Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1502612

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 7 sierpnia 2014 r.
II SAB/Lu 269/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński.

Sędziowie WSA: Halina Chitrosz, Jacek Czaja (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność (...) Spółki Akcyjnej w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej

I.

zobowiązuje (...) Spółkę Akcyjną w L. do załatwienia wniosku M. K. z dnia 12 marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku;

II.

stwierdza, że bezczynność (...) Spółki Akcyjnej w L. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

III.

zasądza od (...) Spółki Akcyjnej w L. na rzecz M. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

M. K., reprezentowany przez T. K. wniósł w dniu 30 czerwca 2014 r. (data wpływu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność S.A.

Skarżący wskazał, że wnioskiem z dnia 12 marca 2014 r. zwrócił się do tej Spółki o udostępnienie informacji publicznej tj. kserokopii wszelkich dokumentów oraz decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy lub przebudowy urządzeń elektroenergetycznych na działce nr ewid. 4467 położonej w S., nr 495 położonej w Gminie B., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr (...), ewentualnie o oznaczenie organu wydającego powyższe decyzje i ich znak i datę, jednak Spółka dotychczas nie udostępniła żądanych informacji ani nie wydała decyzji odmownej. Wprawdzie udzieliła odpowiedzi w piśmie z dnia 24 marca 2014 r., ale skarżący nie podziela zawartego w nim stanowiska. Spółka stwierdziła mianowicie, że skarżący nie wykazał legitymacji do występowania z żądaniem udostępnienia informacji dotyczących urządzeń elektroenergetycznych zlokalizowanych na działce nr 4467, której nie jest on właścicielem oraz, że z analogicznym wnioskiem wystąpił jej właściciel. Zdaniem skarżącego, fakt złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej przez aktualnego właściciela nie może stanowić podstawy odmowy jej udostępnienia innej osobie, bowiem prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, dlatego Spółka powinna uwzględnić wniosek.

W odpowiedzi na skargę S.A. wniosła o jej oddalenie.

Spółka wyjaśniła, że nie posiada objętych wnioskiem dokumentów. Wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 13 lutego 2014.r, sygn. akt II SAB/Lu 714/13 uwzględnił skargę właściciela działki nr 4467 na bezczynność Spółki dotyczącą takiego samego wniosku, jaki złożył skarżący w niniejszej sprawie i w wykonaniu tego wyroku Spółka wydała w dniu 29 maja 2014 r. decyzję odmowną wskazując w niej, że nie dysponuje żądanymi dokumentami.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zasady udzielania informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm., dalej "u.d.i.p."). Ustawa ta definiuje "informację publiczną (art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2), podmioty zobowiązane do jej udzielenia (art. 4 ust. 1-3) oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Informacją taką jest w szczególności informacja o danych publicznych, w tym "treść i postać dokumentów urzędowych", a zwłaszcza "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć" (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 u.d.i.p.). Bez wątpienia dokumentem urzędowym w rozumieniu u.d.i.p. jest w świetle art. 6 ust. 2 tej ustawy decyzja administracyjna. Zawiera ona bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Decyzja taka traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą z 1997 r. o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12, Lex nr 1247188).

Decyzje administracyjne, stanowiące podstawę do lokalizacji przez przedsiębiorstwo sieci energetycznej na nieruchomościach innych podmiotów, których udostępnienia domagał się skarżący M. K., stanowią zatem przedmiot informacji publicznej. Stanowisko to znajduje oparcie w utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, zgodnie z którą dokumenty związane z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje u.d.i.p., jeżeli znajdują się one w posiadaniu podmiotu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (por. wyroki WSA w Krakowie: z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 184/12 oraz z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 212/12, publ. CBOSA: wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, Lex nr 516697 oraz z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, Lex nr 460751).

Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W orzecznictwie przyjmuje się, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są nie tylko szeroko pojęte władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1918/07, Lex nr 505424), a do podmiotów takich należy PGE Dystrybucja S.A. Wykonywanie zadań publicznych zawsze bowiem wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli, a takim jest dostęp do zasobów energetycznych (por. wyrok TK z dnia 25 lipca 2006 r. (sygn. akt P 24/05, OTK-A 2006/7/87). Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są zatem "zadaniami publicznymi". Z tego względu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwaliło się stanowisko, że przedsiębiorstwo energetyczne w sprawach związanych z dystrybucją energii elektrycznej oraz innymi zadaniami przezeń wykonywanymi, noszącymi znamiona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest zobowiązane do przekazywania określonych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; a także wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 112/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 390/12; postanowienie WSA w Warszawie z 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 268/10; postanowienie WSA w Szczecinie z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Sz 49/12 - publ. CBOSA).

W świetle powyższego S.A. zobowiązana była do rozpatrzenia wniosku skarżącego M.K. i załatwienia go we właściwej formie.

Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek:

1)

udostępnić tę informację w formie czynności materialno - technicznej w sposób i w formie zgodny z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub

2)

wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub

3)

udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub

4)

poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Jak wskazano, żądanie przez skarżącego zawarte we wniosku z dnia 12 marca 2014 r. dotyczyło informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., gdyż dotyczyło informacji o sprawach publicznych, a wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, mimo to - żadnej z powyższych czynności organ nie podjął w ustawowym 14-dniowym terminie, bowiem za taką nie można uznać odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia 24 marca 2014 r. o braku legitymacji skarżącego do wystąpienia z takim wnioskiem. Przepis art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wprost stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo do informacji publicznej (...), a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Oznacza to, że - o ile nie zachodzą inne uzasadnione przeszkody w udostępnieniu informacji - organ powinien wniosek uwzględnić.

Bezczynności S.A. w niniejszej sprawie nie eliminuje również złożone dopiero w odpowiedzi na skargę wyjaśnienie, że Spółka nie posiada żądanych dokumentów. W takiej sytuacji obowiązkiem organu jest pisemne powiadomienie o tym wnioskodawcy z wyjaśnieniem, dlaczego organ ich nie posiada i ze wskazaniem wszelkich innych danych, które mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy (por. wyroki NSA: z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 851/09, LEX nr 586432 oraz z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12, LEX nr 1264575). W niniejszej natomiast sprawie Spółka nie dokonała takiego powiadomienia, wskazując jedynie na brak legitymacji skarżącego, co świadczy o bezczynności Spółki.

Z tych względów Sąd - na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. - zobowiązał S.A. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 12 marca 2014 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku.

Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność Spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ jej zachowanie nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na nią z mocy u.d.i.p.; o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.