Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2611004

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 16 stycznia 2019 r.
II SAB/Kr 230/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji (...) w Z. na bezczynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla K. - P. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia:

1.

odrzucić skargę;

2.

zwrócić stronie skarżącej Fundacji Pomocy Dłużnikom (...) w Z. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu.

Uzasadnienie faktyczne

Fundacja wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla K. - P. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i zasądzenie kosztów postępowania, bowiem zdaniem strony skarżącej organ nie wydał decyzji odmownej w sprawie, ewentualnie innego rozstrzygnięcia, w zakresie wniosku z dnia 7 sierpnia 2018 r. Wnioskiem z tej daty strona skarżąca zwróciła się o sporządzenie i doręczenie zestawienia spraw prowadzonych przez kancelarię komorniczą, wszczętych w 2008 r., na wniosek banków w stosunku do konsumentów na podstawie tytułów wykonawczych w postaci BTE i BTW wraz ze wskazaniem nr tytułu egzekucyjnego oraz wskazania sądu, przed którym toczyło się postępowanie, w tym sygnatury akt postępowania klauzulowego i ewentualnie kolejnych z wyszczególnieniem na:

1.

datę wszczęcia oraz datę zakończenia lub umorzenia postępowania egzekucyjnego wraz z podaniem podstawy prawnej jego umorzenia oraz z datami ich prawomocności,

2.

szczegółowych planów podziałów sumy uzyskanej z egzekucji, a w przypadku braku ich sporządzeń, kwot przekazanych wierzycielowi, bądź wierzycielom egzekwującym,

3.

informację zawierającą ustalenie kosztów postępowania egzekucyjnego wraz z informacją o ich pokryciu przez wierzyciela i dłużnika oraz informacją, czy zostały pokryte w całości bądź w części,

4.

informację czy było prowadzone postępowanie egzekucyjne, co do naliczonych i nie pokrytych kosztów celowej bądź niecelowej egzekucji od dłużnika bądź wierzyciela.

Natomiast w sytuacji powołania Kancelarii Komorniczej w dacie późniejszej niż rok 2008, przedstawienie wykazu spraw od najstarszych zarejestrowanych w danym roku kalendarzowym.

Organ wniósł o odrzucenie a z ostrożności o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoznawana skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie przez nich postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. do kognicji sądu administracyjnego należą sprawy bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie z art. 1 - ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca jednoznacznie i stanowczo określiła przedmiot swoich żądań w sprawie, jako żądanie udostępnienia informacji publicznej i wskazywała, jako podstawę prawną ustawę o dostępie do informacji publicznej (wniosek skarżącej z 7 sierpnia 2018 r.).

W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112., poz. 1198 z późn. zm.), dalej "u.d.i.p.", która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1-2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z cytowanego wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p., zgodnie z którym do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Skarga na bezczynność może doprowadzić do zobowiązania organu przez sąd, aby organ wydał akt lub dokonał czynności; sąd zatem bada, czy taki obowiązek spoczywa na organie (art. 149 p.p.s.a.).

U.d.i.p. w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28).

Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. Niewątpliwie jest to definicja szeroka.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku w zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2).

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z regulacją przyjętą w u.d.i.p., następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej - w formie decyzji. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 u.d.i.p.

Z treści wniosku skarżącej z 7 sierpnia 2018 r. wynika, że wystąpiła o podanie szeregu informacji, które nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej. Pismem z dnia 14 sierpnia 2018 r. Komornik M. D. poinformowała stronę skarżącą, że stosownie do art. 20 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji obowiązana jest do zachowania w tajemnicy o okoliczności sprawy, o których powzięła wiadomość ze względu na wykonywane czynności ((...)).

Sąd stwierdza, że rozpoznawana skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej podlegała odrzuceniu z tego powodu, że informacje których udostępnienia domagała się skarżąca wnioskiem z 7 sierpnia 2018 r., nie mają charakteru informacji publicznej i nie należą do informacji podlegających przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność organu, który - w myśl art. 4 u.d.i.p. - jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a wniosek, co do którego organ pozostaje w bezczynności, dotyczy udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. W przypadku, jeśli którakolwiek z wymienionych powyżej przesłanek nie jest spełniona, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie znajduje zastosowania, a co za tym idzie, skarga do sądu na bezczynność jest w takiej sytuacji niedopuszczalna.

Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy wniesienie skargi jest niedopuszczalne z przyczyn innych, niż wskazane w pkt 1-5 cytowanego przepisu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

Należy w tym miejscu wskazać, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1)

organy władzy publicznej;

2)

organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3)

podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4)

podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5)

podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Niewątpliwe w niniejszej sprawie Komornik działający przy Sądzie Rejonowym jest organem obowiązanym do udostępniania informacji publicznych, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia w trybie przepisów u.d.i.p. informacji (będącej - zdaniem skarżącej - informacją publiczną) i żądanie złożyła do właściwego organu. Istotą sporu jest kwestia, czy żądana przez skarżącą informacja jest informacją publiczną.

W myśl art. 6 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o:

1)

polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o:

a)

zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej,

b)

projektowaniu aktów normatywnych,

c)

programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań,

2)

podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:

a)

statusie prawnym lub formie prawnej,

b)

organizacji,

c)

przedmiocie działalności i kompetencjach,

d)

organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach,

e)

strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5,

f)

majątku, którym dysponują,

3)

zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:

a)

trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych,

b)

trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej,

c)

sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych,

d)

sposobach przyjmowania i załatwiania spraw,

e)

stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania,

f)

prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych,

g)

naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych,

4)

danych publicznych, w tym:

a)

treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

- treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

- dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

b)

stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,

c)

treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej,

d)

informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych,

5)

majątku publicznym, w tym o:

a)

majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych,

b)

innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach,

c)

majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych,

d)

majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a)-c), oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach,

e)

dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a)-c), mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat,

f)

długu publicznym,

g)

pomocy publicznej,

h)

ciężarach publicznych.

Analiza treści powyższych przepisów i ich wykładnia prowadzi do wniosku, że informacje żądane w piśmie skarżącej z 7 sierpnia 2018 r. nie mają charakteru informacji publicznej. Żądanie Fundacji zawarte we wniosku do Komornika nie odnosi się do informacji o sprawach publicznych, ale do informacji dotyczących konkretnych - indywidualnych spraw egzekucyjnych. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że skarżąca Fundacja pod pozorem żądania informacji o sprawach publicznych, domaga się wyłącznie informacji o czynnościach w indywidualnych sprawach prowadzonych przez Komornika. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma umożliwić dostęp do wiedzy o działaniach organu państwowego a nie być źródłem poszukiwania materiałów i informacji o działaniach innych podmiotów w indywidulanych sprawach egzekucyjnych, które stanowią odrębne sprawy i prowadzone są w trybie przepisów egzekucyjnych, z możliwością składania zarzutów, zażaleń czy powództw przeciwegzekucyjnych do właściwego sądu egzekucyjnego, sprawującego nadzór nad konkretną prowadzoną egzekucją.

Skoro żądana przez skarżącą informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, to u.d.i.p. nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania, a co za tym idzie, skarga na bezczynność organu w przedmiocie nieudostępnienia informacji, która nie jest informacją publiczną, podlega - jako niedopuszczalna - odrzuceniu. Kwestia udostępnienia lub nieudostępnienia informacji, która nie jest informacją publiczną nie podlega, bowiem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej należy podkreślić, że u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie "każdej" informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy u.d.i.p. wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji.

W świetle powyższych rozważań Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.)

Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na podstawie tego przepisu orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.