Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1620262

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 2 lipca 2009 r.
II UK 94/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Roman Kuczyński.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Stanisława P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. W. o przywrócenie renty inwalidy wojskowego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lipca 2009 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w S. z dnia 24 listopada 2008 r. (...),

1.

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2.

przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w S. na rzecz radcy prawnego Mieczysławy I. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia), zwiększoną o 22% podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 24 listopada 2008 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. na skutek apelacji ubezpieczonego - Stanisława P., oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego w G. W. z dnia 20 czerwca 2008 r. - w sprawie o przywrócenie renty inwalidy wojskowego.

Skarga kasacyjna ubezpieczonego zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego:

- art. 12, 13, 14 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.) w związku z art. 67 i art. 68 Konstytucji RP poprzez interpretacje przepisów dokonaną z pominięciem praw nabytych przez ubezpieczonego w świetle § 25 pkt 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 25 maja 1990 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie składu komisji lekarskich do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, trybu postępowania, trybu kierowania na badanie przez te komisje oraz szczegółowych zasad ustalania inwalidztwa (Dz. U. z 1990 r. Nr 37, poz. 210 z późn. zm.) oraz § 9 ust. 2 rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 sierpnia 1997 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy do celów rentowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 99, poz. 612);

- pominięcie regulacji wynikającej z art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 1, art. 40, art. 51 ust. 1 i 2, art. 52 i art. 64 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87 z późn. zm.) w zakresie ponownego ustalenia niezdolności ubezpieczonego do pracy;

- art. 58 § 1 i 2 k.c. poprzez pominiecie, że czynność prawna organu rentowego w zakresie zmiany orzeczenia orzecznika ZUS i wydana decyzja z dnia 23 czerwca 2005 r. i 27 października 2005 r. jest nieważna jako wydana z naruszeniem § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 sierpnia 1997 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy do celów rentowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 99, poz. 612),

- pominięcie art. 10 ust. 1 i art. 12 ustawy z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw o emeryturach i rentach z FUS i w wyniku tego zastosowanie do ubezpieczonego niewłaściwej definicji inwalidztwa z pominięciem, że u ubezpieczonego nie wystąpiła poprawa stanu zdrowia.

Ponadto w skardze wskazano naruszenie prawa procesowego - art. 386 § 4 k.p.c., art. 386 § 6 k.p.c., art. 233 § 1 i 2 k.p.c. oraz

- art. 34 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej,

- przepisów Konwencji Praw Osób Niepełnosprawnych,

- postanowień Rezolucji Rady Unii Europejskiej i przedstawicieli rządów państw członków zebranych w Radzie z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie sytuacji osób niepełnosprawnych w UE.

Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie skargi kasacyjnej powołuje się na występowanie w sprawie potrzeby wykładni przepisów prawnych - w szczególności art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS z dnia 17 grudnia 1998 r. oraz ze względu na fakt, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1.

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2.

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3.

zachodzi nieważność postępowania lub

4.

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Oceniając skargę kasacyjną Sąd Najwyższy nie dopatruje się występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie jej do rozpoznania. Powołane w skardze kasacyjnej argumenty prawne w istocie stanowią polemikę z ustalonym stanem faktycznym w niniejszej sprawie przez Sądy. Skarżący powołując się na oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie, obowiązany był wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/2002 OSNC 2004/3 poz. 49). Skarżący oczywistość naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego sprowadza do kwestii ocennych, skoro naruszenie wyżej wymienionych przepisów przez Sąd drugiej instancji utożsamia z błędną oceną prawną. Odmienna ocena okoliczności faktycznych nie może być uzasadnieniem dla wykazania oczywistości naruszenia powołanych w skardze przepisów. Nie istnieje też na tle niniejszej sprawy jakaś szczególna potrzeba interpretacji pojęcia "niezdolność do pracy" skoro pojęcie to zostało do art. 12 i 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118) przejęte bez zmian z art. 23 i 24 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. z 1982 r. Nr 40, poz. 267 z późn. zm.) w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw o zaopatrzeniu emerytalnym i o ubezpieczeniu społecznym (Dz. U. z 1996 r. Nr 100, poz. 461) i doczekało się szeregu wypowiedzi w orzecznictwie, co w związku z tym nie budzi wątpliwości, które wymagałyby wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy. Ewentualne wątpliwości może budzić nie tyle jego wykładnia, ile zastosowanie w poszczególnych sprawach.

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono, jak sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.