Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1502641

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu
z dnia 5 sierpnia 2014 r.
II SAB/Op 47/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.).

Sędziowie: NSA Gerard Czech, WSA Elżbieta Kmiecik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Wójta Gminy (...) w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez R. K. w dniu 23 czerwca 2014 r., jest bezczynność Wójta Gminy (...) w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym:

Pismem z dnia 26 stycznia 2014 r. R. K. wystąpił do Wójta Gminy (...) o udostępnienie kopii wszystkich faktur dotyczących sprzątania oraz utrzymania porządku na działce nr A, wskazując, że znajduje się na niej nielegalne wysypisko śmieci.

W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy (...) w piśmie z dnia 28 stycznia 2014 r. poinformował skarżącego, że "faktury nie stanowią informacji publicznej".

Następnie R. K. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy (...) w udostępnieniu informacji publicznej, w której podniósł, że wniosek o udostępnienie faktur był związany z oświadczeniem Wójta na sesji Rady Gminy dnia 23 października 2013 r. o ponoszeniu corocznych kosztów na porządkowanie nieruchomości nr A, obręb (...), natomiast odmawiając przekazania kopii faktur Wójt nie wydał decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Op 13/14, zobowiązał Wójta Gminy (...) do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 26 stycznia 2014 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że żądane przez stronę informacje stanowią informację publiczną i wyjaśnił, że w świetle art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji, przy czym informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań, a więc i faktury wystawiane przez niezależne od Gminy podmioty, w ramach realizacji zobowiązań cywilnoprawnych. Sąd wywiódł, że żądane przez skarżącego faktury stanowiły podstawę do dyspozycji wydatkowania przez organ środków publicznych w postaci określonych kwot na rzecz podmiotów świadczących: na jego rzecz określone prace (usługi) w tym przypadku - nakładów ponoszonych na utrzymanie w czystości i porządku nieruchomości (działka nr A), stanowiącej własność Gminy (...). Faktury, chociaż nie zostały wystawione przez organ obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, bezpośrednio się do niego odnoszą i mają wpływ na uszczuplenie aktywów. Na tej podstawie Sąd przyjął, że Wójt pozostaje w bezczynności, gdyż nie udzielił skarżącemu wnioskowanej w piśmie z dnia 26 stycznia 2014 r. informacji publicznej, jak też nie wydał decyzji odmawiającej jej udostępnienia. Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 9 maja 2014 r., a akta zwrócone zostały przez Sąd organowi w dniu 4 czerwca 2014 r.

Kolejną czynnością Wójta Gminy (...) było skierowanie do skarżącego pisma z dnia 15 kwietnia 2014 r., w którym w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 26 stycznia 2014 r. i w związku z wyrokiem z dnia 31 marca 2014 r. wyjaśnił, że jego wypowiedzi o ponoszeniu przez gminę kosztów utrzymania porządku na działce nr A nie dotyczyły faktu, jakoby z budżetu gminy na ten cel były wydatkowane środki finansowe. Porządek na działce poprzez okresowe zbieranie folii, tworzyw sztucznych, opon itp., był i jest utrzymywany przy pomocy osób zatrudnionych przez gminę w ramach prac społecznie użytecznych i robót publicznych finansowanych przez Powiatowy Urząd Pracy, a także firmy wykonujące prace na terenie Gminy nieodpłatnie za pomocą swojego sprzętu wyrównały teren na działce. Wójt wskazał, że "do końca lutego bieżącego roku nie ma w gminie faktur dotyczących kosztów utrzymania porządku na działce A (poza listami płac za prace społecznie-użyteczne i roboty publiczne)". Stwierdził, że w związku z próbami zdyskredytowania prowadzonej oszczędnej i racjonalnej gospodarki finansami publicznymi, wszystkie czynności związane z utrzymaniem porządku na działce nr A będą odtąd potwierdzane fakturami oraz rachunkami i przedstawił kopię faktury z dnia 13 marca 2014 r. za wyrównanie terenu działki oraz fakturę za wywóz z działki papy.

Pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. skarżący, powołując się na sygnaturę akt II SAB/Op 13/14, poinformował Sąd, że Wójt Gminy (...) nie wykonał wyroku i nie udostępnił faktur żądanych we wniosku z dnia 26 stycznia 2014 r. W załączeniu przedłożył kopię pisma Wójta Gminy (...) z dnia 15 kwietnia 2014 r.

Skarżący, zobowiązany na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 kwietnia 2014 r. do sprecyzowania, czy powyższe pismo stanowi nową skargę, czy też jest tylko pismem informacyjnym niepociągającym za sobą skutków procesowych, nie udzielił odpowiedzi w zakreślonym siedmiodniowym terminie, stąd pismo skarżącego z dnia 22 kwietnia 2014 r. pozostawiono w aktach bez nadawania biegu.

W nawiązaniu do pisma skarżącego z dnia 22 kwietnia 2014 r., Wójt Gminy (...) poinformował R. K. w piśmie z dnia 30 kwietnia 2014 r., że - w jego ocenie - wyrok sądu został zrealizowany, gdyż nie jest możliwe przekazanie dokumentów, których nie ma. Poza tym przypomniał, że skarżący osobiście brał udział w pracach na działce nr A.

W piśmie z dnia 23 czerwca 2014 r. R. K. wskazał, że w związku z niewykonaniem przez Wójta Gminy (...) wyroku o sygn. II SAB/Op 13/14 ponownie składa skargę na bezczynność. Wywiódł, że w odpowiedzi na wniosek z dnia 26 stycznia 2014 r. Wójt stwierdził, że faktury nie stanowią informacji publicznej, natomiast - zobowiązany wyrokiem Sądu z dnia 31 marca 2014 r. do udostępnienia tychże faktur - w pismach z dnia 15 i 30 kwietnia 2014 r. stwierdził, że nie posiada (nie ma) żadnych faktur. Skarżący podniósł, że wypowiedź Wójta, zawarta w kierowanym do WSA piśmie z dnia 4 marca 2014 r., iż faktury nie są informacją publiczną, stanowi potwierdzenie faktu ich posiadania. Wywiódł, że - w jego rozumieniu - Wójt potwierdził, iż takie faktury posiada, gdyż nie wspomniał w tym piśmie, że żadnych faktur nie posiada, jak również nigdy wcześniej nie wspominał, że nie posiada faktur na sprzątanie działki nr A do momentu złożenia wniosku. Skarżący zarzucił, że do dnia wniesienia skargi Wójt nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Jako załączniki do skargi R. K. przedłożył kopie pism Wójta Gminy (...) z dnia 15 kwietnia 2014 r. oraz z dnia 30 kwietnia 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy (...) wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że stwierdzenie przez niego w odpowiedzi na wcześniejszą skargę, iż faktury nie są informacją publiczną, nie jest równoznaczne z zaprzeczeniem lub potwierdzeniem faktu posiadania faktur i nie może stanowić podstaw do sformułowania zarzutu, że faktury takie są w posiadaniu organu. Niezależnie od tego wyrok został wykonany, gdyż skarżącemu udostępniono kserokopie faktury z dnia 13 marca 2014 r. Pomimo to skarżący nadal domaga się udostępnienia jeszcze innych faktur i listy osób, której żądał w piśmie z dnia 22 kwietnia 2014 r. Wójt oświadczył, że nie ma dalszych faktur dotyczących wydatków na utrzymania porządku i czystości na działce nr A poza wymienionymi, a także listy wspomnianych osób, o czym poinformował skarżącego pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewydania decyzji odmownej wyjaśnił, że w razie nieposiadania informacji organ informuje tylko o tym wnioskodawcę na piśmie, co w sprawie uczyniono pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r.

Na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r. skarżący wnosząc o oddalenie skargi oświadczył, że otrzymał od Wójta Gminy (...) dwie faktury, jednak nastąpiło to długo po złożeniu przez niego wniosku.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1- 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu, należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia.

Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Ocena co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.

W kontrolowanej sprawie prawem materialnym, na podstawie którego należy ocenić zachowanie organu jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782), dalej powoływana jako "ustawa".

Na wstępie sprecyzowania wymaga, że skargę wniesioną przez R. K. należało potraktować jako skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, a nie jako skargę, o jakiej mowa w art. 154 p.p.s.a., na niewykonanie wyroku tut. Sądu z dnia 31 marca 2014 r. Wskazać należy, że po wyroku uwzględniającym skargę albo uchylającym bądź stwierdzającym nieważność aktu lub czynności stronie zarzucającej organowi bezczynność przysługuje wybór środka, to jest skargi na bezczynność na zasadach ogólnych (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 p.p.s.a.) lub skargi o wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. Takie stanowisko nie budzi wątpliwości w literaturze przedmiotu, prezentowane też jest jednolicie w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2011 r., II OSK 1975/11, LEX nr 1152120; z 3 listopada 2010 r., I OSK 134/10, Lex 744993; postanowienia NSA: z 2 sierpnia 2012, I OSK 862/12, LEX nr 1333117, z 5 listopada 2010 r., I GSK 382/09, Lex 741064 oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 406; B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Wolters Kluwer buisness, Warszawa 2013, 472).

Skarżący w piśmie z dnia 23 czerwca 2014 r. jednoznacznie stwierdził, że w związku z niewykonaniem wyroku o sygnaturze II SAB/Op 13/14 "ponownie składa na skargę bezczynność". Takie zakwalifikowanie wniesionej skargi eliminowało konieczność poprzedzenia jej uprzednim pisemnym wezwaniem organu do wykonania wyroku. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu w udzieleniu informacji publicznej - odmiennie niż ma to miejsce w odniesieniu do skargi o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 p.p.s.a. - skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia, w tym wezwaniem, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie spełnienie zakresu zarówno przedmiotowego, jak i podmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej nie budzi wątpliwości. Kwestie te rozstrzygnięte zostały już wcześniej, w wyroku tut. Sądu z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Op 13/14, co z mocy art. 153 p.p.s.a. oznacza, że Sąd rozpoznający niniejszą skargę jest związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w tymże wyroku. Żądanie skarżącego dotyczyło udostępnienia kopii wszystkich faktur dotyczących sprzątania oraz utrzymania porządku na działce nr A w (...). W ślad za stanowiskiem zaprezentowanym przez Sąd w powyższym wyroku przyjąć zatem należy, że Wójt Gminy (...) jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a faktury dotyczące wykonania prac na rzecz Gminy zawierają informacje publiczne i podlegają udostępnieniu na zasadzie ustawy. Zauważyć jednak trzeba, że Sąd w poprzednim postępowaniu nie przesądził bynajmniej, że organ jest w posiadaniu jakichkolwiek faktur, których udostępnienia domaga się skarżący, a jedynie ocenił, że żądane przez skarżącego dokumenty mieszczą się w pojęciu "informacji publicznej" w rozumieniu przepisów ustawy, w związku z czym zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o ich udostępnienie, zakreślając czternastodniowy termin, liczony od dnia doręczenia prawomocnego wyroku.

Istotą sprawy stanowi natomiast kwestia, czy organ podjął wymagane prawem działanie, czy też pozostaje w bezczynności. W związku z tym wskazać należy, że w wykonaniu wyroku z dnia 31 marca 2014 r. i w odpowiedzi na wniosek z dnia 26 stycznia 2014 r. Wójt Gminy (...) wystosował do skarżącego pismo z dnia 15 kwietnia 2014 r., w którym wyraźnie oświadczył, że "do lutego bieżącego roku nie ma w gminie faktur dotyczących kosztów utrzymania porządku na działce A". Jednocześnie przesłał kserokopie faktur, które zostały wystawione w marcu 2014 r. Również w piśmie z dnia 30 kwietnia 2014 r. wskazał, że nie jest możliwe przekazanie "dokumentów, których nie ma". Czynności tych organ dokonał przy tym zarówno przed datą prawomocności wyroku z dnia 31 marca 2014 r., jak i przed doręczeniem jego prawomocnego odpisu, a więc jeszcze przed terminem wskazanym w tymże wyroku, a także przed wniesieniem skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

Oceniając, czy Wójt Gminy (...) nie pozostawał w bezczynności i czy wykonał wyrok Sądu, należy mieć na względzie, że udostępnienie informacji publicznej następuje na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Realizacja wniosku o udostępnienie informacji publicznej przybiera formę:

1)

czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2)

pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać, bądź żądana informacja nie stanowi informacji publicznej;

3)

pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji.

Ponadto, w art. 16 ust. 1 ustawy przewidziane zostały również przypadki, które wymagają załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Ma to miejsce wówczas, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania, tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 ustawy), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 ustawy).

W odniesieniu natomiast do sytuacji, gdy organ informacji nie posiada, w doktrynie i orzecznictwie wypracowany został pogląd, zgodnie z którym należy bez zbędnej zwłoki pisemnie poinformować stronę o przedmiotowym fakcie. Sposób ten nie jest wprawdzie jasno przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej, jednak również stanowi swego rodzaju udzielenie informacji o ustalonym stanie faktycznym, a tym samym stanowi dopuszczalne i wystarczające załatwienie wniosku, co skutecznie chroni organ od zarzutu bezczynności. Zauważyć przy tym trzeba, że zastosowanie w takim przypadku formy decyzji - jak to sugeruje skarżący - byłoby równoznaczne z jej wydaniem bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w przypadkach określonych w powołanym wyżej przepisie art. 16 ust. 1 ustawy.

W świetle art. 4 ust. 3 ustawy nie ulega wątpliwości, że żądanie udostępnienia informacji publicznej powinno zostać zrealizowane w razie domagania się udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są bowiem podmioty będące w posiadaniu takich informacji. Natomiast w sytuacji, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie jest możliwe zobowiązanie go przez Sąd do jej udzielenia. Jak wskazuje się jednolicie w orzecznictwie i literaturze, aby można było uznać, że podmiot zobowiązany nie pozostaje w bezczynności twierdząc, iż nie posiada żądanej informacji, stanowisko w tym zakresie musi poprzeć stosowną argumentacją.

Jak wskazano już wyżej, powiadomienie wnioskodawcy o stwierdzeniu nieposiadania żądanej informacji (dokumentów) nie wymaga formy decyzji, lecz jest dokonywane w drodze pisma. Pismo to winno być jednak rozpatrywane w kontekście art. 8, 9 i 11 k.p.a., a zatem w tym piśmie należy twierdzenie to uwiarygodnić poprzez przytoczenie bliższych danych pozwalających na ocenę rzetelności oświadczenia, iż żądane informacje (dokumenty) nie znajdują się w posiadaniu adresata wniosku. Powiadomienie powinno zatem zawierać informacje, dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz inne dane, które mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Sąd natomiast jest zobowiązany do oceny, czy prawdopodobne jest, że organ żądanej informacji nie posiada, a oceniając czy podmiot zobowiązany powinien ją posiadać, powinien między innymi ustalić, czy informacja ta jest związana z zakresem jego działania i kompetencji (por. wyroki NSA z 24 listopada 2009 r., I OSK 851/09, LEX nr 586432; z 27 marca 2012 r., I OSK 156/12, LEX nr 1264575; z 31 stycznia 2013 r., I OSK 2571/12; LEX nr 1298313; z 11 czerwca 2014 r., I OSK 3033/13 - dostępny na stronie internetowej Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http//orzecznia.nsa.gov.pl., a także I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 74).

Dokonując oceny w powyższym zakresie, zdaniem Sądu, należało uznać, że faktury, jako dokumenty wprawdzie nie wytworzone bezpośrednio przez obowiązanego do udzielenia informacji publicznej Wójta Gminy (...), ale używane przez ten organ w celu realizacji zadań na utrzymanie w czystości i porządku nieruchomości gminnej, stanowiące podstawę wydatkowania środków publicznych, powinny znajdować się w jego posiadaniu. Jednak w piśmie z dnia 15 kwietnia 2014 r. Wójt w sposób wystarczający i przekonujący wyjaśnił przyczynę braku faktur za okres do lutego 2014 r. wskazując, że w ramach oszczędnej gospodarki środkami publicznymi dokładał starań, aby prace na działce nr A wykonywane były nieodpłatnie przez firmy przy okazji wykonywanych przez nie innych robót na rzecz Gminy, jak też porządek na tym terenie był utrzymywany w ramach prac społecznie użytecznych lub robót publicznych finansowanych przez Powiatowy Urząd Pracy. Oznacza to bowiem, że czynności porządkowe były wprawdzie wykonywane, jednak nie były za nie wystawiane faktury. Skarżący domagał się natomiast wyłącznie udostępnienia faktur. Skoro zaś organ żądanych dokumentów nie posiada z tego powodu, że one nie istnieją, to tym samym nie mogą zostać udostępnione skarżącemu. Z żadnego z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynika, że przed marcem 2014 r. wystawione były jakiekolwiek faktury, w związku z czym brak jest podstaw, aby podważać prawdziwość oświadczeń organu co do braku faktur i uznać, że jego wyjaśnienia w tym zakresie są niewiarygodne. W przekonaniu Sądu, nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że z wcześniejszych twierdzeń organu, zakwestionowanych w wyroku z dnia 31 marca 2014 r., iż faktury wystawiane przez podmiot prywatny nie są dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy i przez to nie stanowią informacji publicznej, można wysnuć wniosek, że Wójt Gminy (...) jest w posiadaniu faktur, a obecnie ukrywa ich istnienie. Poza sferą rozważań Sądu w niniejszej sprawie pozostaje natomiast prawidłowość działania organu, który nie zlecał wykonania prac porządkowych firmom zewnętrznym za opłatą potwierdzoną w formie faktury, albo nie żądał wystawiania tego rodzaju dokumentu. Ta kwestia może być ewentualnie przedmiotem zainteresowania Regionalnej Izby Obrachunkowej w ramach kontroli gospodarki finansowej Gminy.

Uwzględniając powiedziane dotychczas, należy też uznać, że organ prawidłowo załatwił wniosek skarżącego pismem, a nie decyzją odmowną, gdyż w przypadku braku informacji publicznej organ wypowiada się w drodze pisma, a nie w formie decyzji. Decyzja o odmowie dotyczy bowiem informacji publicznej, która istnieje, jednak z różnych względów nie może być udostępniona.

W konsekwencji, należało więc uznać, że Wójt Gminy (...) nie pozostawał w bezczynności i wykonał wyrok Sądu z dnia 31 marca 2014 r. przed jego prawomocnością. Udzielił skarżącemu pisemnej odpowiedzi, czyli we właściwej formie, jeszcze przed wniesieniem skargi oraz uprawdopodobnił, że żądanej informacji nie posiada.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.