Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2704651

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 4 lipca 2019 r.
II SAB/Kr 165/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SWSA Jacek Bursa.

Sędziowie SWSA: Mirosław Bator Małgorzata Łoboz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Wojewody (...) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. WSA/wyr.1a - sentencja wyroku (tryb uproszczony)

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2019 r., który wpłynął do organu w dniu 12 kwietnia 2019 r., A.F. zażądał od Wojewody Małopolskiego udzielenia informacji publicznej w zakresie terminu wydania przez Starostę Tatrzańskiego decyzji w przedmiocie wypłaty odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości oznaczonej, jako parcela gruntowa (...) i parcela budowlana I. kat. (...) gm. kat. Zakopane, w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1406/18.

Wojewoda Małopolski, w odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 25 kwietnia 2019 r. znak: WS-I.I.1331.42.2019 poinformował wnioskodawcę, że nie dysponuje żądaną informacją.

Następnie A.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody Małopolskiego w załatwieniu jego wniosku z dnia 8 kwietnia 2019 r. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi, orzeczenie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi A.F. zawarł rozważania na temat dostępu do informacji publicznej jako konstytucyjnego prawa, zasad i trybu udzielania informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie wskazując na brak bezczynności w sprawie w związku z poinformowaniem wnioskodawcy w dniu 25 kwietnia 2019 r. o sposobie załatwienia jego wniosku.

Pismem z dnia 14 czerwca 2019 r. A.F. uzupełnił swoją skargę. Wskazując na art. 200 p.p.s.a. podniósł, że przysługuje mu zwrot kosztów postępowania w razie uwzględnienia skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie są przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej "p.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje Sądowi podstawę i zarazem obliguje do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z przepisem art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z § 1a art. 149 jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie § 2 art. 149 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę w całości albo w części.

W stanie prawnym obowiązującym na dzień wniesienia skargi, skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musiała być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Sąd uznał, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym wyjaśnić należy, że sąd ocenia zasadność skargi na bezczynność na dzień jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania.

Podstawą rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej były przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 z późn. zm., dalej jako u.d.i.p.). Bezczynność na gruncie tej ustawy polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia takiej informacji nie podejmuje tej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania.

Oceniając, czy adresat żądania o udostępnienie informacji publicznej pozostaje w tak rozumianej bezczynności należy wziąć pod uwagę, że na gruncie przepisów u.d.i.p. realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Analizując zatem zaistnienie w niniejszej sprawie pozytywnych przesłanek do udzielenia wnioskodawcy żądanej informacji Sąd doszedł do przekonania, że Wojewoda Małopolski nie dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. Przede wszystkim zauważyć należy, że A.F. wniosek z dnia 8 kwietnia 2019 r. skierował do Wojewody Małopolskiego. Natomiast żądanie wniosku dotyczyło udzielenia informacji publicznej "w zakresie terminu wydania przez Starostę Tatrzańskiego decyzji w przedmiocie wypłaty odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości (...)". Jak już z powyższego wynika Wojewoda Małopolski nie jest dysponentem wnioskowanej informacji. Wniosek ten powinien zostać skierowany do podmiotu, który wytworzył wskazany dokument tj. do Starosty Tatrzańskiego. Zatem za prawidłową reakcję Wojewody - w takich okolicznościach - uznać należy skierowanie do wnioskodawcy pisma z dnia 25 kwietnia 2019 r. wyjaśniającego, że nie posiada żądanej informacji. Brak jest również ustawowego obowiązku organu do przekazania wniosku o udziele*nie informacji publicznej do organu właściwego. Ponownie należy zaakcentować, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.p. obowiązek informacyjny obejmuje podmioty, które są w posiadaniu żądanej informacji, przy czym posiadanie należy identyfikować z istnieniem określonego stanu faktycznego, w którym w dyspozycji konkretnego podmiotu znajduje się informacja o jaką wystąpił zainteresowany. Nie można bowiem zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma, ponieważ zobowiązanie takie byłoby niewykonalne (por. wyrok WSA w Warszawie z 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 157/09).

A zatem jeśli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej, to w ocenie Sądu w takiej sytuacji zasadne jest przyjęcie, że odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna) z podaniem wyjaśnienia, że nie jest w posiadaniu informacji, stanowi udzielenie informacji publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z 30 maja 2017 r., II SAB/Kr 94/17, publ. CBOSA).

Ponieważ organ nie pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.