

Sąd orzekający ponownie w sprawie oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych.

Ubezpieczony M. J. urodził się (...). Orzeczeniem z dnia 9 sierpnia 2013 roku lekarz orzecznik ZUS ustalił, że ubezpieczony jest całkowicie niezdolny do pracy od dnia 28.06.2012 roku do dnia 31.08.2015 roku. Jako datę początkową niezdolności do pracy lekarz orzecznik ustalił datę 28.06.2012 r. W orzeczeniu nie stwierdzono aby niezdolność do pracy powstała przed 30.04.1992 r. Ubezpieczony posiada okres ubezpieczenia wynoszący 16 lat, 6 miesięcy i 4 dni. W dziesięcioleciu przed powstaniem niezdolności do pracy ustalonej przez organ rentowy oraz przed złożeniem wniosku o rentę posiadał okres ubezpieczenia wynoszący 9 miesięcy i 27 dni.

U wnioskodawcy występuje miażdżyca tętnicowa kończyn dolnych, stan po amputacji podudzia prawego, po wcześniejszych amputacjach w obrębie stopy i palców po nieudanej próbie zaprotezowania. Powyższe schorzenia czynią M. J. osobą całkowicie niezdolną do pracy. Niezdolność całkowita do pracy powstała w dniu 28.06.2012 r. Częściowa niezdolność do pracy ubezpieczonego powstała w dniu 30.04.2010 r. Przed dniem 30.04.1992 r. ubezpieczony nie był niezdolny do pracy.

Ubezpieczony przez 8 miesięcy i 12 dni w latach 2010 - 2012 wykonywał nieodpłatną pracę w Zakładzie Karnym w G..

W oparciu o tak poczynione ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie ubezpieczonego nie zasługiwało na uwzględnienie.

Kontroli Sądu Okręgowego w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z dnia 23.09.2013 r. znak (...), w której organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Ubezpieczony, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w piśmie z dnia 4 maja 2016 r. wskazał, iż nie kwestionuje przyjętego przez pozwany organ rentowy okresu ubezpieczenia. Kwestią sporną pozostawała zatem data powstania niezdolności do pracy.

Zgodnie z art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 887 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1) jest niezdolny do pracy;

2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Przy czym przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.

Jako niezdolną do pracy art. 12 w/w ustawy definiuje osobę, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, zaś częściowo niezdolną jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Stosownie zaś do treści art. 13 w/w ustawy przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się:

1) stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia lub rehabilitacji;

2) możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

Sąd I instancji wyjaśnił, że w sprawie przedmiotem sporu jest prawo do renty z ubezpieczenia społecznego i warunkujące powstanie tego prawa ocena niezdolności do pracy w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych co musi znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych lekarzy posiadających odpowiednią wiedzę medyczną adekwatną do rodzaju schorzeń ubezpieczonego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt II UKN 498/99, OSNAPiUS 2001 nr 19, poz. 597; wyrok Sądu Najwyższego z dnia z 7 lipca 2005 r. sygn. akt II UK 277/04, OSNP 2006 nr 56, poz. 97;wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2007 r., sygn. akt III UK 130/06, OSNP 2008 nr 7-8, poz. 113; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt I UK 204/09, LEX nr 577813).

Opinie biegłych dostarczają sądowi wiedzy specjalistycznej koniecznej do dokonania oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenie rentowe, w tym rodzaju występujących schorzeń, stopnia ich zaawansowania i nasilenia związanych z nimi dolegliwości, stanowiących łącznie o zdolności do wykonywania zatrudnienia lub jej braku. (por. Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt I UK 427/13)

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy Sąd Okręgowy w celu oceny niezdolności do pracy ubezpieczonego dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych z dziedzin odpowiadających schorzeniom ubezpieczonego - chirurga.

Biegł chirurg rozpoznał u ubezpieczonego miażdżycę tętnicową kończyn dolnych, stan po amputacji podudzia prawego, po wcześniejszych amputacjach w obrębie stopy i palców po nieudanej próbie zaprotezowania. Biegły podał, iż niezdolność do pracy ubezpieczonego powstała 28.06.2012 r. Jednocześnie zaznaczył, że wcześniej mogła powstać częściowa niezdolność do pracy tj. w dniu 30.04.2010 r. Stanowisko to podtrzymał biegły w opinii uzupełniającej.

W kolejnej opinii uzupełniającej biegły wyjaśnił, że nie znajduje podstaw do stwierdzenia niezdolności do pracy ubezpieczonego przed 30.04.1992 r.

Powyższych opinii nie kwestionowała żadna ze stron postępowania, tym samym Sąd przyjął je za podstawy swojego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji oparł się na powyższych opiniach, albowiem cechowała je fachowość, rzetelność oraz szczegółowość. Biegły wydając opinie oparł się na dokumentacji medycznej zawartej w aktach organu rentowego, a także na wywiadzie uzyskanym od ubezpieczonego oraz na bezpośrednim jego badaniu. Nie ujawniły się też żadne okoliczności w sprawie, które w sposób wiarygodny podważałyby rzetelność ich sporządzenia. Dlatego też Sąd orzekający ocenił omawiane dowody, jako miarodajne dla wydania rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Sąd oparł się również na dokumentach zgromadzonych w aktach organu rentowego oraz aktach sprawy, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron.

Sąd I instancji zwrócił również uwagę, że ubezpieczony nie wykazał wymaganych 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych w dziesięcioleciu przed powstaniem niezdolności do pracy. Jak wskazał pozwany, a czego ubezpieczony nie kwestionował przesłanka ta zostałaby spełniona gdyby niezdolność do pracy ubezpieczonego powstała przed 30.04.1992 r. Biegły jednoznacznie wyjaśnił, iż że nie znajduje podstaw do stwierdzenia niezdolności do pracy ubezpieczonego przed 30.04.1992 r. Strony powyższej opinii nie kwestionowały. Sąd Okręgowy zważył, że ubezpieczony bezspornie nie posiadał również 30 lat okresów składkowych, co pozwalałoby na wyłączenie w/w przesłanki.

W świetle wydanych opinii i zebranego w sprawie materiału drogowego Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że ubezpieczony nie spełnia przesłanek określonych w art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Z tych też powodów, na podstawie art. 47714 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy oddalił odwołanie ubezpieczonego.

Z wyrokiem Sądu Okręgowego VI Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. nie zgodził się ubezpieczony.

Zaskarżył wyrok w całości. Wyrokowi zarzucił:

* naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik orzeczenia,

* naruszenie prawa procesowego tj. art. 233 k.p.c. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów polegającej na braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego,

* sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na ustaleniu, iż ubezpieczony nie wykazał wymaganych 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych w 10-leciu przed powstaniem niezdolności do pracy podczas, gdy wnikliwa analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosków przeciwnych.

Tak formułując zarzuty na podstawie art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. oraz art. 386 § 1 i 4 k.p.c. ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu apelacji ubezpieczony podniósł, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem, z uwagi na naruszenie prawa materialnego i procesowego. Ubezpieczony uważa, że wyrok winien być zmieniony na jego korzyść. Ubezpieczony przede wszystkim nie zgadza się z tym, że nie udowodnił okresów składkowych i nieskładkowych w wymiarze 5 lat.

Sam fakt, że pracował w Zakładzie Karnym przez 8 miesięcy i 12 dni, a Sąd I instancji przyznał, że praca ta wynosiła 9 miesięcy i i27 dni. W celu weryfikacji stanowiska Sądu orzekającego ubezpieczony wniósł w apelacji o przesłuchanie ubezpieczonego w charakterze strony na okoliczność, że spełnił wszelkie warunki do przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Również ubezpieczony dopatruje się naruszenie prawa materialnego w tym, że Sąd I instancji przyjął, iż "datą graniczną" okresu 5-letniego jest 30 kwietnia 1992 roku, kiedy powstała niezdolność do pracy, podczas gdy okres wymaganych 5-ciu lat w odniesieniu do osób, u których niezdolność do pracy powstała po ukończeniu 30 roku życia musi przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed dniem zgłoszenia wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy. Ubezpieczony wskazał, że prawo daje taką alternatywę, a Sąd Okręgowy zbadał jedynie przesłankę nr 2 natomiast nie zbadał przesłanki nr 1, tj. czy ubezpieczony ma wymagany okres 5-letni składkowy i nieskładkowy w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed dniem zgłoszenia wniosku o rentę, bowiem okoliczność ta nie wynika z uzasadnienia Sądu I instancji. W ocenie apelującego z powyżej powołanych przyczyn wyrok winien zostać uchylony bądź zmieniony.

Uzasadnienie prawne

Sąd Apelacyjny zważył co następuje.

Apelacja ubezpieczonego okazała się nieuzasadniona.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Sąd Okręgowy właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe, wykonał zalecenia Sądu odwoławczego oraz dokonał pełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Sąd Apelacyjny podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne oraz rozważania prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, rezygnując jednocześnie z ich ponownego, szczegółowego przytaczania w tej części rozważań (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 5 listopada 1998 r., I PKN 339/98, OSNAP 1999)24/776; z dnia 22 lutego 2010 r., I UK 233/09, LEX nr 585720).

Za Sądem Okręgowym należy w niniejszej sprawie przyjąć, że istotą sporu było ustalenie, czy ubezpieczony M. J. spełnia wszystkie przesłanki do przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Jak wynika z ustaleń Sądu ubezpieczony jest osobą całkowicie niezdolną do pracy od dnia 28 czerwca 2012 roku i częściowo niezdolną do pracy od 30 kwietnia 2010 roku. Przed dniem 30 kwietnia 2010 roku ubezpieczony nie był niezdolny do pracy.

Powyższe ustalenia wynikają z opinii biegłego chirurga opiniującego w sprawie. Sąd Okręgowy prawidłowo postąpił przeprowadzając w sprawie dowód z opinii biegłego chirurga, ponieważ sądy nie posiadają wiedzy medycznej i muszą posiłkować się dowodem z opinii biegłego lekarza specjalisty z danej dziedziny medycyny odpowiadającej schorzeniom wskazywanym beze ubiegającego się o rentę.

Biegły rozpoznał u ubezpieczonego miażdżycę zarostową tętnic kończyn dolnych oraz stan po amputacji podudzia prawego we wrześniu 2012 roku, po wcześniejszych amputacjach w obrębie stopy (sierpień 2012 roku) i palców stopy (lipiec 2012 roku) po nieudanej próbie zaprotezowania. W opinii głównej i uzupełniającej biegły wskazał daty powstania całkowitej i częściowej niezdolności do pracy. Daty powstania częściowej niezdolności do pracy wskazane w opinii i zaakceptowane przez Sąd Okręgowy nie były przez apelującego kwestionowane. Także w ocenie Sądu Apelacyjnego podane daty powstania niezdolności nie budzą wątpliwości, bowiem oparte zostały na opinii, która była konkretna, stanowcza, zawierała analizę przebiegu schorzeń i ich rozwój oraz przedłożoną przez apelującego i organ rentowy dokumentację lekarską.

Sąd I instancji uwzględnił również dodatkowy okres zatrudnienia, który został uwzględniony przez organ rentowy w decyzji z 20 listopada 2013 roku i uznał, że ubezpieczony nadal nie spełniła wszystkich przesłanek z art. 57 i 58 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r. Nr 1440 z późniejszymi zmianami, zwaną dalej ustawą emerytalną) aby uzyskać prawo do spornego świadczenia.

Wskazać należy, że renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1) jest niezdolny do pracy;

2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art.

6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów(ust 1). Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy(ust. 2).

Dalej wskazał treść art. 58 ustawy:

Zgodnie z treścią art. 58 ustawy emerytalnej warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, w myśl art. 57 ust. 1 pkt 2, uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie co najmniej:

1) 1 rok - jeżeli niezdolność do pracy powstała przed ukończeniem 20 lat;

2) 2 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 20 do 22 lat;

3) 3 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 22 do 25 lat;

4) 4 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 25 do 30 lat;

5)5 lat - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat. (ust 1).

2. Okres, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, powinien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy; do tego dziesięcioletniego okresu nie wlicza się okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej. 3. Jeżeli ubezpieczony nie osiągnął okresu składkowego i nieskładkowego, o którym mowa w ust. 1, warunek posiadania wymaganego okresu uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony został zgłoszony do ubezpieczenia przed ukończeniem 18 lat albo w ciągu 6 miesięcy po ukończeniu nauki w szkole ponadpodstawowej, ponadgimnazjalnej lub w szkole wyższej oraz do dnia powstania niezdolności do pracy miał, bez przerwy lub z przerwami nieprzekraczającymi 6 miesięcy, okresy składkowe i nieskładkowe.

4. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy, o którym mowa w art. 6, wynoszący co najmniej 25 lat dla kobiety i 30 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego w oparciu o analizę poczynionych ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji i powyżej powołane przepisy prawa należało również podzielić interpretację prawną powołanej ustawy emerytalnej dokonaną przez Sąd Okręgowy. Ubezpieczony poza przesłanką niezdolności do pracy nie spełnia pozostałych przesłanek przyznających mu prawo do spornego świadczenia, tak w zakresie prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy jak i z tytułu częściowej niezdolności. Nie posiada 30 lat okresów składkowych, nie wykazał także, że spełnia warunek posiadanych 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych w okresie przed powstaniem niezdolności do pracy. Ubezpieczony nie spełnia tego warunku także w okresie 5 lat przed złożeniem wniosku o rentę, bowiem do tego okresu nie można mu zaliczyć okresu pracy w Zakładzie Karnym, gdyż była to praca nieodpłatna (składki nie były odprowadzane), a także okresu pobierania świadczeń z Ośrodka Pomocy Społecznej, ponieważ od tych świadczeń odprowadzano jedynie składkę zdrowotną. Podnieść należy, że okres tej pracy został wskazany w dokumentacji ZUS jako okres 8 miesięcy i 12 dni (lata 2010-2012). Dlatego zarzut apelującego co do błędnego wyliczenia tego okresu jest niezasadny bowiem w jakikolwiek sposób nie został podważony np. przez wskazanie, że składki na ubezpieczenie opłacono, czy też przez wykazanie, że ubezpieczony pracował w oparciu o umowę o pracę.

Ubezpieczony nie posiada także stażu ubezpieczeniowego w postaci okresów składkowych i nieskładkowych w ilości co najmniej 25 lat.

Z tych też wszystkich względów należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że apelujący spełnia tylko przesłankę niezdolności do pracy. Tylko łączne spełnienie wszystkich przesłanek daje uprawnienia do renty. Wobec powyższych wniosków i ustaleń należało apelację oddalić jako niezasadną, o czym orzeczono na podstawie art. 385 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.