Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2639333

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 7 marca 2019 r.
II SAB/Po 114/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.).

Sędziowie WSA: Danuta Rzyminiak-Owczarczak, Asesor Jan Szuma.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wykonania ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; postanawia odrzucić skargę

Uzasadnienie faktyczne

P. D. (dalej jako strona lub skarżący), wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie wykonania ustalenia z uchwały nr LI/785/VI/2013 Rady Miasta Poznania z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "obszaru Główna" w Poznaniu część B" (§ 3, pkt 3, podpunkt 5) "zapewnienie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku jak dla terenów w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców", dla obszarów 6 MW i 7 MW (przy ulicy Gnieźnieńskiej w Poznaniu), co stanowi naruszenie ww. uchwały a także, ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (art. 20 ust. 13), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Art. 174. ust. 1.), Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (art. 144, art. 24, art. 222 § 2) i Ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (art. 51).

Skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta do niezwłocznego przywrócenia środowiska akustycznego przy ulicy (...) w P. (obszary 6 MW i 7 MW) do normy, poprzez ustawienie zakazu ruchu dla ciężarówek na odcinku od wiaduktu (Gnieźnieńska 61) do skrzyżowania z ulicą Gdyńską i zobowiązanie do wydawania czasowych pozwoleń na przejazd tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy brak jest alternatywnej drogi dojazdu oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Jak wynika z uzasadnienia skargi, skarżący mieszka przy ulicy (...) w P. W jego ocenie teren ten podlega szczególnej ochronie akustycznej, wynikającej z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr LI/785/VI/2013 Rady Miasta Poznania z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "obszaru Główna" w Poznaniu cz B" (§ 3, pkt 3, podpunkt 5). Zgodnie z tym aktem, na tym terenie rolą władz było "zapewnienie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku jak dla terenów w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców", obszary 6 MW i 7 MW Znajduje się tu też przedszkole, które jest pod jeszcze większą ochroną akustyczną (Gnieźnieńska), obszar 6 MW).

Skarżący podał, że opierając się na oficjalnym i obiektywnym dokumencie Miasta P. (Mapa akustyczna miasta P. - lata 2012 i 2017) wyraźnie widać, że przy tej ulicy dochodziło do olbrzymich przekroczeń norm akustycznych w 2012 r. jak i w 2017 r., zarówno w dzień (wskaźnik Ldwn) jak i w nocy (Ln), dochodzących do 15dB (l). Dodatkowo, te wskaźniki zamiast się poprawiać to się pogarszają. Źródłem tych hałasów jest ulica (...). Obserwuje się znaczący wzrost ruchu pojazdów ciężkich na ww. ulicy. Chwilowe natężenia akustyczne mogą być nawet bardziej dotkliwe niż w miarę stały szum. Skarżący podał, że w przypadku ciężarówek chwilowe natężenia akustyczne mogą dochodzić nawet do 105 dB (na starcie). Każda ciężarówka na ulicy (...) może to zrobić nawet kilka razy. Podczas jazdy ciężarówki generują hałas 100db. Na takie poziomy dźwięku szczególnie są narażeni przechodnie i mieszkańcy domów znajdujących się kilka metrów od ulicy. Taki hałas ma bardzo duży zasięg. Ciężkie ciężarówki są także źródłem wibracji, które już mają negatywny wpływ na jego budynek (pękające ściany). Wszystkie te negatywne czynniki zdrowotne wpływają także na obniżenie wartości nieruchomości położonych przy tej ulicy.

Skarżący podał, że informował organy (m.in. organy miasta, organy ochrony środowiska, zarządu ruchu) o przekroczeniu norm hałasu na terenie ul. (...) jednak nie uzyskał satysfakcjonującego rozwiązania tego problemu (k. 10). Skarżący wskazał, że odpowiedzialny za zaistniałą sytuację jest ZDM jako zarządca drogi. Podał, że ciężarówki, które jeżdżą ulicą G. nie prowadzą żadnych budów przy tej ulicy, a jeżdżą tą drogą bo jest najkrótsza. Dodał, że są możliwe inne drogi dojazdu przystosowane dla ruchu ciężkich pojazdów np. ul. (...), B., św. M. Skoro nie ma możliwości ustawienia ekranów akustycznych to jednym rozwiązaniem na polepszenie zaistniałej sytuacji jest ustanowienie zakazu ruchu dla ciężarówek.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 23 maja 2018 r. wezwał Prezydenta Miasta do zapewnienia dopuszczalnych poziomów hałasu zgodnie z zapisami m.p.z.p. Wniósł o ustawienie zakazu ruchu dla ciężarówek na odcinku od wiaduktu ((...)) do skrzyżowania z ul. (...) (k. 13).

W odpowiedzi na pismo wskazano, że Zarząd Dróg Miejskich oraz Wydział Transportu i Zieleni UM P. już informował skarżącego, iż ul. (...) jest drogą układu podstawowego o istotnym znaczeniu dla ruchu tranzytowego w mieście w związku z czym nie ma możliwości wprowadzenia oczekiwanych przez stronę ograniczeń (k. 14).

Skarżący podał, że zwracał się również do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z prośbą o interwencję i kontrolę u władz Miasta P. W odpowiedzi organ potwierdził przekroczenia akustyczne, wskazał, że na podstawie art. 362 ustawy prawo ochrony środowiska obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenie środowiska do stanu właściwego może w drodze decyzji nałożyć na zarządzającego właściwy organ ochrony środowiska, którym na mocy art. 378 tej ustawy jest Prezydent Miasta i skierował sprawę do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego. (k. 19).

Zauważył, że zaproponowany przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. środek zaradczy w postaci ograniczenia prędkości ruchu na tej ulicy (k. 23) był już wcześniej spełniony i nie przyniósł żadnej poprawy. Zaproponowane działania miały więc w jego ocenie charakter pozorny a wskazywany przez urząd obowiązek zapewnienia dojazdu do zakładów przemysłowych, magazynów, placówek handlowych nie jest zasadny, na tym terenie takich zakładów ani magazynów nie ma, jest tylko jeden sklep.

Podał, że głównym źródłem hałasu i przekroczenia norm jest ruch ciężarówek za co odpowiedzialny jest Zarząd Dróg Miejskich jako zarządca drogi.

Skarżący podał, że dbałość o nieprzekraczanie norm akustycznych wynika z art. 20 ust. 13 ustawy o drogach publicznych i z art. 174 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Immisje mogą oddziaływać na dobra osobiste innej osoby, w tym właściciela nieruchomości sąsiedniej (art. 144 w zw. z art. 222 § 2 k.c., art. 24 k.c.). Powołał się również na art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wskazał, że utrata wartości nieruchomości na skutek oddziaływania na nią immisji jest rzeczywistą stratą wyrażającą się w zmniejszeniu aktywów a przepisy związane z ochroną środowiska czy budowa dróg wskazują na uwzględnienie również interesów mieszkańców.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, ze należy ją uznać za bezzasadną. M. P. podejmowało wszystkie możliwe działania w związku z jej przedmiotem i szczegółowo wyjaśniło wszystkie okoliczności sprawy.

Dalej ZDM wyjaśnił, że nie można wprowadzić ograniczenia w ruchu pojazdów ciężarowych na ul. (...), droga ta ma bowiem istotne znaczenia dla ruchu tranzytowego w mieście. Ograniczenie ruchu na tej ulicy spowoduje jego natężenie na ul. (...), G. j lub W. i K. Ze względu na zagospodarowanie tego obszaru miasta istnieje konieczność zapewnienia dojazdu pojazdom ciężarowym do obiektów handlowych i magazynów.

ZDM jest świadomy niedogodności jakie spotykają mieszkańców budynków położonych przy trasach przejazdów samochodów ciężarowych. Jednak konsekwencje zakazu ruchu oraz niewydawania warunków wjazdu pod znak B5 mogą utrudniać prace instytucji zajmujących się ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego, służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo instytucji i podmiotów świadczących usługi komunalne w P., przerwaniem ciągłości procesów technologicznych (np. betonownia, asfaltowania) prowadzonych na terenie Miasta P., brakiem dostaw paliw płynnych czy możliwości dojazdu do baz transportowych zlokalizowanych w P.

Organ dodał, że po konsultacji z firmą (...), współpracującą z Wydziałem Ochrony Środowiska nad aktualizacją Programu Ochrony Środowiska przed hałasem zwraca uwagę, że chwilowe poziomy hałasu nie stanowią podstawy prawnej do oceny hałasu w środowisku. Ponadto miasto podejmuje czynności mające na celu ograniczenie hałasu i natężenia ruchu w okolicy ul. (...), takie jak ograniczenie prędkości pojazdów do wartości wynikających z kodeksu drogowego dla danego odcinka w szczególności w porze nocnej takie jak monitoring prędkości pojazdów, sterowanie sygnalizacją świetlną, zmiana organizacji ruchu (m.in. zwężenie pasów ruchu), budowa progów zwalniających, poduszek berlińskich, wyniesionych przejść dla pieszych, wyniesionych skrzyżowań, szykan drogowych, egzekucji prędkości fotoradarami, kontrola prędkości przez policję, tablice informacyjne, itp. Powinno to pozwolić na obniżenie hałasu i przywrócenie środowiska do zakładanej normy.

Organ podał, że wydawane warunki wjazdu na obszar ograniczony znakiem B-5 przebiega zgodnie z ustalonym i zakomunikowanym sposobem postępowania oraz poprzedzane są dokładną analizą wniosków. Stanowią kompromis pomiędzy zapewnieniem obsługi komunikacyjnej miasta a spełnieniem wymogów środowiskowych.

.

Następnie, zarządzeniem tut. Sądu zobowiązano skarżącego do sprecyzowania skargi na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie wykonania ustalenia uchwały nr Ll/785/VI/2013 rady Miasta P. i podanie czy dotyczy ona skargi na bezczynność Prezydenta jako zarządcy ruchu w zakresie dokonania czynności zatwierdzenia organizacji ruchu celem ustawienia znaku drogowego, czy bezczynności Prezydenta jako organu wykonawczego gminy w oparciu o treść art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, należy wówczas wskazać zaniechane czynności wynikające z przepisów prawa, nałożone na Prezydenta jako organu wykonawczego gminy, czy dotyczą bezczynności Prezydenta w zakresie obowiązków wynikających z przepisów prawo ochrony środowiska.

W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu), pismem z dnia 14 grudnia 2018 r. (k. 44skarżący podał, że skarga dotyczy bezczynności Prezydenta jako organu wykonawczego gminy w oparciu o treść art. 101a u.s.g. Zaniechanie czynności wynikają z cytowanej wyżej uchwały (...), ustawy o drogach publicznych (art. 20 ust. 13), ustawy Prawo ochrony Środowiska (art. 174 ust. 1 i 2), Kodeksu cywilnego (art. 144, 24, 222 § 2) i Kodeksu wykroczeń (art. 51).

Pismem z dnia 29 stycznia 2019 r., Zarząd Dróg Miejskich, po zapoznaniu się z ww. pismem skarżącego z 14 grudnia 2018 r. wskazał, że podtrzymuje stanowisko zawarte odpowiedzi na skargę (k. 52).

Wezwany na rozprawę skarżący po wyjaśnieniu różnic w możliwościach skarg na bezczynność podał, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w złożonym piśmie procesowym. Wyjaśnił, że poza zakazem ruchu pojazdów ciężarowych inne rozwiązania na ulicy nie mają sensu. Planowana budowa węzła betoniarskiego spowoduje dalsze zwiększenie ruchu na ulicy (...) a wbrew stanowisku organu żadne działania zmniejszające uciążliwość nie zostały podjęte. Podał, że w jego ocenie ulica (...) nie jest ulicą ruchu podstawowego a służy tylko skracaniu drogi ciężarówek. Na ulicy nie ma zakazu wjazdu ciężarówek o ładowności powyżej 16 ton.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Z powyższego wywieść należy, iż bezczynność organu następuje, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Skarżący w skardze wskazał, że domaga się wykonania przez Prezydenta Miasta § 3 pkt 5 podpunkt 5 uchwały Nr LI/785/VI/2013 Rady Miejskiej Miasta Poznania z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Obszaru Główna" w Poznaniu część B, zgodnie z którym: Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1MW, 2MW, 3MW, 4MW, 5MW, 6MW, 7MW i 8MW, dla których obowiązują ustalenia niniejszego paragrafu, ustala się przeznaczenie pod tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustala się zapewnienie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku jak dla terenów w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców.

Realizacja powyższego winna zdaniem Skarżącego nastąpić poprzez zobowiązanie Prezydenta Miasta do niezwłocznego przywrócenia środowiska akustycznego przy ul. (...) w P. (obszary 6MW i 7 MW) do normy, poprzez ustawienie zakazu ruchu dla ciężarówek na odcinku od wiaduktu (Gnieźnieńska 61) do skrzyżowania z ulicą Gdyńską i zobowiązanie do wydawania czasowych pozwoleń na przejazd tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy brak jest alternatywnej drogi dojazdu.

W toku postępowania ustalono, że intencją Skarżącego jest zmniejszenie uciążliwości związanej z hałasem wywołanym ruchem ciężkich pojazdów na ulicy (...), na której zamieszkuje przez wprowadzenie zakazu ruchu takich pojazdów z wydaniem czasowych zezwoleń tylko w wyjątkowych sytuacjach gdy brak jest alternatywnej drogi dojazdu.

Z uwagi na fakt, że skarga obejmowała zarzuty związane z bezczynnością Prezydenta jako organu gminy, zarządcy drogi i organu ochrony środowiska i wskazywała przepisy różnych aktów prawnych, w tym z zakresu dróg publicznych i ochrony środowiska sąd zobowiązał skarżącego do sprecyzowania skargi przez podanie czy skargę kieruje do Prezydenta jako organu gminy, zarządcy drogi czy organu ochrony środowiska.

Skarżący w piśmie procesowym z 14 grudnia 2018 r. oraz na rozprawie sprecyzował żądanie wskazując, że skarga dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta jako organu gminy na podstawie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym.

Przy tak sprecyzowanej skardze należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 101a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. 2018.994) Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy.

Wniesienie skargi na bezczynność organu gminy do sądu administracyjnego w trybie i na zasadach określonych w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym może dotyczyć wyłącznie niewykonywania czynności nakazanych prawem. Nie jest natomiast dopuszczalne oparcie skargi na bezczynność na podstawie art. 101a w zw. z art. 101 wspomnianej ustawy, gdy organ gminy nie wykonuje czynności wynikających z przepisu określającego możliwość, a nie obowiązek wszczęcia z urzędu i przeprowadzenia postępowania administracyjnego.

Z uwagi na zobowiązanie przez sąd do podania zaniechanych przez Prezydenta czynności wynikających z przepisów prawa nałożonych na niego jako organu gminy skarżący powołał: uchwały Ll/785/VI/2013, ustawy o drogach publicznych (art. 20 ust. 13), ustawy Prawo ochrony Środowiska (art. 174 ust. 1 i 2), Kodeksu cywilnego (art. 144, 24, 222 § 2) i Kodeksu wykroczeń (art. 51).

Nie stanowią one podstawy do wszczęcia i prowadzenia przez Prezydenta postępowania administracyjnego.

Przepis art. 51 ustawy z 20 maja 1971 r. Kodeksu wykroczeń (Dz. U. z 2018.618) dotyczący wykroczenia związanego z zakłóceniem spokoju lub porządku publicznego nie znajduje się w kognicji sądu administracyjnego. Powołane przez skarżącego przepisy z kodeksu cywilnego dotyczące ochrony dóbr osobistych czy uprawnień właściciela nieruchomości również nie dają podstaw do podejmowania rozstrzygnięć przez sąd administracyjny. W sprawach prowadzonych w tut. Sądzie służyć mogą ewentualnie do wykazania interesu prawnego do wniesienia przez określony podmiot skargi. Przepis art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018.2068), zgodnie z którym do obowiązków zarządcy drogi należy przeciwdziałanie niekorzystnym przeobrażeniom środowiska mogącym powstać lub powstającym w następstwie budowy lub utrzymania dróg, jak i przepis art. 174 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2018.799), zgodnie z którym: Eksploatacja dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. Emisje polegające na: wprowadzaniu gazów lub pyłów do powietrza, wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi, wytwarzaniu odpadów, powodowaniu hałasu, powstające w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska oraz portu, nie mogą, z zastrzeżeniem ust. 3, spowodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający tym obiektem ma tytuł prawny a także wskazany przez skarżącego przepis planu miejscowego dotyczące zasad ochrony środowiska mają charakter ogólny, opisowy. Nie wskazują terminu ani formy takiego działania. Nie pozwalają więc uznać, że na ich podstawie Prezydent zaniechał prawem przewidzianych w określonej formie i terminie czynności. Obowiązujące ustawy czy akty prawa miejscowego zawierają przepisy o charakterze ogólnym i szczegółowym. Zapewnienie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ma charakter ogólny. Wykonanie tak sformułowanych przepisów odbywać się może w różny, odpowiedni dla konkretnego stanu faktycznego sposób. Tym samym wskazane przez skarżącego przepisy nie stanowią podstawy do wyinterpretowania konkretnych prawem przewidzianych czynności przez dany organ a tylko w takim przypadku uprawnione jest domaganie się, by sąd nakazał organowi podjęcia konkretnych czynności. Przepisy te nie stanowiły podstawy do nakazania przez sąd Prezydentowi Miasta jako organowi wykonawczemu gminy przywrócenia środowiska akustycznego przy konkretnej ulicy przez ustawienie zakazu ruchu dla ciężarówek na określonym terenie i do wydawania czasowych pozwoleń na wjazd. Jak już wyżej wskazano do skuteczności wniesienia skargi na bezczynność organu gminy niezbędne jest wskazanie nakazanych prawem czynności a nie ogólnego żądania przywrócenie środowiska akustycznego. Przepisy wskazane przez skarżącego nie dają podstaw do zobowiązywania przez sąd organu gminy do podjęcia konkretnych działań, na ich podstawie nie są wydawane przez organ konkretne decyzje, czynności czy akty.

Z tych względów wniesiona przez skarżącego skarga okazała się niedopuszczalna, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie Sąd mając na względzie fakt, że skarżący działał samodzielnie z uwagi na treść art. 6 p.p.s.a. w granicach kognicji sądu zobowiązał go do sprecyzowania skargi. Z jej treści wynikało bowiem również, że poza wskazywaną bezczynności Prezydenta jako organu gminy w zakresie wykonania planu miejscowego skarżący kwestionuje również bezczynność Prezydenta jako zarządcy ruchu czy organu ochrony środowiska. Skarżący nie wskazywał na bezczynność Prezydenta jako zarządcy ruchu czy organu ochrony środowiska. Wyjaśnić należy, że skonkretyzowane żądanie postawienia znaku drogowego nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej i nie mieści się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Postawienie znaku drogowego w konkretnym miejscu jest czynnością wykonawczą wtórną do czynności materialno - technicznej jaką jest zatwierdzenie projektu organizacji ruchu. Znak drogowy stanowi przykład aktu gminnego adresowanego do nieskonkretyzowanego adresata. Nie można więc powoływać się na naruszenie swojego indywidualnego interesu prawnego przez ustawienie znaku drogowego (postan NSA z 19 maja 2010 I OSK 735/10). W uchwale 7 sędziów NSA z 26 czerwca 2014 r. (I OPS 14/13) stwierdzono, że zatwierdzenie organizacji ruchu jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. a nie w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie może więc być, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przedmiotem skargi na bezczynność. Określone zapisy planu miejscowego i zajście przesłanek w nim występujących może być podstawą do wydania przez organ ochrony środowiska decyzji w sytuacji określonej w art. 362 prawa ochrony środowiska. (np.wyrok NSA z 3 października 2018 r., II OSK 2409/18). Przedmiotowa sprawa nie dotyczyła działań Prezydenta jako organu ochrony środowiska w zakresie odmowy wydania takiej decyzji po uprzednim spełnieniu wymaganych warunków.

W tym stanie rzecz, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.