Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1814193

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 2 kwietnia 2015 r.
II SAB/Sz 15/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder.

Sędziowie: NSA Elżbieta Makowska, WSA Maria Mysiak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na bezczynność Burmistrza P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej

I.

zobowiązuje Burmistrza P. do załatwienia pkt 5 wniosku Stowarzyszenia A. z dnia (...) r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z odpisem prawomocnego wyroku,

II.

stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

III.

wymierza Burmistrzowi P. grzywnę w kwocie (...) złotych, zasądza od Burmistrza P. na rzecz Stowarzyszenia A. kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem złożonym drogą elektroniczną w dniu (...) r. S., zwróciło się do Burmistrza P. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej:

1.

z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w (...) r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych pleceń wyłapywania/odławiania bezdomnych zwierząt?

2.

z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w (...) r. umowy albo komu (imię, nazwa, adres) udzielała doraźnych pleceń zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom?

3.

ilu bezdomnym psom i kotom zapewniono opieka na koszt gminy w (...) r.? (nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich),

4.

jaki był w (...) r. koszt realizacji całego zadania przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt (wyłapywanie/odławianie, opieka, usługi weterynaryjne, dokarmianie, inne)?

5.

udostępnienie treści i postaci umowy (umów) o zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom w 2013 r.

Wnioskodawca wyraził prośbę, aby udostępnione informacje przesłać mu drogą elektroniczną na podany adres e-mail ewentualnie listownie.

Pismem z dnia (...) r., znak: (...) Burmistrz Miasta i Gminy P. udzielił odpowiedzi na 4 spośród 5 pytań wniosku. Jednocześnie Stowarzyszenie zostało poinformowane, iż nie ma możliwości udostępnienia treści umów, o których mowa w pkt 5 wniosku, gdyż umowy te stanowią "tajemnicę handlową". W związku z tym, w dniu (...) r. Stowarzyszenie, drogą elektroniczną, wezwało organ Gminy P. do realizacji wniosku zgodnie z przepisami prawa.

Pismem z dnia (...) r. S. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z pkt 5 wniosku z dnia 6 stycznia 2014 r. W skardze zarzucił organowi naruszenie:

- art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1, art. 13 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2009 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego niezastosowanie,

- art. 33 ust. 1 w zw. z art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, poprzez przyjęcie, że można zastrzec wyłączenie jawności umowy zawieranej przez jednostkę sektora finansów publicznych, realizowanej lub przeznaczonej do realizacji ze środków publicznych, bez podjęcia przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania w tajemnicy informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą lub bez wykazania przez jednostkę sektora finansów publicznych, że nieudostępniona informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa.

W oparciu o powyższe skarżące Stowarzyszenie wniosło o:

1.

stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

2.

zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z pkt 5 wniosku z dnia 6 stycznia 2014 r.,

3.

zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Burmistrz w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że w sprawie nie nastąpiła bezczynność, albowiem niezwłocznie po otrzymaniu wniosku drogą elektroniczną udzielono żądanych informacji odpowiadając na 4 spośród postawionych pytań. Nadto, po przeanalizowaniu stanowiska S., nadesłanego drogą elektroniczną w dniu (...) r., i skonsultowaniu go z prawnikami, pismem z dnia (...) r., znak: (...) udzielono odpowiedzi, przesyłając żądającemu kserokopię umowy (dowód - pismo znak: (...)

Pismem procesowym z dnia (...) r. skarżące S.,

w nawiązaniu do odpowiedzi na skargę, wskazało, że wbrew twierdzeniu skarżonego organu, do dnia dzisiejszego nie otrzymało treści wnioskowanej umowy.

Odpis ww. pisma doręczono organowi, jednak do dnia rozprawy organ nie ustosunkował się do jego treści, a na rozprawę w dniu 2 kwietnia 2015 r. nikt się nie stawił się.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest bezczynność Burmistrza w udostępnieniu informacji publicznej. Sądowa kontrola w tym zakresie ma swoje oparcie w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa".

Z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy, podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetle powyższego przepisu Burmistrz bez wątpienia należy do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej.

Przechodząc natomiast do analizy charakteru żądanej we wniosku informacji, należy odwołać się do treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy, który stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Przepis art. 6 ustawy zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji.

W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. II SAB/Lu 19/06 (LEX Nr 236231), WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. IV SA/Wa 221/04 (LEX Nr 146742) oraz postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II SAB/Bk 36/08 (LEX Nr 146742).

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (lit. c) oraz o majątku, którym dysponują (lit. f). Natomiast art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy stanowi o udostępnieniu informacji publicznej, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych. Oczywiste jest w tej sytuacji, że podatnicy i opinia publiczna mają ogólne prawo do informacji o wykorzystaniu wydatków publicznych i interesie polegającym na potrzebie zapewnienia optymalnego wykorzystania funduszy publicznych.

Ponadto zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 z późn. zm.), zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin.

Mając to wszystko na uwadze należy stwierdzić, że żądane przez skarżące S. informacje odnoszące się do sposobu opieki nad bezdomnymi zwierzętami i ich wyłapywania oraz w przedmiocie umów zawieranych przez gminę o zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom w (...) r. mają charakter informacji publicznej. Dotyczą bowiem sposobu dysponowania środkami publicznymi, natomiast Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia.

A zatem, skoro żądana w pkt 5 wniosku S. z dnia 6 stycznia 2014 r. informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (okoliczność ta w sprawie nie była sporna), to prawidłowe jego załatwienie wymagało od Burmistrza bądź ich udostępnienia w żądanej formie, bądź wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia. Tylko te czynności bowiem uwalniałyby organ od zarzutu bezczynności w sprawie.

W przedmiotowej Burmistrz P. twierdzi, że pismem z dnia (...) r., znak: (...) udzielił skarżącemu S. odpowiedzi na pkt 5 wniosku z dnia 6 stycznia 2014 r., przesyłając żądaną kserokopię umowy, na dowód czego przedłożył kopie ww. pisma. Jednak jednocześnie Burmistrz nie przedłożył potwierdzenia, że rzeczywiście pismo to wraz z kserokopią umowy zostało skarżącemu S. doręczone. Nadto, mimo że skarżące S. zaprzeczyło jakoby otrzymało kserokopię umowy, to Burmistrz nadal nie przedstawił potwierdzenia doręczenia kserokopii umowy. Twierdzenie organu uznać należy, jako że nie poparte żadnym dowodem, za gołosłowne i niewiarygodne. W takiej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że organ udzielił skarżącemu S. żądanej w pkt 5 wniosku z dnia 6 stycznia 2014 r. informacji publicznej i nie pozostaje w bezczynności. Przyjąć należy, że skarżącemu S. nie udostępniono żądanej informacji, ani też nie odmówiono jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej.

Przepis art. 13 ust. 1 ustawy stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Mając zatem na względzie treść powyższego przepisu Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność Burmistrza P., zakreślił organowi termin 14-dniowy do rozpoznania wniosku, liczony od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Realizując dyspozycję przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a. zdanie drugie, Sąd stwierdził iż bezczynność Burmistrza P. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, gdyż liczona od upływu 14 dni od otrzymania wniosku wynosi około 14 miesięcy, a więc jest na tyle długotrwała żeby stwierdzić, że bezczynność ta ma charakter rażący. Okoliczność ta zdecydowała o nałożeniu grzywny na podmiot zobowiązany, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, uznając, że wysokość grzywny ma stanowić sankcję za spowodowany stan bezczynności oraz być środkiem zapobiegającym podobnym działaniom organu w przyszłości, ocenił, że wysokość wymierzonej grzywny jest adekwatna do wskazanych celów, jakie ma realizować.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd zobowiązał Burmistrza P. do rozpatrzenia pkt 5 wniosku skarżącego S. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku.

O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie czwartym wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.