Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1811041

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 24 września 2015 r.
II SAB/Po 104/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi C. K. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w P. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

UZASADANIENIE

Pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r. C. K. za pośrednictwem Prezesa Sądu Apelacyjnego w P. oraz Prezesa Sądu Okręgowego w P. u złożyła skargę w której wniosła o:

1.

uchylenie postanowienia (...) z dnia (...)2015 r. jako "bezzasadnie ograniczającego uprawnienie strony postępowania do uchylenia postanowienia nr (...) z dnia (...)2015 r., (...)2015 r., (...)2014 r., (...) 2014 r., (...) 2014 r., (...) 2014 r., (...)2014 r. i (...)2014 r., utrzymującego oczywiście bezzasadne postanowienie nr (...) z dnia (...)2014 r."

2.

udostępnienie w trybie ustawy o informacji publicznej informacji cyt. "o trybie rozpoznawania przez sąd apelacyjny mojej, zawartej w zażaleniu z dnia 6 maja 2014 r., skargi na oczywiście niemerytoryczne i sprzeczne z uzyskiwanymi ode mnie w toku postępowania (...) sądu okręgowego w P. wyjaśnieniami, informacjami, danymi i dokumentami "ustalenia" skarżonego postanowienia nr (...) z dnia (...)2014 r., jako stanowiącymi manifestację skrajnej nierzetelności, stojącej w sprzeczności ze stanem faktycznym i prawnym wynikającym z ponownie do zażalenia z dnia 6 marca 2014 r. przytaczanych informacji, wyjaśnień, danych i dokumentów".

Ponadto skarżąca wniosła, na podstawie art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na bezczynność w zakresie realizacji przez Sąd Apelacyjny w P. nakazu rozpoznania i rozpatrzenia skarg, wniosków i wezwań ponawianych przeze stronę od dnia 6 maja 2014 r.

W uzasadnieniu skarżąca podjęła polemikę z orzeczeniami Sądu Apelacyjnego w przedmiocie prawa pomocy i wyjaśniła, iż w dniu 6 maja 2014 r. wniosła zażalenia i skargę na sędziego prowadzącego postępowanie w sprawie (...)" w poczuciu bezkarności dopuszczającej się snucia oderwanych od rzeczywistości wizji, z jednoczesnym - niedopuszczalnym - ignorowaniem całości wskazywanej treścią mojego zażalenia z dnia 6 marca 2014 r. dokumentacji i wynikających z nich informacji."

Według skarżącej niezastosowanie się "przez sąd apelacyjny do skarg, wniosków i wezwań od dnia 6 maja 2014 r., w tym o udostępnienie informacji publicznej, ustanowienie pełnomocnika do sporządzenia skargi konstytucyjnej oraz zaprzestania naruszania obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej prawa oraz przywrócenia stanu sprzed tych naruszeń - uzasadniało jednocześnie w dniu 25 listopada 2014 r. wniesienie skargi na podstawie art. 54 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na bezczynność sądu apelacyjnego w Poznaniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż skarga C. K. zawarta w piśmie z dnia 10 sierpnia 2015 r. na "bezczynność w zakresie realizacji przez Sąd Apelacyjny w P. nakazu rozpoznania i rozpatrzenia skarg, wniosków i wezwań ponawianych od 6 maja 2014 r." jest tożsama ze skargą wniesioną w tym samym przedmiocie w piśmie z dnia 26 lutego 2015 r., która została zarejestrowana w tut. sądzie pod sygnaturą II SAB/Po 45/15.

Obie wskazane powyżej skargi są bowiem identyczne w merytorycznej treści i dotyczą tego samego aspektu działalności Prezesa Sądu Apelacyjnego w P., a różnią się jedynie wskazaniem w późniejszej z nich jako naruszających prawo kolejnych postanowień Sądu Apelacyjnego w Poznaniu wydanych w sprawie (...) z dnia 16 lipca 2015 r., z dnia 26 marca 2015 r. i z dnia 4 lutego 2015 r., co jednakże nie może mieć wpływu na ustalenie tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, albowiem kontroli sądu administracyjnego nie podlegają orzeczenia wydawane przez sądy powszechne w ramach postępowań prowadzonych przed tymi sądami.

Wobec identyczności obu wskazanych wyżej skarg bez prawnego znaczenia pozostaje, iż pierwsza z nich została zarejestrowana w tut. Sądzie jako skarga na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w przedmiocie rozpatrzenia skarg, a obecna jako skarga na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Podkreślić przy tym trzeba, iż rzekoma informacja publiczna, której udostępnienie domaga się skarżąca faktycznie informacji takowej nie stanowi. Żądania skarżącej dotyczą bowiem informacji o trybie rozpoznawania zawartej w zażaleniu złożonym w toku postępowania przed sądem powszechnym skargi strony tegoż postępowania i przyczynach nierozpoznania tej skargi zgodnie z oczekiwaniami skarżącej, czyli stanowi faktycznie wniosek o udzielenie informacji co do treści przepisów prawa regulujących rozpoznawanie skarg, dokonanie wykładni tych przepisów oraz przepisów, których naruszenie zarzucono w skardze, a także dokonanie oceny prawidłowości postępowania przy rozpatrywaniu zażaleń i skarg C. K. składanych w związku z postępowaniem toczącym się przed sądem powszechnym.

Jak wskazuje się zaś w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może służyć dokonywaniu przez organ wykładni prawa oraz oceny zastosowania prawa w konkretnym przypadku. Nie mają natomiast charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej tj. żądanie wyjaśnienia treści aktów. Tym samym na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ wykładni prawa czy wytworzenia informacji w sprawie indywidualnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. I OSK 8/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zauważyć bowiem trzeba, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym ustawą. W art. 6 tej samej ustawy prawodawca doprecyzował powyższą definicję poprzez wyliczenie, jaki informacje i dokumenty podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna. W szczególności wskazał, iż informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich.

Z treści przywołanego przepisu wynika więc, iż organy władzy publicznej obowiązane są udostępnić "oceny dokonywane", a więc takie, którymi dysponują już w dacie otrzymania żądania strony. Z przepisu tego nie wynika natomiast, iż w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej organ jest obowiązany dokonywać ocen dotyczących prawidłowości realizowania zadań przez pracowników tegoż organu, względnie innych przedstawicieli władzy publicznej, w tym władzy sądowniczej.

Inaczej rzecz ujmując, na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego, bądź innych organów władzy publicznej, a do tego sprowadzały się wskazane powyżej pytania skarżącej dotyczące rzekomo informacji publicznej, wskazywane w skargach z dnia 10 sierpnia 2015 r. i z dnia 10 lutego 2015 r. jako pozostawione przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu bez rozpoznania.

Jednocześnie zauważyć należy, iż postanowieniem z dnia 20 maja 2014 r. o sygn. II SAB/Po 45/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę z dnia 26 lutego 2015 r. Postanowienie to w związku z wniesieniem przez stronę skarżącą środków zaskarżenia nie jest prawomocne. Tym samym należy stwierdzić, iż przed tut. Sądem zawisła i nie została prawomocnie zakończona - jest w toku - sprawa ze skargi C. K. dotycząca cyt. "bezczynności w zakresie realizacji przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu nakazu rozpoznania i rozpatrzenia skarg, wniosków i wezwań ponawianych od 6 maja 2014 r."

Powyższe oznacza, iż skarga C. K. wniesiona w piśmie z dnia 10 sierpnia 2015 r. w tym samym przedmiocie co jej skarga z dnia 26 lutego 2015 r. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a.") zgodnie, z którym sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił skargę z dnia 10 sierpnia 2015 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego i niejako na marginesie powyższych rozważań o charakterze zasadniczym dla sprawy Sąd pragnie nadto wskazać, iż podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia 20 maja 2015 r. o sygn. II SAB/Po 45/15, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania tak sformułowanej skargi C. K.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, jak wynika z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Sprawa podlegająca kognicji sądów administracyjnych musi mieć charakter administracyjnopubliczny i mieścić się w katalogu ujętym w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub być taką, o której mowa w § 3 tego artykułu (przewidziana do kontroli przez przepisy szczególne i na zasadach w nich przewidzianych).

Zgodnie z powołanym art. 3 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia skargi), kontrola działalności administracji publicznej, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne;

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4)

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5)

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6)

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7)

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8)

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Trzeba przy tym zaznaczyć, że powyższy katalog ma charakter wyczerpujący i nie podlega wykładni rozszerzającej. Oznacza to, że nie ma możliwości uzupełnienia przytoczonego wyliczenia o inne akty lub czynności organów administracji publicznej, jeżeli ustawodawca wyraźnie nie postanowił inaczej.

Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, czyli przede wszystkim skarg tzw. powszechnych (obywatelskich) wymienionych w art. 227 k.p.a., wnoszonych na podstawie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego "Skargi i wnioski". Również w zakresie właściwości sądów administracyjnych nie pozostaje sposób załatwienia skargi powszechnej przez uprawniony organ (art. 237 § 1 i § 3 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że brak jest możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 2692/11, LEX nr 1110181 oraz z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 318/13, Lex nr 1305299). Zasadą jest, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Podobnie właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje kontroli rozpoznania wniosków i skarg dotyczących działalności sądowa powszechnych.

Tryb składania i rozpatrywania wniosków i skarg dotyczących działalności sądów powszechnych został uregulowany w Rozdziale 5a ustawy z 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 427 z późn. zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 9 maja 2012 r. w sprawie skarg i wniosków dotyczących działalności sądów powszechnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 524).

Rozpatrywanie skarg i wniosków dotyczących sądu leży w gestii organu sądu - prezesa sądu, jako czynność z zakresu administracji sądowej. Z kolei jeżeli skarga dotyczy działalności prezesa sądu apelacyjnego to organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest - Krajowa Rada Sądownictwa (art. 41b § 3 Prawa o ustroju sądów powszechnych skargi). Zgodnie z art. 41a § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych skargi i wnioski rozpatruje się bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie miesiąca od daty ich wpływu. Postępowanie w sprawie skarg i wniosków jest postępowaniem jednoinstancyjnym. Skarżącemu lub wnioskodawcy nie przysługuje prawo do zaskarżania niesatysfakcjonującej odpowiedzi.

W przypadku skarg zawierających wniosek o pociągnięcie sędziów do odpowiedzialności dyscyplinarnej podlega on niezwłocznie przekazaniu właściwemu rzecznikowi dyscyplinarnemu albo zastępcy rzecznika dyscyplinarnego. Rzecznik, po wstępnym wyjaśnieniu okoliczności podniesionych w skardze, może podjąć czynności dyscyplinarne z własnej inicjatywy. O sposobie załatwienia skargi rzecznik dyscyplinarny zawiadamia skarżącego oraz organ, który przekazał mu skargę.

Czynności z zakresu administracji sądowej, jako działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami Prawa o ustroju sądów powszechnych, nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., a żaden przepis szczególny nie stanowi o właściwości sądów administracyjnych do rozpoznawania skarg na rozstrzygnięcia podejmowane przez organy sądów powszechnych w ww. zakresie.

Zgodzić się zatem należy z stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu tut. Sądu z dnia 20 maja 2015 r. sygn. II SAB/Po 45/15, iż brak jest podstaw aby pismo skarżącej z dnia 6 maja 2014 r. inicjowało jakiekolwiek postępowanie podlegające kontroli sądów administracyjnych, co skutkowało odrzuceniem skargi na bezczynność w rozpoznaniu tego wniosku.

Powyższe oznacza, iż nawet w przypadku niepodzielenia poglądu co tożsamości skarg w niniejszej sprawie oraz w sprawie sygn. II SAB/Po 45/15 i co za tym, idzie zakwestionowania stanowiska, iż sprawa objęta skargą w niniejszej sprawie pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku, skarga C. K. z dnia 10 sierpnia 2015 r. także podlegałaby odrzuceniu, aczkolwiek z innych przyczyn i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., to jest wobec ustalenia, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.