Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2568224

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 9 października 2018 r.
II SAB/Łd 84/18
Pojęcie informacji publicznej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Rosińska.

Sędziowie WSA: Barbara Rymaszewska, Magdalena Sieniuć (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Ośrodków Szkolenia Kierowców z siedzibą w K. na bezczynność Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej

1.

stwierdza, że bezczynność Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Ł. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

2.

umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 stycznia 2018 r.;

3.

wymierza Wojewódzkiemu Ośrodkowi Ruchu Drogowego w Ł. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych;

4.

zasądza od Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Ł. na rzecz Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Ośrodków Szkolenia Kierowców z siedzibą w K. kwotę 952 (dziewięćset pięćdziesiąt dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.a.bł.

Uzasadnienie faktyczne

Ogólnopolska Izba Gospodarcza Ośrodków Szkolenia Kierowców z siedzibą w K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej danych statystycznych o dysponencie pojazdu, którym prowadzono w 2017 r. państwowe egzaminy praktyczne na poszczególne kategorie prawa jazdy "w zakresie i prezentowane w sposób określony pkt IV wniosku z dnia 2 stycznia 2018 r."

W treści skargi strona skarżąca wniosła na podstawie art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), art. 52 § 4, art. 54, art. 149, art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o stwierdzenie bezczynności Dyrektora A Ł. w okolicznościach rażącego naruszenia prawa i zawiadomienie o nich Zarządu Województwa (...) w trybie art. 155 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; wymierzenie (...) Ł. grzywny w wysokości trzykrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2017 r.; zobowiązanie Dyrektora A Ł. do niezwłocznego przesłania wnioskowanej informacji publicznej o dysponencie pojazdu, którym prowadzono w 2017 r. państwowe egzaminy praktyczne na poszczególne kategorie prawa jazdy "w zakresie i prezentowane w sposób określony pkt IV wniosku z 2 stycznia 2018 r."; zobowiązanie Dyrektora A Ł. do weryfikacji poprawności danych wyszczególnionych w tabeli prezentowanej na stronie 6 skargi, której wzorzec określa pkt III wniosku z dnia 2 stycznia 2018 r., lub wprowadzenia modyfikacji stosownie do stanu faktycznego i przesłanie zmodyfikowanej tabeli skarżącemu. Ponadto strona skarżąca wniosła o zasądzenie od podmiotu zobowiązanego kosztów postępowania skargowego.

W uzasadnieniu skargi Ogólnopolska Izba Gospodarcza Ośrodków Szkolenia Kierowców z siedzibą w K. (powoływana dalej jako: "Ogólnopolska Izba Gospodarcza Ośrodków Szkolenia Kierowców") wyjaśniła, że wnioskiem z dnia 2 stycznia 2018 r., wysłanym wiadomością e-mail, zwróciła się do wszystkich (...) A w Polsce, a więc i do A Ł., o udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej niektórych liczbowych danych statystycznych o egzaminach państwowych na prawo jazdy prowadzonych w 2017 r. W dniu 18 stycznia 2018 r. strona otrzymała odpowiedź z A Ł. W jej ocenie jednak nadesłana korespondencja spełniała wymogi jedynie w zakresie pkt 1 wniosku, tj. zbiorczej informacji o skargach na przebieg egzaminów państwowych na prawo jazdy za 2017 r. Dlatego w trybie przepisu art. 52 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wiadomością e-mail, z dnia 21 stycznia 2018 r. po raz pierwszy wezwano Dyrektora A Ł. do niezwłocznego usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wiadomością e-mail z dnia 26 stycznia 2018 r. przesłano w plikach edytowalnych informacje wnioskowane w pkt II wniosku, tj. dotyczące zdawalności egzaminów państwowych na prawo jazdy w 2017 r. w dwóch wariantach.

Strona skarżąca podkreśliła dalej, że mimo powyższego nadal nie przesłano informacji publicznej prezentowanej zgodnie z wzorcami określonymi w pkt III i IV wniosku z dnia 2 stycznia 2018 r. i dlatego w trybie art. 52 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiadomością e-mail z dnia 27 stycznia 2018 r. po raz drugi wezwano Dyrektora A Ł. do niezwłocznego usunięcia naruszeń prawa. Jednakże Dyrektor A Ł. wezwanie z dnia 27 stycznia 2018 r. zignorował, albowiem w odpowiedzi nie wpłynęła żadna korespondencja. Wobec braku reakcji na powyższe wezwanie w dniu 11 marca 2018 r. za pośrednictwem platformy ePUAP w trybie art. 52 § 4 powołanej ustawy po raz trzeci wysłano do Dyrektora A Ł. wezwanie do niezwłocznego usunięcia naruszeń prawa. Dyrektor A Ł. wezwanie z 11 marca 2018 r. również zignorował, albowiem w odpowiedzi nie wpłynęła żadna korespondencja z A Ł.

Strona skarżąca wskazała następnie, że w oparciu o dane przesłane z A Ł samodzielnie wypełniła tabelę według wzorca określonego pkt III wniosku z dnia 2 stycznia 2018 r. i wnosi o zobowiązanie A Ł. do potwierdzenia poprawności danych prezentowanych w tej tabeli lub wprowadzenie modyfikacji stosownie do stanu faktycznego i niezwłoczne przesłanie zmodyfikowanej tabeli skarżącemu.

W końcowej części skargi Ogólnopolska Izba Gospodarcza Ośrodków Szkolenia Kierowców zaznaczyła, że zarzuca bezczynność wyłącznie w zakresie pkt III i IV wniosku z dnia 2 stycznia 2018 r. Zwróciła uwagę na bezsporność udokumentowania faktów odczytu przez podmiot zobowiązany korespondencji przesyłanej pocztą e-mail; kilkakrotne ignorowanie przez podmiot zobowiązany wniosków o usunięcie naruszeń prawa; fakt, że przesłanie wnioskowanej informacji publicznej za pomocą poczty elektronicznej wymaga niewielkiego nakładu pracy oraz fakt, że informacji publicznej za 2017 r. żądanej wnioskiem z dnia 2 stycznia 2018 r. według stanu na dzień obecny nie udostępnił tylko A Ł. - jako jedyny z (...) A-ów w kraju.

Z powyższych względów - zdaniem strony skarżącej - w stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia z uporczywym uchylaniem się i lekceważeniem obowiązku ustawowego w okolicznościach bezczynności rażąco naruszającej prawo i w pełni uzasadnione wskazanymi okolicznościami oraz w interesie społecznym jest wymierzenie podmiotowi zobowiązanemu grzywny co najmniej we wnioskowanej wysokości przewidzianej przepisami art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, oświadczył, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnia złożoną skargę co do zasady i całość oczekiwanych przez skarżącego informacji przekazuje w jednym egzemplarzu, zawartym w aktach postępowania, bowiem informacja ta została przekazana bezpośrednio do skarżącego. Nadto w oparciu o art. 54 § 3 powołanej ustawy pełnomocnik wniósł o uznanie, iż działanie organu nie nosiło znamion rażącego naruszenia prawa.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podkreślono, że w dniu 26 stycznia 2018 r. zostały przesłane wnioskodawcy żądane dane w plikach edytowalnych wraz z informacją, iż przesłane poprzednio dane zostały wygenerowane przez aplikację i są dostępne tylko w takiej formie. Dodano ponadto informację, że każda ingerencja i łączenie danych podlega pod definicję informacji przetworzonej. Organ podkreślił, że wobec powyższego nie odmówił udzielenia informacji publicznej, wykonał żądanie wnioskodawcy w zakresie, w jakim było to możliwie, jednocześnie informując go o podejmowanych czynnościach. Natomiast kolejne wezwanie wnioskodawcy z dnia 11 marca 2018 r. zostało odebrane w terminie otrzymania skargi, bowiem z uwagi na awarię sieci IT wcześniejsze doręczenie dokumentu elektronicznego nie nastąpiło. Jednocześnie niezwłocznie po otrzymaniu ww. dokumentów Dyrektor A w Ł. rozmawiał telefonicznie z przedstawicielem wnioskodawcy, wyjaśniając zaistniałą sytuację. Została też skierowana do wnioskodawcy całość żądanych dokumentów. Z powyższych względów organ wniósł o nieuwzględnienie wniosku o obciążenie go grzywną wobec faktu, iż nie naruszył rażąco obowiązujących przepisów.

Zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z dnia 22 czerwca 2018 r. wezwano stronę skarżącą do wypowiedzenia się, czy wobec udzielenia przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Ł. odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 stycznia 2018 r. podtrzymuje swą skargę na bezczynność tego organu.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca oświadczyła, że podtrzymuje skargę z dnia 30 kwietnia 2018 r. w zakresie pkt 1, 2 i 5, tj. wnosi o stwierdzenie bezczynności Dyrektora A Ł. w okolicznościach rażącego naruszenia prawa i zawiadomienie o nich Zarządu Województwa (...) w trybie art. 155 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymierzenie A Ł. grzywny w wysokości trzykrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2017 r. i zasądzenie od podmiotu zobowiązanego kosztów postępowania skargowego. Strona skarżąca wyjaśniła, że podmiot zobowiązany dopiero w maju 2018 r. w kilku korespondencjach przesłał uzupełniającą informację publiczną zgodną z wnioskiem z dnia 2 stycznia 2018 r. Jednak nie przesłał jednocześnie wyjaśnień dotyczących kwestii, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Nadto strona skarżąca podkreśliła, że A (...) nagminnie uchybia ustawowym terminom udostępnienia informacji publicznej na wniosek. W jej ocenie ewentualne orzeczenie sądu uwzględniające skargę niewątpliwie zdyscyplinuje A (...) oraz inne Wojewódzkie Ośrodki Ruchu Drogowego w zakresie terminowości udostępniania w przyszłości informacji publicznej na wniosek.

Na rozprawie w dniu 9 października 2018 r. Prezes Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Ośrodków Szkolenia Kierowców z siedzibą w K. poparł skargę i złożył wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów dojazdu z K. w kwocie 852 zł. Pełnomocnik organu podtrzymała stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Ł. w zakresie pkt III i IV wniosku strony skarżącej z dnia 2 stycznia 2018 r. sprawie dotyczącej danych statystycznych o dysponencie pojazdu, którym prowadzono w 2017 r. państwowe egzaminy praktyczne na poszczególne kategorie prawa jazdy.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych należy wskazać, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 września 2014 r., II SAB/Łd 103/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym należało uznać, że skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Jak zauważa się w orzecznictwie sądów administracyjnych, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, natomiast celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez organ określonego w przepisach działania (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 września 2014 r., II SAB/Łd 103/14, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm.), dalej jako: "u.d.i.p.". Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 ustawy).

Jednocześnie należy wskazać, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przy czym art. 6 ustawy konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy.

Mając powyższe na względzie, nie budzi wątpliwości, że Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Ł. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a zatem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Wskazana wyżej informacja, jakiej żądała strona skarżąca w drodze wniosku z dnia 2 stycznia 2018 r., niewątpliwie stanowi informację publiczną.

Do dnia wniesienia skargi Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Ł. nie udostępnił żądanej informacji, nie wydał też decyzji odmawiającej jej udostępnienia ani nie poinformował o braku możliwości udostępnienie informacji w żądanej formie. Dlatego też skarga okazała się usprawiedliwiona, bowiem organ w dniu wniesienia skargi pozostawał bezczynny. Dopiero po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu organ ostatecznie przesłał w dniu 22 maja 2018 r. stronie skarżącej całość żądanej informacji. Dlatego też postępowanie w zakresie zobowiązania organu do dokonania czynności w dniu orzekania przez Sąd okazało się bezprzedmiotowe. Działając zatem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, czemu dał wyraz w pkt 2 sentencji wyroku.

Badając przedmiotową skargę Sąd miał także na względzie, że art. 149 p.p.s.a. zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy doszło do rażącego naruszenia prawa czy też nie. Użycie w art. 149 § 1a p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Mając powyższe na względzie, zdaniem Sądu bezczynność organu miała charakter rażący, o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji. Wniosek zainteresowanego rodzi po stronie organu administracji obowiązek udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy ta informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ, pomimo posiadania żądanej informacji, pozostawał bezczynny w żądanym zakresie w okresie od 17 stycznia do 22 maja 2018 r. Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa uznawany jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Sąd, wobec przedstawionych wyżej okoliczności, uznał, że wystąpiły podstawy do przypisania takich cech nieefektywnym działaniom organu, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał za uzasadniony, co do zasady, wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Podkreślić bowiem należy, iż podstawowym warunkiem dla stwierdzenia istnienia materialnoprawnej podstawy wymierzenia grzywny organowi w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. jest upływ terminu do załatwienia sprawy. Mimo, iż organ nie pozostaje w bezczynności, bowiem udostępnił wnioskowaną informację, pozostawał w bezczynności, która przybrała postać rażącego naruszenia prawa. Z tego powodu Sąd ocenił, że uzasadnionym jest nałożenie na organ grzywny. Grzywna na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. nie ma bowiem na celu wyłącznie dyscyplinowania organów administracji, ale ma w szerszym zakresie przeciwdziałać ich opieszałości w prowadzeniu spraw oraz służyć usuwaniu negatywnych skutków wynikających z bezczynności postępowania. Mając zatem na względzie powyższe ustalenia Sąd uznał, że kwota 2 000 zł, orzeczona w pkt 3 wyroku, w realiach niniejszej sprawy jest odpowiednia. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 155 § 1 p.p.s.a., uznając powyższą grzywnę za wystarczający środek dyscyplinujący organ w niniejszej sprawie.

W kwestii zaś zwrotu kosztów postępowania Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 4 sentencji wyroku.

dc

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.