Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1782952

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 5 lutego 2015 r.
II SAB/Lu 209/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska.

Sędziowie: WSA Jacek Czaja, NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania od decyzji dotyczącej usług opiekuńczych

I.

oddala skargę;

II.

przyznaje (...) A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie faktyczne

Z. W. wniósł w dniu (...) kwietnia 2014 r. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. zarzucając, że organ ten nie rozpoznał jego odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia (...) lipca 2013 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu usług opiekuńczych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że decyzją z dnia (...) listopada 2013 r., znak: (...) rozstrzygnął w przedmiocie odwołania Z. W., utrzymując wyżej wskazaną decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności.

Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. nie dopuściło się bezczynności w sprawie z odwołania Z. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia (...) lipca 2013 r., znak: (...).

Organ odwoławczy przeprowadził bowiem szereg czynności, w tym wyjaśniających, zmierzających do ustalenia sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego, w celu rozstrzygnięcia sprawy, do czego był uprawniony na podstawie art. 136 k.p.a.

Przedmiotowe odwołanie Z. W. wpłynęło do Kolegium w dniu (...) lipca 2013 r. (k. 2 akt administracyjnych).

Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2013 r. Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. oddalił wniosek skarżącego z dnia (...) sierpnia 2013 r. o wyłączenie członków kolegium: K. A. i Z. C. od udziału w postępowaniu toczącym się przed Kolegium w niniejszej sprawie.

Następnie, postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2013 r. Kolegium zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie wywiadu środowiskowego z T. W. w celu ustalenia sytuacji skarżącego (k. 8 akt organu drugiej instancji).

W tym samym dniu Kolegium przedłużyło termin rozpoznania sprawy i poinformowało skarżącego, że odwołanie zostanie rozpoznane do dnia (...) października 2013 r.

Postanowieniem z dnia (...) września 2013 r. organ odwoławczy rozpoznał wezwanie Z. W. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpoznaniu jego odwołania od decyzji z dnia (...) lipca 2013 r., uznając je za nieuzasadnione.

W dniu (...) października 2013 r. Kolegium otrzymało od organu pierwszej instancji dodatkowe dokumenty, stanowiące element materiału dowodowego w sprawie (k. 9 akt organu drugiej instancji).

Następnie, w dniu (...) października 2013 r. do Kolegium wpłynęło obszerne pismo skarżącego zatytułowane "Uwagi, wnioski" (k. 15-17 akt administracyjnych).

W dniu (...) listopada 2013 r. organ odwoławczy wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia (...) lipca 2013 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu usług opiekuńczych.

Powyższe dowodzi, że Kolegium nie dopuściło się bezczynności w rozpoznawanej sprawie. Wprawdzie organ odwoławczy przekroczył termin rozpoznania sprawy określony w art. 35 § 3 k.p.a., jednak w tym czasie podejmował czynności mające na celu jej wyjaśnienie.

Należy ponadto podkreślić, że w przypadku, gdy organ administracji publicznej, którego bezczynność stanowiła przedmiot skargi do sądu administracyjnego, wydał decyzję przed wniesieniem takiej skargi do sądu, to brak jest podstaw do uznania, że organ pozostaje w bezczynności (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 585).

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż skarga do sądu została wniesiona w dniu (...) kwietnia 2014 r., zaś decyzja organu drugiej instancji zapadła w dniu (...) listopada 2013 r.

Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględniania skargi, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) oddalił skargę.

O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.