Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1618747

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 7 maja 2013 r.
II UK 5/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Roman Kuczyński.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Marii S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. o emeryturę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 maja 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 2 sierpnia 2012 r., (...) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich stosowania. W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej instancji należy uznać za prawidłowe.

Skarga kasacyjna przysługuje od prawomocnego wyroku i na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych, lecz tylko czy wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania wskazuje i wykazuje przesłankę przedsądu. W odniesieniu do szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oznacza to konieczność wykazania, odrębnie od podstaw kasacyjnych (art. 3984 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.c.), że doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego pozwalającego na przyjęcie bez wątpliwości, że skarga kasacyjna jest aż oczywiście uzasadniona i dlatego powinna zostać przyjęta do rozpoznania. Tu zaś wniosek odwołuje się do kwestii, które nie budzą wątpliwości w stosowaniu prawa. Wszak nie ma wątpliwości co do tego, że art. 382 k.p.c. pozwala Sądowi drugiej instancji na samodzielne dokonanie ustaleń stanu faktycznego i suwerennie stosować prawo materialnie. W zakresie oceny pracy w szczególnych warunkach dowód z opinii biegłego na okoliczność czy określona praca była taką pracą nie jest bezwzględnie konieczny, jako że to sąd stosuje normę prawną i decyduje czy praca była tą określoną w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W zakresie prawa materialnego rozstrzygające znaczenie miała zatem norma z wykazu A do rozporządzenia z 7 lutego 1983 r., dział XIV, pkt 5, zgodnie z którą pracę w szczególnych warunkach stanowią "Prace szczególnie obciążające narząd wzroku i wymagające precyzyjnego widzenia - w kartografii, montażu mikroelementów wymagającego posługiwania się przyrządami optycznymi oraz przy obsłudze elektronicznych monitorów ekranowych." W podobnej sprawie Sąd Najwyższy zajął już stanowisko co do wykładni tej regulacji i stwierdził, że "Nie ma pozytywnej regulacji normatywnej, która ex definitione pozwalałaby przyjąć, że każda praca w pełnym wymiarze na stanowisku pracy wyposażonym w monitor ekranowy jest pracą w szczególnych warunkach w rozumieniu pkt 5, dział XIV, wykaz A rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze" (wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 8 marca 2010 r. II UK 236/2009 LexPolonica nr 3026765). Praca z pomocą komputera nie jest więc pracą przy obsłudze elektronicznych monitorów ekranowych.

Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.