Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2011780

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 26 stycznia 2016 r.
II SAB/Łd 205/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.).

Sędziowie WSA: Arkadiusz Blewązka, Czesława Nowak-Kolczyńska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi T. Ź. na bezczynność "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. LS

Uzasadnienie faktyczne

T.Ź. zaskarżył do sądu administracyjnego bezczynność Spółki A z o.o. z siedzibą w A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2058) - w skrócie: "u.d.i.p." przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 7 sierpnia 2015 r., z adresu poczty elektronicznej B@.com na adres A@.pl przesłane zostało żądanie udostępnienia informacji publicznej o treści: 1. Czy korzystacie Państwo ze stałej pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego/adwokata?; 2. Jakie są koszty roczne oraz miesięczne brutto obsługi prawnej realizowanej na Państwa rzecz?; 3. Ilu łącznie dłużników z tytułu świadczonych usług komunalnych posiada Państwa podmiot oraz o ile osób/podmiotów wzrosło zadłużenie w relacji roku 2014 do roku 2013?; 4. Jaka część (podać w procentach) środków przeznaczanych na Państwa funkcjonowanie pochodzi ze źródeł publicznych (w tym samorządowych)?; 5. Czy wystąpiło, a jeśli tak, to ile wyniosło łącznie zadłużenie brutto odbiorców usług komunalnych w obrębie Państwa działalności? Wiadomość nie zawierała wskazania imienia i nazwiska jej autora a jedynie żądanie doręczenia odpowiedzi "w postaci odpowiedzi e-mail".

Skarżący, załączając do skargi kopię opisanego wyżej e-maila wskazał na jego autorstwo, podnosząc, iż organ do dnia wniesienia skargi nie udzielił oczekiwanej odpowiedzi.

W uzasadnieniu skargi T.Ź. podniósł, że wskazany w skardze podmiot jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej związanej z jego działalnością. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1515) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. z zakresu wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.

Skarżący dodał, że Spółka A z o.o. jest spółką komunalną, a więc skarżący miał prawo skierować do niej przedmiotowy wniosek, a dokumenty związane z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego, są informacją publiczną, natomiast Prezes Zarządu Spółki jako upoważniony do reprezentowania na zewnątrz obowiązany jest do udzielenia odpowiedzi. Każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony przez udostępnienie informacji (czynność materialno-techniczna), a w przypadku, gdy istnieją ku temu podstawy prawne przez odmowę udostępnienia, która przybiera formę decyzji administracyjnej. Brak któregokolwiek ze wskazanych działań musi prowadzić do przyjęcia, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej.

Zdaniem skarżącego, Spółka dopuściła się bezczynności, naruszając art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc zaistniały podstawy do wystosowania skargi. Nawet udzielenie informacji po doręczeniu odpisu skargi nie czyni niniejszego postępowania bezprzedmiotowym, gdyż skarga nie zawiera wyłącznie wniosku o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej, a odnosi się również do stwierdzenia, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i rozstrzygnięcia o kosztach prowadzonego postępowania.

Mając zatem na uwadze powyższe, mimo że po usunięciu stanu bezczynności postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji staje się bezprzedmiotowe, to bezprzedmiotowym nie staje się kwestia oceny charakteru zaistniałej bezczynności. Natomiast z uwagi na fakt, że od złożenia wniosku minęło już kilka miesięcy, w ocenie skarżącego, bezczynność Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Na tej podstawie skarżący wniósł o zobowiązanie Spółki do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, a także o stwierdzenie, iż bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Spółka A z o.o. z siedzibą w A. wyjaśniła, że wniosek złożony pocztą elektroniczną nie był podpisany ani nie wskazywał danych wnioskodawcy. Z uwagi na okres wakacyjny oraz fakt, że e-mail zawierał elementy reklamy usług hostingowych e-mail ten nie został doręczony jako korespondencja do Prezesa Spółki i nie doszło do udzielenia informacji. Dopiero skarga zawiera dane wnioskodawcy jak imię i nazwisko oraz adres wobec czego spółka udostępniła już wnioskodawcy informacje w żądanym i sprecyzowanym zakresie prosząc jednocześnie o uzupełnienie wniosku o zakres czasowy dla żądanych informacji w odniesieniu do ostatnich dwóch punktów.

W związku z powyższym spółka uznała, że skarga nie jest zasadna i wniosła o jej oddalenie względnie o umorzenie postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z kolei z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://oreczenia.nsa.gov.pkl) Wobec powyższego skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Tytułem wstępu wskazać należy, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, natomiast celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez organ określonego w przepisach działania.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Spółki A z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w A. w zakresie udostępniania informacji publicznej. Przedmiotem sporu w kontrolowanej sprawie pozostaje wszakże nie kwestia charakteru żądanej informacji czy też podmiotu obowiązanego do jest udostępnienia, bowiem żadna z powyższych kwestii w świetle regulacji art. 4 ust. 1 pkt 4 i 6 ust. 1 pkt 3 i 5 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, lecz skuteczność złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

O ile bowiem oczywiste jest, że przepisy omawianej ustawy wprowadzają minimum formalizmu w zakresie procedury wnioskowej, o tyle złożony wniosek musi zawierać co najmniej te elementy, które umożliwią udzielenie żądanej informacji względnie - wydanie i doręczenie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia żądanej informacji (o której to decyzji wspomina zresztą sam skarżący w treści skargi). Oczywiste jest zatem, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może być anonimowy. Niezależnie więc od formy jego wniesienia winien zawierać wskazanie imienia i nazwiska wnoszącego oraz jego adres i treść żądania. W przypadku przesłania zapytania pocztą elektroniczną nie jest konieczne użycie podpisu elektronicznego, jednakże nie zwalnia to wnioskodawcy ze wskazania imienia i nazwiska (w przypadku osób fizycznych) oraz adresu, w tym także poczty elektronicznej, na który winna być przesłana informacja (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, ONSAiWSA 2010/5/91, I.Kamińska, M.Rozbicka - Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. Lexis Nexis 2012, M.Jaśkowska "Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Toruń 2002, str.60)

W rozpoznawanej sprawie wniosek, opatrzony tematem "prośba o odpowiedź", zawierający w swej treści żądanie udostępnienia informacji publicznej nie zawierał wskazania imienia i nazwiska wnioskodawcy. Danych tych nie identyfikował również adres poczty elektronicznej, z której został przesłany (B@.com). Zatem w istocie wniesione żądanie miało charakter anonimowy, co nie pozwalało na zakwalifikowanie go do kategorii wniosków o udostępnienie informacji publicznej, w rozumieniu art. 10 ustawa.

Powyższe wskazuje, że w dacie wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej, gdyż stosowny wniosek nie został przez T.Ź. przed datą jej wniesienia złożony. Jego skuteczne złożenie nastąpiło dopiero w dacie wniesienia skargi (stanowiąc załącznik doń), która wpłynęła do organu w dniu (...). Jak wynika z odpowiedzi na skargę, żądania informacja została skarżącemu doręczona na wskazany adres poczty elektronicznej w dniu 2 grudnia 2015 r. tj. w terminie ustawowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Kwestia jej zupełności pozostawała poza kontrolą sądu w rozpoznawanej sprawie.

Tym samym więc Spółka nie pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skarga zatem jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela bowiem, wyrażanego niekiedy w judykaturze (np. w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 513/12, dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stanowiska, iż brak skutecznego doręczenia żądania udostępnienia informacji publicznej przesądza o niedopuszczalności skargi. Kwestia skuteczności doręczenia stanowi bowiem element merytorycznej oceny zasadności skargi, związanej z oceną pozostawania przez organ w bezczynności.

IB

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.