Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2619716

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 17 października 2018 r.
II SAB/Lu 139/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (spr.).

Sędziowie: WSA Marta Laskowska-Pietrzak, NSA Maria Wieczorek-Zalewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Burmistrza Miasta D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

R. B. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 3 lipca 2018 r., który wpłynął do organu w dniu 6 lipca 2018 r., o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm.) poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, a tym samym nieudzielenie informacji publicznej w terminie ustawowo wskazanym, skarżący wniósł o:

1.

zobowiązanie Burmistrza Miasta do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi,

2.

zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 3 lipca 2018 r. zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii skargi rodziców uczniów Zespołu Szkół (...) w D. w związku z konkursem na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół (...) w D., odbytym w dniu 12 czerwca 2018 r.

W odpowiedzi, pismem z dnia (...) lipca 2018 r. (znak (...)) poinformowano, że nie jest możliwe udostępnienie żądanego dokumentu, ponieważ nie stanowi on informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i ust. 2 ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna, której dane publiczne stanowią treść i postać dokumentów urzędowych. Żądany dokument nie był wytworzony przez organ władzy publicznej, a sporządzony i podpisany przez osoby prywatne, co oznacza, że nie spełnia kryteriów dokumentu urzędowego. Nie zachodzą zatem przesłanki do udostępnienia wnioskowanego dokumentu zgodnie z przepisami.

Skarżący podkreślił, że na gruncie niniejszej sprawy strony nie mają zastrzeżeń co do spełnienia zakresu podmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej. Burmistrz Miasta jest bowiem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Przedmiotem sporu stało się natomiast przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący zauważył, że doktryna oraz orzecznictwo sądowe w oparciu o ogólną formułę ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, przyjmują szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym. Intencją ustawodawcy jest traktowanie prawa do informacji jako zasady, a wszelkie wyjątki powinny być interpretowane w sposób zawężający. Świadczyć o tym może również charakter katalogu informacji zawartych na gruncie art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który to zawiera wyliczenie jedynie przykładowe.

W ocenie skarżącego treść skargi złożonej przez rodziców uczniów Zespołu Szkół (...) w D. posiada walor informacji publicznej, o czym świadczy już sam art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacją publiczną będzie bowiem każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do organów władzy publicznej oraz innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują środkami publicznymi, w zakresie przyznanych kompetencji. Nie ma przy tym znaczenia czy żądany dokument nosi cechy dokumentu urzędowego. Skarżący wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych znaleźć można stanowisko, zgodnie z którym wnioski, skargi, czy petycje składane przez obywateli, posiadają walor informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej następuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W niniejszej sprawie organ nie udostępnił informacji ani nie wydał decyzji administracyjnej W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wyjaśnił, że skarżący w dniu 6 lipca 2018 r. złożył dwa wnioski z dnia 3 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, a mianowicie o wydanie protokołu (kopii) przebiegu konkursu na dyrektora Zespołu Szkół (...) w D. odbytego w dniu 12 czerwca 2018 r. oraz o wydanie (kopii) skargi rodziców uczniów Zespołu Szkół (...) w D. w związku z konkursem na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół (...) w D. odbytym w dniu 12 czerwca 2018 r., wnosząc o przesłanie informacji pocztą na podany we wniosku adres.

W odpowiedzi na wymienione wnioski Burmistrz Miasta w dniu 11 lipca 2018 r. przesłał skarżącemu kserokopię protokołu z posiedzenia Komisji Konkursowej powołanej Zarządzeniem Burmistrza Miasta Nr (...) z dnia (...) maja 2018 r., w celu wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół (...) w D. oraz informację, iż nie jest możliwe udostępnienie pisma ze skargą rodziców dzieci Zespołu Szkół (...) dotyczących nieprawidłowości przy wyborze dyrektora tego Zespołu Szkół, gdyż dokument ten nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i ust. 2 tej ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna, której dane publiczne stanowią treść i postać dokumentów urzędowych. W rozumieniu ustawy dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Żądany dokument nie był wytworzony przez organ władzy publicznej, a sporządzony i podpisany przez osoby prywatne, co oznacza że nie spełnia kryteriów dokumentu urzędowego. W świetle przywołanych przepisów prawa nie zachodzą przesłanki do udostępnienia żądanego dokumentu określonego we wniosku nr 2. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu, wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Natomiast nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. Nie jest przy tym istotne, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny, bądź też jakiej czynności organu oczekuje podmiot, składając dokument prywatny. Dokumenty prywatne jako takie nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dokument prywatny, wszczynając postępowanie w sprawie przed organem administracji publicznej współtworzy wespół z innymi dokumentami całość akt prowadzonej przed nim sprawy. Jednak fakt, że dokument prywatny trafia do organu i służy realizacji powierzonych prawem zadań organu bądź poinformowania organu o danej sytuacji, która może dotyczyć jego działalności, nie oznacza, że przez to nabiera on cech dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Informację publiczną stanowi bowiem informacja wytworzona lub odnosząca się do podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej lub gospodarowania majątkiem publicznym. Komisja konkursowa do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół (...) w D., powoływana zgodnie z ustawą Prawo oświatowe (art. 63 ust. 14) do takich podmiotów nie należy. W świetle powyższego organ nie miał żadnych podstaw, by uznać iż przesłane przez rodziców pismo z prośbą o rozważenie prawidłowości przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół (...) w D., jest informacją publiczną i należy je udostępnić w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej - nie jest to dokument urzędowy i nie dotyczy podmiotu wykonującego funkcje publiczne lub gospodarującego mieniem publicznym.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz, że żądana informacja jest informacją publiczną, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Niewątpliwie Burmistrz Miasta, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Wynika to bowiem wprost z treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 z późn. zm.).

Przedmiotem sporu jest natomiast stwierdzenie, czy organ ten był obowiązany do udostępnienia skarżącemu wszystkich informacji żądanych przez niego we wnioskach z dnia 3 lipca 2018 r., które wpłynęły do organu w dniu 6 lipca 2018 r.

Z akt sprawy wynika, że skarżący, poza uwzględnionym przez Burmistrza Miasta wnioskiem dotyczącym przesłania skarżącemu kopii protokołu z posiedzenia Komisji Konkursowej powołanej Zarządzeniem Burmistrza Miasta Nr (...) z dnia (...) maja 2018 r., w celu wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół O. w D., zgłosił wniosek o wydanie kopii skargi rodziców uczniów Zespołu Szkół (...) w D. w związku z konkursem na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół (...) w D. odbytym w dniu (...) czerwca 2018 r.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy, to jest czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący, stanowi informację publiczną, do udostępnienia której mają zastosowanie zasady i tryb określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W świetle art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie.

Na mocy art. 6 ust. 1 ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności, jak stanowi pkt 4, o danych publicznych, w tym:

a)

treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

- treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

- dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

- treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu,

b)

stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,

c)

treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej,

d)

informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych;

Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 ustawy).

Na tle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje się, że informacją publiczną jest treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów administracji publicznej lub innych podmiotów wykonujących zadania z zakresu administracji publicznej (podmiotów administrujących). Informacją publiczną jest zatem zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organy władzy publicznej, jak i tych, których organy używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu. Istotne natomiast jest, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., I OSK 2118/11, z dnia 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11 i z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 155/12).

W niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmował żądanie wydania kopii skargi rodziców uczniów Zespołu Szkół (...) w D. w związku z konkursem na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół (...) w D. przeprowadzonym w dniu (...) czerwca 2018 r.

W tym miejscu wskazać należy, że wbrew stanowisku wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, komisja konkursowa powołana dla przeprowadzenia konkursu w celu wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora szkoły (zespołu szkół) jest podmiotem realizującym zadania z zakresu administracji publicznej.

Powyższe wynika z treści przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 996 z późn. zm.) oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Mianowicie przepisy art. 63 ust. 14-17 ustawy Prawo oświatowe przewidują powołanie przez organ prowadzący szkołę lub placówkę, w celu przeprowadzenia konkursu, komisji konkursowej w składzie ściśle określonym w wymienionych przepisach. Tryb pracy komisji konkursowej uregulowany został w sposób szczegółowy w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1587), wydanym w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 63 ust. 20 ustawy Prawo oświatowe. Przepisy § 2-5 tego rozporządzenia normują kolejne czynności komisji konkursowej, w wyniku których to komisja wyłania kandydata na stanowisko dyrektora w głosowaniu tajnym (§ 6 zdanie pierwsze rozporządzenia).

Natomiast trafnie Burmistrz Miasta zwrócił uwagę na treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej, obejmującą żądanie wydania kopii skargi rodziców uczniów Zespołu Szkół (...) w D., a zatem dokumentu mającego charakter dokumentu prywatnego.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, przymiot informacji publicznej bez wątpienia posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Natomiast przymiotu informacji publicznej nie mają dokumenty prywatne, które podmiot kieruje do organu administracji publicznej. W rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., I OSK 189/11). Wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej, bez względu na to, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny lub też jakiej czynności oczekuje podmiot, składając ten dokument, nie stanowią informacji publicznej. Dokument prywatny, skierowany do organu administracji publicznej, nie staje się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został do niego zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2018 r., I OSK 814/16).

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Z przepisu tego wynika, że tylko w przypadku dokumentów urzędowych podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej udostępnia je zarówno co do treści, jak i postaci, w jakiej zostały utrwalone. W przypadku innych rodzajów nośników informacji publicznej, niż dokument urzędowy, podmiot zobowiązany nie ma obowiązku udostępniać samego nośnika, a jedynie zawartą w nim informację publiczną. W rezultacie, jak wskazano w literaturze i judykaturze, wnioskodawca nie ma prawa, wynikającego z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy do żądania zachowania określonej treści i postaci dokumentu prywatnego, może natomiast domagać się zawartej w nim informacji, jeżeli jest to informacja publiczna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2018 r., I OSK 814/16, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 pkt 18, Lex 2018; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2014 r., I OSK 3070/13). Mając na uwadze powyższe przyjęto w orzecznictwie, że żądanie udostępnienia informacji publicznej przez udostępnienie dokumentu prywatnego w postaci, w jakiej został utrwalony, nie podlega uwzględnieniu na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2018 r., I OSK 814/16 oraz z dnia 7 sierpnia 2014 r., I OSK 2799/13). Natomiast w orzecznictwie jest wyrażany pogląd, że dokumenty prywatne znajdujące się w posiadaniu organu mogą stanowić podstawę do sformułowania odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, a zatem zawierać informacje podlegające udostępnieniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2014 r., I OSK 3070/13 oraz z dnia 15 marca 2017 r., I OSK 1531/15).

Jednakże wniosek złożony w niniejszej sprawie nie dotyczył udostępnienia informacji o charakterze publicznym, które mogłyby być zawarte w dokumencie prywatnym, lecz stanowił żądanie udostępnienia dokumentu prywatnego w postaci przedstawionej organowi. Wniosek ten dotyczył więc udostępnienia nie informacji zawartej w treści dokumentu, lecz dokumentu prywatnego w całości. Od żądania udostępnienia postaci dokumentu prywatnego, choćby zawierającego informacje o sprawie publicznej, odróżnić zaś należy żądanie udostępnienia konkretnej informacji publicznej, którą może zawierać także dokument prywatny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2018 r., I OSK 814/16).

Ponadto, w związku z powołaną przez skarżącego argumentacją, iż wnioski, skargi czy petycje składane przez obywateli posiadają walor informacji publicznej, należy zwrócić uwagę, że w okolicznościach sprawy brak podstaw do uznania, iż dokument prywatny, którego udostępnienia w formie kopii domagał się skarżący, mógł być potraktowany jako inicjujący postępowanie organu.

Stosownie do § 8 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej, po zakończeniu obrad komisji przewodniczący komisji niezwłocznie powiadamia organ prowadzący publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę o wyniku postępowania konkursowego oraz przekazuje temu organowi dokumentację postępowania konkursowego. Według § 8 ust. 2 rozporządzenia organ prowadzący publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę zatwierdza konkurs albo unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie w razie stwierdzenia:

1)

nieuzasadnionego niedopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego;

2)

przeprowadzenia przez komisję postępowania konkursowego bez wymaganego udziału 2/3 jej członków;

3)

naruszenia tajności głosowania, z zastrzeżeniem § 4 ust. 1;

4)

innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu.

Z ostatnio przytoczonych przepisów wynika zatem, że organ prowadzący szkołę podejmuje z urzędu czynności mające na celu zatwierdzenie konkursu albo jego unieważnienie i zarządzenie ponownego jego przeprowadzenia. Zatem złożona w związku z takim konkursem skarga rodziców, o jakiej mowa we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie inicjuje żadnego postępowania organu, który obowiązany jest z urzędu do poczynienia własnych ustaleń i oceny przesłanek przewidzianych w rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia z dnia 11 sierpnia 2017 r.

Z omówionych przyczyn, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie można zatem zarzucić Burmistrzowi Miasta bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w niniejszej sprawie.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.