Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1618749

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 7 maja 2013 r.
II UK 12/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Romualda Spyt.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Józefa K. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. o wysokość emerytury policyjnej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 maja 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 25 kwietnia 2012 r., (...) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Odwołujący się - Józef K. - wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 25 kwietnia 2012 r.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenia prawa materialnego, a mianowicie Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, przez przyjęcie, że w wyniku obniżenia emerytury skarżącego Józefa K. nie doszło do naruszenia praw człowieka w postaci dyskryminacji.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazując, że "podstawą uzasadniająca wniosek jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a mianowicie, czy istnienie rozbieżność w przyznawaniu uprawnień emerytalnych funkcjonariuszom, których akta osobowe są jawne, a funkcjonariuszom, którzy posiadają akta w Instytucie Pamięci Narodowej, które są objęte bezterminową tajemnicą państwową."

W uzasadnieniu wskazał, że "ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r., na podstawie której stał się przypadkową ofiarą zmiany ustroju Państwa oraz odwetu politycznego, nie odpowiada konstytucyjnym wzorcom Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa prawa, jak również zasadom ochrony praw człowieka i obywatela, przyjętych w ratyfikowanych przez Polskę umowach międzynarodowych." Podkreślił także, że "część oficerów Służby Bezpieczeństwa i Służb Specjalnych posiada akta w Instytucie Pamięci Narodowej, które są objęte bezterminową tajemnicą państwową. Tym samym funkcjonariusze operacyjni i część funkcjonariuszy pomocniczych nie zostanie objętych przedmiotową ustawą ze względu na utajnienie ich akt osobowych. Ponadto, funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa, którzy odeszli z służby otrzymują teraz świadczenie emerytalne z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Z tego względu, ich również nie dotknie represja w postaci obniżenia emerytury do wysokości 0,7% podstawy wymiaru."

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

W skardze kasacyjnej znajduje się wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z uwagi na występowanie przedstawionego wyżej zagadnienia prawnego. Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie - wątpliwości co do pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej). Z przedstawionego przez wnoszącego skargę istotnego zagadnienia prawnego musi jednak wynikać, jaki jest konkretny problem prawny, na czym polegają istotne wątpliwości (na przykład interpretacyjne). Sformułowane zagadnienie winno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 4 lutego 2000 r. II CZ 178/99 OSNC 2000/7-8 poz. 147, postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 16 kwietnia 2008 r. I CZ 11/2008 LexPolonica nr 2028011). Nie spełnia tych wymagań przedstawiane w niniejszej skardze zagadnienie prawne. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący nie formułuje w istocie żadnych wywodów prawnych odnoszących się do podstaw kasacyjnych; zarówno sam wniosek, jaki i jego uzasadnienie (odnoszące do zacytowanego sformułowania) są niezrozumiałe.

Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.