Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1618801

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 14 października 2013 r.
II UK 246/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Beata Gudowska.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Adama W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o prawo do emerytury, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 października 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 10 stycznia 2013 r., (...) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny w G. - inaczej oceniając przeprowadzone dowody - zmienił wyrok Sądu Okręgowego w G. zmieniający decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w G. i przyznający Adamowi W. prawo do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym i oddalił odwołanie po ustaleniu, że nie wykazał 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, gdyż nie wykonywał pracy odpowiadającej stanowisku zdefiniowanemu w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) lub wykonywał ją w wymiarze niższym niż pełny wymiar czasu pracy.

Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 32 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.), § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego oraz § 1 ust. 1 zarządzenia nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 25 marca 1985 r. Skarżący twierdził, że faktycznie wykonywał czynności elektromontera bezpośrednio przy budowie statku, a część pracy - na stanowisku mistrza wyposażeniowego oraz mistrza wydziału ślusarskiego - poza statkiem, i że "z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika", iż wykonywał pracę w warunkach szczególnych przez okres dłuższy niż wymagany. W jego ocenie, o zmianie wyroku i oddaleniu odwołania zdecydowała błędna wykładnia wskazanych w podstawach skargi przepisów.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazał na potrzebę wykładni "przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego, co do kierowania się nazewnictwem danego stanowiska pracy przy ustalaniu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym", oraz podniósł, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarżący nie powołał się ani na kontrowersje, ani na rozbieżność ocen w rozumieniu przepisu w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., zgodnie z którym uzasadnieniem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Nie przedstawił prawnych wątpliwości na tle konkretnego przepisu prawa, którego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wskazał.

W uzasadnieniu oczywistości skargi powoływał się na "całość materiału dowodowego" oraz "dowody zgromadzone w sprawie" które - w jego ocenie - miały przeczyć ustaleniom faktycznym Sądu drugiej instancji.

Należy przy tym podnieść, że równoczesne powołanie się przez skarżącego na oczywistą zasadność skargi nie wspiera wniosku o przyjęcie jej rozpoznania, gdyż ujawnia, że nie dostrzegł on, iż przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. wykluczają się. Choć więc nie jest wyłączone równoczesne powołanie się na więcej niż jedną z przesłanek ocenianych w ramach przesądu jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, to jednak oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jednocześnie na twierdzeniu, że ta sama okoliczność stanowi istotne zagadnienie prawne oraz uzasadnia skargę w sposób oczywisty, jest wewnętrznie sprzeczne. Skarga kasacyjna nie może być uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak duże wątpliwości, iż konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego.

Mając na względzie także sposób argumentacji, polegający na powiązaniu zagadnień wykładni przepisów prawa materialnego z nieustalonym w sprawie faktem wykonywania przez skarżącego pracy w szczególnych warunkach, pozostaje w kolizji z art. 39813 § 2 in fine oraz art. 3983 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.