Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1782794

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 3 lutego 2015 r.
II SAB/Lu 195/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca).

Sędziowie: WSA Robert Hałabis, SO del. Arkadiusz Mrowiec.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania od decyzji dotyczącej usług opiekuńczych

I.

oddala skargę;

II.

przyznaje (...) A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie faktyczne

Z. W. w dniu (...) kwietnia 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. polegającą na nierozpoznaniu przez ten organ odwołania od decyzji dotyczącej usług opiekuńczych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ opisał szczegółowo przebieg postępowania i wskazał, że decyzją z dnia (...) listopada 2013 r., nr (...), Kolegium, po rozpatrzeniu wskazanego wyżej odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.

Na podstawie tego przepisu skarga do Sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie nie podejmie on czynności lub nie wyda stosownego aktu, przy czym stan ten istnieje przynajmniej w dacie orzekania przez sąd administracyjny.

W myśl art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności. Przepis ten ma zatem zastosowanie, gdy organ, którego bezczynność zaskarżono, pozostaje w bezczynności w dacie orzekania przez sąd administracyjny. Ustanie bezczynności przed tą datą czyni niemożliwym uwzględnienie skargi i nałożenie obowiązku określonego w art. 149 p.p.s.a.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że odwołanie Z. W. z dnia (...) lipca 2013 r. od decyzji z dnia (...) lipca 2013 r., nr (...), wydanej z upoważnienia Wójta Gminy (...) przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w (...) o odmowie przyznania Z. W. usług opiekuńczych, zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., które decyzją z dnia (...) listopada 2013 r., nr (...), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W tej sytuacji nie było więc podstaw do zobowiązania organu w trybie art. 149 p.p.s.a. do załatwienia odwołania Z. W. z dnia (...) lipca 2013 r. (data wpływu do Kolegium: (...) lipca 2013 r.). Z uwagi na to, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) listopada 2013 r. została wydana przed w wniesieniem skargi na bezczynność, to jest przed dniem (...) kwietnia 2014 r., skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Należy dodatkowo wskazać, że wprawdzie decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminach wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a. (miesięcznym lub w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej dwumiesięcznym), to jednak okoliczność ta nie uprawnia do stwierdzenia bezczynności, skoro organ rozpatrzył odwołanie i wydał decyzję. Istotne jest również to, że opóźnienie w wydaniu decyzji nie wynikało z przyczyn leżących po stronie organu. Podkreślenia bowiem wymaga, że wskutek działań samego skarżącego Kolegium było zmuszone do podejmowania dodatkowych działań procesowych, w szczególności do rozstrzygnięcia złożonego przez niego wniosku o wyłączenie członków organu od orzekania w sprawie. Ponadto Kolegium stwierdziło konieczność zlecenia organowi pierwszej instancji przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia całokształtu istotnych okoliczności w sprawie, zgodnie z art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a.

Skoro zatem organ odwoławczy bez zbędnej zwłoki podejmował czynności zmierzające do załatwienia sprawy, to - w świetle art. 35 § 5 k.p.a. - okresy tych opóźnień nie podlegały doliczeniu do ustawowych terminów załatwiania spraw. Poza tym organ przedłużył termin załatwienia sprawy, a następnie wydał decyzję, dlatego nie można mu zarzucić bezczynności w niniejszej sprawie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.

O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.