Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1618753

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 11 września 2013 r.
II UK 195/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Romualda Spyt.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Bogusławy W. przeciwko Dyrektorowi Biura Emerytalnego Służby Więziennej w W. o rentę rodzinną policyjną, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 września 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 16 października 2012 r., (...) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskodawczyni Bogusława W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W., z dnia 16 października 2012 r.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 70 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.), przez przyjęcie błędnej wykładni określenia "wspólność małżeńska."

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując na istniejącą w dalszym ciągu potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne związane z wykładnią art. 70 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i zawartego w nim pojęcia: "wdowa, która do dnia śmierci męża nie pozostawała z nim we wspólności małżeńskiej."

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawowym celem instytucji przedsądu jest rozważenie, czy w skardze kasacyjnej podniesiono okoliczności, których rozważenie przez Sąd Najwyższy będzie wkładem w rozwój prawa i zapewnienie jednolitości jego sądowej wykładni. Tylko wtedy wykazany zostaje publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 4 lutego 2000 r. II CZ 178/99 OSNC 2000/7-8 poz. 147; oraz postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 9 listopada 2005 r. V CSK 70/2005 LexPolonica nr 2025391).

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego potrzeba wykładni przepisu budzącego poważne wątpliwości lub wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) zachodzi wtedy, kiedy jego niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie bądź kiedy przepis ten nie doczekał się wykładni w kierunku wskazywanym przez skarżącego (por. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 13 czerwca 2008 r. III CSK 104/2008 LexPolonica nr 2037066, postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 15 października 2002 r. II CZ 102/2002 LexPolonica nr 396185). Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że "w dalszym ciągu istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne związane z wykładnią art. 70 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i zawartego w nim pojęcia: "wdowa, która do dnia śmierci męża nie pozostawała z nim we wspólności małżeńskiej"", nie przedstawiając jednak w istocie żadnej argumentacji jurydycznej konstruującej zagadnienie prawne i uzasadniającej ewentualne odstępstwo od stanowiska wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 26 października 2006 r. III UZP 3/2006 (OSNP 2007/9-10 poz. 138). Rozważania odnoszące się do kwestii słusznościowych i podkreślających światopogląd skarżącej nie mają waloru jurydycznego i nie są wystarczające dla przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Skarżąca nie zdołała zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.