Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720257

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 15 lipca 2019 r.
II SAB/Rz 55/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SWSA Krystyna Józefczyk.

Sędziowie WSA: Elżbieta Mazur-Selwa Piotr Godlewski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2019 r. sprawy ze skargi G. B. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej

I. zobowiązuje Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia (...) października 2019 r. w zakresie pkt I ppkt 6 i 7 oraz pkt III w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

III. w pozostałym zakresie skargę oddala;

IV. oddala wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny oraz o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej;

V. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego G. B. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z 21 października 2018 r. wysłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej G.B. wystąpił do Wójta Gminy (...) oraz do A Sp. z o.o. o udzielenie informacji publicznej obejmującej:

I.

1. potwierdzenia wypłacanego A.P. wynagrodzenia za okres po wygaśnięciu umowy (po 9 czerwca 2018 r.) wraz z merytorycznym uzasadnieniem,

2. wszystkie umowy wraz z aneksami o świadczenie pracy /usługi przez A.P. na rzecz A Sp. z o.o., innych jednostek organizacyjnych Gminy (...) oraz na rzecz samego Urzędu Gminy (...),

3. wszystkie wypowiedzenia umów o świadczenie pracy /usługi przez A.P. na rzecz ww. podmiotów,

4. wszystkie pisma ustalające zasady wynagradzania A.P.,

5. wszelkie dodatkowe świadczenia (telefon służbowy, ryczałt na paliwo, nagrody uznaniowe...) jakie otrzymał /otrzymuje A.P.,

6. wszystkie pisma otrzymane od/wysłane do prokuratury, policji i innych organów śledczych, mających związek z zawiadomieniem z (...) czerwca 2018 r. o rzekomych nieprawidłowościach w sprawie podjęcia decyzji o nieprzedłużaniu umowy dotychczasowemu prezesowi i powierzeniu tej funkcji obecnemu prezesowi,

7. zawiadomienie o przestępstwie z (...) września 2018 r. oraz wszelkie pisma przekazane przez obecnego prezesa inicjujące to zawiadomienie;

II.

1. akt założycielski A Sp. z o.o.

2. wykaz wszystkich dotychczasowych prezesów przedsiębiorstwa wraz z aktem powołania na to stanowisko (dotyczy również obecnego prezesa),

3. wykaz wszystkich dotychczasowych i obecnych członków rady nadzorczej,

4. oświadczenia majątkowe ww., nieudostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej;

III.

1. pisma dokumentujące czynności jakie podjął Wójt w celu wyegzekwowania od A.P. obowiązku złożenia pierwszego oświadczenia majątkowego,

2. pisma dokumentujące proces zawarcia umowy o pracę z A.P.,

3. umowę o pracę zawartą z A.P.,

4. jakie inne umowy zawarto z A.P.

(informacje te miały dotyczyć dokonanych czynności i wytworzonych pism na dzień 23 grudnia 2016 r.),

5. na czym polegały kontrole oświadczeń majątkowych złożonych przez A.P. przeprowadzone przez Wójta,

6. kto jeszcze i z jakiej instytucji przeprowadzał kontrolę ww. oświadczeń majątkowych (imię i nazwisko, stanowisko służbowe oraz pełna nazwa reprezentowanej instytucji).

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze G.B. zarzucił naruszenie terminów określonych w art. 13 ust. 1 oraz naruszenie art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.) poprzez nieudzielenie żądanej informacji publicznej, wnosząc o:

I.

1) zobowiązanie Wójta Gminy (...) do udzielenia właściwej informacji publicznej,

2) zobowiązanie Wójta Gminy (...) do wyegzekwowania od Prezesa A Sp. z o.o. przekazania żądanej informacji a nie będącej w posiadaniu skarżonego organu, a następnie do udzielenia właściwej informacji publicznej,

3) orzeczenie czy miało miejsce rażące naruszenie prawa,

4) wymierzenie skarżonemu organowi grzywny lub przyznanie od skarżonego organu sumy pieniężnej na rzecz skarżącego celem przekazania przyznanych środków pieniężnych instytucji zajmującej się zwalczaniem degrengolady umysłowej kadry urzędniczej aparatu państwa polskiego,

5) zasądzenie kosztów postępowania;

II.

1) zobowiązanie Prezesa A Sp. z o.o. do udzielenia właściwej informacji publicznej,

2) orzeczenie czy miało miejsce rażące naruszenie prawa,

3) wymierzenie skarżonemu organowi grzywny lub przyznanie od skarżonego organu sumy pieniężnej na rzecz skarżącego celem przekazania przyznanych środków pieniężnych instytucji zajmującej się zwalczaniem degrengolady umysłowej kadry kierowniczej przedsiębiorstw należących do państwa polskiego,

4) zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podał, że w odpowiedzi na jego wniosek Wójt Gminy (...) poinformował jedynie, że A.P. nie był i nie jest pracownikiem Urzędu Gminy (...) Natomiast Prezes A Sp. z o.o. twierdząc, że wnioskowane informacje są informacją publiczną przetworzoną, nie udzielił żadnej merytorycznej odpowiedzi, żądając wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.

Do dnia wniesienia skargi nie otrzymał odpowiedzi na sformułowane żądania.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy (...) wniósł o oddalenie skargi w całości. Wyjaśnił, ze pismem z (...) października 2018 r. nr (...) udzielił skarżącemu szczegółowych wyjaśnień w przedmiocie złożonego przez niego wniosku, a ponadto odrębnej odpowiedzi pismem z (...) listopada 2018 r. nr (...) udzielił Prezes A sp. z o.o. Wskazał, że w całości podtrzymuje argumentację zawartą w piśmie z (...) października 2018 r., a zarzuty skargi są bezpodstawne. Charakter zapytania nie mieści się w kategorii informacji publicznej, a ponadto treść pytań nie dotyczy funkcjonowania Gminy (...) i podległych jej organizacyjnie jednostek.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że wniesiona skarga jako skarżony organ wskazywała Wójta Gminy (...) oraz Prezesa A Sp. z o.o., tj. podmioty do których został skierowany na różne adresy e-mail ten wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Podmioty te udzieliły skarżącemu odrębnych odpowiedzi.

Wójt Gminy (...) w piśmie z (...) października 2018 r. wskazał, że:

1. A.P. nie był i nie jest pracownikiem UG (...), w związku z czym UG nie posiada informacji żądanych w pkt I ppkt 1-5 oraz pkt II wniosku (wyjaśnił przy tym, że informacje dot. pracy byłego Prezesa A Sp. z o.o. są w posiadaniu tego podmiotu),

2. W odniesieniu do pytań zawartych w pkt I ppkt 6 i 7 poinformował, że UG nie prowadzi w tych sprawach czynności, a jedynym właściwym organem do udzielanie informacji w tych sprawach jest Prokuratura Rejonowa w (...),

3. W odniesieniu do pkt III wyjaśnił, że szczegółowych informacji w tym zakresie udzielił już pismem z (...) stycznia 2017 r. nr (...),

4. Nie jest uprawniony do recenzowania wypowiedzi zawartych w publikacjach prasowych, za których treść odpowiedzialność ponoszą ich autorzy oraz redakcja danego czasopisma,

5. Zasady składania i kontroli oświadczeń majątkowych regulują przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.) oraz rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2003 r. w sprawie określenia wzorów formularzy oświadczeń majątkowych radnego gminy, wójta, zastępcy wójta, sekretarza gminy, skarbnika gminy, kierownika jednostki organizacyjnej gminy, osoby zarządzającej i członka organu zarządzającego gminną osobą prawną oraz osoby wydającej decyzje administracyjne w imieniu wójta (Dz. U. z 2017 r. poz. 2020).

Natomiast Prezes Zarządu A Sp. z o.o. pismem z (...) listopada 2018 r. - kwalifikując żądane informacje jako informację publiczną przetworzoną - jako warunek jej udostępnienia wskazał wymóg wykazania, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Dokonana w kontekście treści skargi analiza powyższych okoliczności doprowadziła Sąd do uznania, iż organem którego bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest faktycznie skarżona w niniejszej sprawie jest Wójt Gminy (...), z czego skarżący wywodzi także pośrednio bezczynność Prezesa A Sp. z o.o.; świadczy o tym wprost zawarte w skardze żądanie zobowiązania Wójta Gminy (...) do wyegzekwowania od Prezesa A Sp. z o.o. przekazania żądanej informacji, a następnie do jej udzielenia.

Kwestię dostępu do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje u.d.i.p., określając zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb udostępniania tej informacji.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie w niej określonym.

Udostępnienie informacji może nastąpić jednak tylko wówczas, gdy podmiot do którego został skierowany wniosek należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej oraz gdy jest on w posiadaniu informacji mającej charakter publiczny. Na podstawie bowiem art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są bowiem podmioty o których mowa w ust. 1 i 2 tego artykułu, będące w posiadaniu takich informacji.

Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej; Wójt Gminy (...) bez wątpienia jest takim organem, a zatem ciąży na nim obowiązek udostępniania będącej w jego posiadaniu informacji publicznej (ubocznie - w związku ze sposobem sformułowania wniosku o udostępnienie informacji oraz skargi - należy zauważyć, że na mocy ust. 1 pkt 4 tego artykułu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są także podmioty reprezentujące osoby prawne samorządu terytorialnego, w związku z czym możliwe jest bezpośrednie wnioskowanie do Prezesa A Sp. z o.o. o udostępnienie będącej w jego posiadaniu informacji publicznej i skarżenie ewentualnej bezczynności; wobec braku prawnych możliwości bezpośredniego ingerowania Wójta Gminy w działalność tej Spółki, nie ma on też możliwości egzekwowania wywiązania się przez jej Prezesa z obowiązku udostępnienia tej informacji ani wpływu na sposób załatwienia wniosku).

Zakres przedmiotowy informacji publicznej określa art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wymieniając rodzaje spraw, jakich może ona dotyczyć (nie jest to wyliczenie wyczerpujące, o czym świadczy zwrot "w szczególności"). Obejmują one m.in. informację o podmiotach o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (pkt 2 d), a także o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego oraz treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (pkt 4a - c); dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.).

W doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjmuje się przy tym szerokie rozumienie pojęcia "informacji publicznej", za którą uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2).

Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie - w terminie wskazanym w art. 13 ustawy - stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, bądź też niewydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1) lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1), jak też udzielenie informacji niepełnej lub niezgodnej z wnioskiem.

W przypadku, gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, powinien pisemnie w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por.m.in. wyrok WSA w Warszawie z 11 grudnia 2017 r. II SAB/Wa 355/17 - LEX nr 2596266 i wyrok WSA w Olsztynie z 29 lipca 2013 r. II SAB/Op 45/13 - LEX nr 1343365).

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie - stosownie do § 1a tego artykułu - sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W odniesieniu do pkt I ppkt 1-5 oraz pkt II wniosku skarżącego z (...) października 2018 r. nie budzi wątpliwości zawarte w piśmie Wójta Gminy (...) z (...) października 2018 r. wyjaśnienie, że nie dysponuje on wskazanymi tam informacjami w (z uwagi na ich pozostawanie w dyspozycji A Sp. z o.o.); wobec zgodnego z prawem załatwienia wniosku w tym zakresie brak było zatem podstaw do uwzględnienia żądania, o czym Sąd orzekł jak w pkt III sentencji wyroku, oddalając w tej części skargę.

Mimo zawartego w odpowiedzi na skargę ogólnego stwierdzenia że charakter udzielonego przez stronę zapytania nie mieści się w kategorii informacji publicznej, w ocenie Sądu brak jest podstaw do tak jednoznacznego stwierdzenia co do całości pozostałej części wniosku skarżącego.

a) odnośnie zapytania objętego jego pkt I ppkt 6 i 7 Sąd jedynie po części podziela argumentację zawartą w odpowiedzi z (...) października 2018 r. Nie kwestionując, że w sprawach prowadzenia postępowań mających związek z dokonanymi zawiadomieniami o przestępstwie bądź innych nieprawidłowościach (wg wniosku z (...) czerwca i z (...) września 2018 r.) Wójt Gminy (...) prawidłowo wskazał na właściwość odpowiedniej jednostki Prokuratury, to same zawiadomienia jako wyrażające oficjalne stanowisko tego organu co do możliwej kwalifikacji karnej określonych działań konkretnej osoby pełniącej funkcje kierownicze popełnionych na szkodę mienia publicznego (gminnej osoby prawnej) - o czym Wójt podjął wiedzę w związku z wykonywaniem czynności urzędowych - mogą być uznane za stanowiące informację publiczną. Okoliczności z tym związane nie zostały jednak w żaden sposób przy udzielaniu odpowiedzi rozważone i wykazane, m.in. pod względem wynikającym z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., tj. ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, które to ograniczenie nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

Co się tyczy natomiast "wszelkich pism otrzymanych od /wysłanych do prokuratury, policji i innych organów śledczych" mających związek z dokonanymi zawiadomieniami a więc stanowiących ich następstwo, pomimo szerokiego rozumienia informacji publicznej, Sąd prezentuje stanowisko, że skoro odbywa się to w ramach prowadzonego postępowania karnego (wyjaśniającego), co do zasady pierwszeństwo w tym zakresie należy przyznać uregulowaniom wynikającym ze stosownych ustaw procesowych (w szczególności Kodeksu postępowania karnego), które w sposób wyczerpujący regulują kwestie stron takich postępowań i przysługujących im uprawnień - w tym dostępu do akt sprawy, wyłączając zastosowanie przepisów u.d.i.p. (w myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2018 r. I OSK 2160/16 - LEX nr 2461103, fakt, że pewien dokument został wytworzony przez organ, bądź że jest w jego posiadaniu, nie jest wystarczający dla uznania, że jest nośnikiem informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Pisma procesowe kierowane "przez" i "do" organu będącego stroną postępowania w sprawie karnej - jako dotyczące indywidualnej sprawy określonego podmiotu - nie stanowią stanowiska w sprawie publicznej, gdyż nie mieszczą się w przedmiocie informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p.; b) odnośnie natomiast zapytania objętego pkt III wniosku Sąd stwierdza brak podstaw do uznania, że został on we właściwy sposób załatwiony.

W piśmie z (...) października 2018 r. Wójt nawiązał do już udzielonych skarżącemu w tym zakresie pismem z (...) stycznia 2017 r. szczegółowych informacji (stanowiących odpowiedź na jego wcześniejsze pismo z (...) grudnia 2016 r.), niemniej wraz z aktami niniejszej sprawy tej odpowiedzi nie przedstawił. Ponieważ skarżący we wniosku o udzielenie informacji z (...) października 2018 r. zakwestionował ich merytoryczną wartość (podważając tym samym sposób załatwienia wniosku z (...) grudnia 2016 r.), Sąd orzekając na podstawie akt sprawy nie miał możliwości ich oceny, a tym stwierdzenia, że pierwotny wniosek skarżącego został już w zakresie objętym pkt III wniosku z (...) października 2018 r. załatwiony (jest to w praktyce równoznaczne ze zgłoszeniem nowego żądania o udostępnienie informacji publicznej, które nie zostało przez organ prawidłowo rozpatrzone).

Bezczynności w tym zakresie nie wyłącza zawarte w piśmie Wójta z (...) października 2018 r. wskazanie formalnoprawnych podstaw składania i kontroli oświadczeń majątkowych, które trudno uznać za adekwatne do zapytania pkt III złożonego wniosku.

Powyższe skutkowało uznaniem na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargi na bezczynność i zobowiązaniem Wójta Gminy (...) do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia (...) października 2019 r. w zakresie pkt I ppkt 6 i 7 oraz pkt III, do czego Sąd określił 14-dniowy termin od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy

(pkt I sentencji wyroku).

Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku).

Orzeczenie rażącego naruszenia prawa zastrzeżone jest dla najbardziej rażących przypadków długotrwałej i uporczywej bezczynności. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek pozostawania w bezczynności będzie naruszeniem rażącym. W tym względzie nie jest wystarczające samo naruszenie przez organ ustawowych obowiązków poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy.

Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r. I OSK 675/12 - LEX nr 1218894).

Nie umniejszając odpowiedzialności organu, zaistniała w sprawie bezczynność nie była wynikiem jego celowego działania, gdyż co do zasady odpowiedź na wniosek została skarżącemu udzielona, a przyczyn bezczynności zasadniczo należało upatrywać w odmiennych stanowiskach skarżącego i organu co do sposobu załatwienia wniosku.

Z tych samych przyczyn Sąd oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie Wójtowi Gminy (...) grzywny oraz o przyznanie na jego rzecz sumy pieniężnej (pkt IV sentencji wyroku), które to sankcje w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność mogą być nałożone z urzędu albo na wniosek stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a.

O należnych skarżącemu kosztach postępowania (obejmujących opłacony od skargi wpis - 100 zł) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).

Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, gdyż stosownie do art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w tym trybie

(tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów), jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.