Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1618783

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 30 października 2013 r.
II UK 282/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Beata Gudowska.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Teresy B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W. o emeryturę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 października 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 8 stycznia 2013 r., (...) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. oddalił apelację Teresy B. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 września 2012 r., oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w W. z dnia 24 listopada 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania emerytury w wieku niższym od powszechnego. Według ustaleń Sądu, ubezpieczona nie wypełniła warunku wykazania okresów pracy w szczególnych warunkach przewidzianego w art. 184 w związku z art. 32 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.), gdyż nie zakwalifikował pracy biurowej przy obsłudze elektronicznego monitora ekranowego jako pracy w szczególnych warunkach. Ustalił zresztą, że ubezpieczona nie pracowała przy komputerze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

Skarga kasacyjna ubezpieczonej, obejmująca wyrok Sądu Apelacyjnego w całości, zawierała wniosek o uchylenie tego wyroku oraz wyroku Sądu Okręgowego i orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie wyroków sądów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego - art. 184 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 32 ust. 1, 2 i 4 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.), oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 oraz 378 k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c., art. 382 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na jej oczywistą zasadność, wskazując na sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i regułami logiki ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Apelacyjny, oraz podnosząc, że z jej zeznań i z zeznań przesłuchanych świadków wynikało, iż świadczyła pracę przy obsłudze elektronicznych monitorów ekranowych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, gdyż obsługiwała stale jeden z trzech monitorów przypadających w jej dziale na sześć osób. Otrzymywała tzw. "dodatek szkodliwy" z racji szkodliwego wpływu pracy na jej zdrowie, zwłaszcza na narząd wzroku.

Skarżąca podniosła również, że Sąd Apelacyjny nie rozpoznał wszystkich zarzutów jej apelacji, a pominięcia te miały charakter rażący, gdyż praktycznie pozbawiały ją możliwości ustosunkowania się do dowodów, na których Sąd Okręgowy jednoznacznie oparł swoje rozstrzygnięcie. Niezrozumiały był także - w jej ocenie - wywód Sądu Apelacyjnego dotyczący tzw. zarządzeń resortowych, których walor kwestionowała, a ich rzekomą doniosłość podkreślał organ rentowy.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Według ugruntowanego stanowiska judykatury, oczywista zasadność skargi kasacyjnej, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 5 października 2007 r. III CSK 216/2007 LexPolonica nr 3974151). Skarga kasacyjna ubezpieczonej nie jest w tym znaczeniu "oczywiście uzasadniona" i jej "oczywistości" nie uzasadnia także odwołanie się do oczywistości zarzutów dotyczących nieprawidłowości ustaleń faktycznych w zakresie wykonywania pracy w warunkach szczególnych. W orzecznictwie podkreśla się, że w ocenie uznania za pracę w szczególnych warunkach pracy, ujętej w wykazie A, dziale XIV, pkt 5 tego rozporządzenia, praca z użyciem komputera osobistego nie może być uznawana jako wykonywana w szczególnych warunkach dla celów emerytalnych (por. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 8 marca 2010 r. II UK 236/2009 LexPolonica nr 3026765 oraz wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 2 lutego 2012 r. II UK 118/2011 LexPolonica nr 3882770 oraz wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 19 września 2007 r. III UK 38/2007 OSNP 2008/21-22 poz. 329).

Należy dostrzec, że wnioskowi ubezpieczonej o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, opartemu na twierdzeniu o oczywistości zasadności skargi, towarzyszą niedopuszczalne w ramach kontroli kasacyjnej argumenty odnoszące się wyłącznie do ustalenia stanu faktycznego i oceny dowodów (por. art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c. oraz wyrok Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 września 1999 r. II UKN 7/99 OSNAPiUS 2000/23 poz. 865).

Uwzględniając to, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.