Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2016154

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 6 kwietnia 2016 r.
II SAB/Gd 7/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz.

Sędziowie WSA: Dorota Jadwiszczok (spr.), Mariola Jaroszewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. z siedzibą w W. na bezczynność Starosty w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

1.

obowiązuje Starostę do załatwienia wniosku A z siedzibą w W. z 25 czerwca 2015 r. w przedmiocie pozwolenia na przebudowę stacji bazowej w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku,

2.

stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,

3.

zasądza od Starosty na rzecz skarżącej A. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

A. wniosła skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie rozpoznania wniosku z 25 czerwca 2015 r. o udzielnie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie stacji bazowej położonej w B. na działce nr (...) przy ul. (...), poprzez wymianę anten, montaż wsporników, montaż trasy kablowej, wymianę przepustu kablowego.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Po otrzymaniu wniosku o pozwolenie na budowę wraz z czterema egzemplarzami projektu budowlanego Starosta na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pismem z 1 lipca 2015 r. wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku o informacje zawierające dane techniczne charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko naturalne pod względem emisji promieniowania jonizującego pola elektromagnetycznego z podaniem wartości tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się w obszarze oddziaływania istniejącej zabudowy.

Organ I instancji wezwał także inwestora o uzupełnienie wniosku o ostateczną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz analizę kwalifikacji przedsięwzięcia wraz z oceną występowania miejsc dostępnych dla ludzi w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska (art. 124, ust. 2, t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm.), a w przypadku zakwalifikowania przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko do przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto wezwał o dowody uiszczenia opłat skarbowych.

W dniu 10 lipca 2015 r. inwestor przekazał organowi cztery egzemplarze kwalifikacji przedsięwzięcia oraz cztery egzemplarze mapy z zaznaczonym zasięgiem oddziaływania projektowanej stacji bazowej, a także dowody uiszczenia opłaty skarbowej. Jednocześnie wyjaśnił, że decyzja lokalizacyjna wymagana jest w odniesieniu do nowoprojektowanych obiektów, a nie do obiektów już istniejących.

Pismem z 28 lipca 2015 r. organ I instancji poinformował inwestora o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że po dokonaniu ponownej oceny kompletności wniosku uznano, że w związku z brakiem na azymutach 120° i 340° ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można udowodnić, że przy tak zaprojektowanej konfiguracji anten nie będą, w obszarze ich oddziaływania, występować miejsca dostępne dla ludności. W ocenie organu I instancji przedsięwzięcie wymaga przedłożenia decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, a ponadto wymaga ono również ponownej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W odpowiedzi na powyższe, inwestor w piśmie z 3 sierpnia 2015 r. wskazał, że żądania przełożenia decyzji środowiskowej, jak również decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego są bezpodstawne.

W dniu 26 sierpnia 2015 r. A. wniosła do Wojewody zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z 14 października 2015 r. Wojewoda odmówił wyznaczenia Staroście dodatkowego terminu do załatwienia sprawy.

A. wniosła skargę na bezczynność Starosty zarzucając mu naruszenie:

1.

prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy tj.:

a)

a contrario art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 199) (dalej jako pzp) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsięwzięcie polegające na przebudowie stacji bazowej w postaci wymiany anten, montażu wsporników, trasy kablowej i wymiany przepustu kablowego może doprowadzić do zmiany zagospodarowania terenu poprzez wprowadzenie ograniczeń zabudowy dla sąsiednich działek i przez to wymagać decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego,

b)

art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez błędne uznanie, że skoro na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to na tym obszarze znajdują się (lub mogą się znajdować) miejsca dostępne dla ludności, a w związku z tym inwestycja, której osie głównych wiązek przechodzić będą przez ten obszar, należy traktować każdorazowo jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i z tego względu inwestycja ta wymagać będzie każdorazowo przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

2.

przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy tj. a) art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodu w postaci Kwalifikacji Środowiskowej, z której wynika, że planowane prace na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej nie zaliczają się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie zaliczają się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co skutkowało uznaniem, iż przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przez co wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach,

b)

art. 85 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niedokonanie oględzin w sytuacji, gdy ich przedmiotem jest okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy tj. ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie, to jest osi główne wiązek projektowanych anten znajdują się w miejscach dostępnych dla ludności,

c)

art. 64 § 2 k.p.a. poprzez pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpoznania, w sytuacji gdy wniosek nie był obarczony żadnymi brakami.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie Starostę do rozpoznania wniosku tj. wydania pozwolenia zgodnie z przedłożonym przez skarżącego wnioskiem oraz zasądzenie od Starosty na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W odpowiedzi Starosta uznał skargę za niezasadną, ponieważ pomimo wezwania inwestora w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków wniosku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznają braki nie zostały uzupełnione.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Ze względu na treść art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.), sądowa kontrola organów administracji publicznej obejmuje również sprawy dotyczące bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w załatwieniu spraw dotyczących uprawnień lub obowiązków określanych w aktach lub czynnościach organów administracji publicznej. Skarga, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma zapobiegać naruszeniu prawa, jakim jest nierozpoznanie przez organy administracji publicznej sprawy w terminach określonych przepisami prawa procesowego, stanowiąc tym samym środek dyscyplinujący organy do podejmowania działań w terminach przewidzianych przepisami prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 k.p.a. organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie wyłącznie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Dopiero ich łączne spełnienie obliguje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności.

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca zarzuciła Staroście bezczynność w rozpoznaniu jej żądania w zakresie wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie stacji bazowej zlokalizowanej w B. przy ul. (...), działka nr (...), w której to sprawie organ I instancji pozostawił złożony wniosek inwestora bez rozpoznania, o czym poinformował stronę w piśmie z 28 lipca 2015 r.

Skarga została poprzedzona wniesieniem przysługującego stronie środka zaskarżenia w postaci zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., co stanowi spełnienie przesłanki, o której mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu strona skarżąca skutecznie wniosła do Wojewody zażalenie z 26 sierpnia 2015 r., o czym świadczy wydanie przez Wojewodę postanowienia z 14 października 2015 r., którym organ ten odmówił wyznaczenia Staroście dodatkowego terminu do załatwienia sprawy.

Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest przesądzenie, czy zastosowana przez organ sankcja w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania, była trafnym sposobem zakończenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem skarżącej Spółki z 25 czerwca 2015 r. Zastosowana sankcja wynikała z bezskutecznego upływu terminu, jaki Starosta wyznaczył inwestorowi na usunięcie braków wniosku z 25 czerwca 2015 r. poprzez przedłożenie informacji zawierających dane techniczne charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko naturalne pod względem emisji promieniowania jonizującego pola elektromagnetycznego z podaniem odpowiednich tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się z uwzględnieniem w obszarze oddziaływania istniejącej zabudowy. Organ I instancji wezwał także o uzupełnienie wniosku o ostateczną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz analizę kwalifikacji przedsięwzięcia wraz z oceną występowania miejsc dostępnych dla ludzi w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, a w przypadku zakwalifikowania przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko - przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto wezwał o dowody uiszczenia opłat skarbowych.

Przedmiotowego wezwania w postaci pisma z 1 lipca 2015 r. - Starosta dokonał w trybie, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a., uprzedzając stronę o skutkach nieusunięcia braków wniosku. U podstaw wezwania leżało zaś przekonanie organu, jak wynika z odpowiedzi na skargę, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Niewątpliwie tylko prawidłowy formalnie wniosek może spowodować wszczęcie postępowania w sprawie administracyjnej i w konsekwencji wykreować obowiązek właściwego organu administracji publicznej załatwienia sprawy w sposób określony w art. 104 k.p.a., a skoro przepis art. 61 § 1 k.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne wszczynane jest również na żądanie strony, to oznacza, że wszczęcie postępowania administracyjnego jest możliwe tylko na podstawie takiego podania (żądania) skierowanego do organu administracji publicznej, które czyni zadość wymaganiom prawnym określonym w art. 63 § 2 i 3 lub 3a k.p.a. i czyni zadość także ewentualnym dalszym wymaganiom prawnym, określonym innymi przepisami (por. B. Adamiak, J. Borkowski, k.p.a. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, komentarz do art. 64; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II GSK 911/09, LEX nr 746326).

Z przepisu art. 63 § 2 i 3 k.p.a. dotyczącego wnoszenia podań drogą tradycyjną (nie w sposób elektroniczny), jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, wynika, że podanie powinno wskazywać osobę, od której pochodzi oraz jej adres, a także określać jej żądanie; ponadto powinno być podpisane. Natomiast przepis art. 64 § 2 k.p.a. stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

W odniesieniu do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290) w art. 33 ust. 2 przewiduje dodatkowe podstawowe wymogi formalne, jednak wśród nich nie wymienia przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis w art. 35 ust. 1 pkt 1 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z kolei w art. 35 ust. 3 powołana ustawa przewiduje, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Analiza wyżej przywołanych przepisów postępowania oraz Prawa budowlanego powyższego prowadzi do uznania, że jeżeli wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest niekompletny pod względem formalnoprawnym organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a., natomiast w sytuacji materialnoprawnych braków wniosku powinien być zastosowany art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, który odnosi się wyłącznie do wad materialnych przedłożonej przez inwestora dokumentacji, a więc takich, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone jedynie na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt II OSK 917/10, LEX nr 746927, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Gd 42/10, LEX nr 756037, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 11/13, LEX nr 1330046).

Z analizy przepisów art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego wynika zarazem wprost, i to bez konieczności sięgania nawet do przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, że ewentualne braki wniosku o pozwolenie na budowę, a w zasadzie projektu budowlanego będącego obligatoryjnym załącznikiem do takiego wniosku, stanowią braki materialnoprawne, które organ architektoniczno-budowlany bada na późniejszym etapie niż wstępnie badanie formalnej kompletności wniosku na płaszczyźnie przepisów art. 63 § 2 i 3 k.p.a. oraz art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Niewątpliwie braki wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie podlegają brakowaniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a.

Warto jednak wspomnieć, że zgodnie z art. 72 ust. 1 Prawa ochrony środowiska wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego (pkt 1), a także decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 3). Decyzja o pozwoleniu na budowę winna być zatem poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w tych sytuacjach, w których obowiązek taki przewidują przepisy powołanej ustawy. Wymóg ten nie jest zaś wymogiem o charakterze formalnym, bowiem uprzednie wydanie przedmiotowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest materialnoprawną przesłanką ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Tak samo należy potraktować wymóg posiadania przez inwestora decyzji lokalizacyjnej w sytuacji, gdy brak jest planu miejscowego.

W rozpoznawanej sprawie podstawą nałożenia obowiązku przedłożenia nowej decyzji lokalizacyjnej było uznanie przez Starostę, że w związku z brakiem na azymutach 120° i 340° ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można udowodnić, że przy tak zaprojektowanej konfiguracji anten nie będą, w obszarze ich oddziaływania, występować miejsca dostępne dla ludności. Inwestor przedłożył decyzje lokalizacyjną uzyskaną dla budowy stacji bazowej, o przebudowę której wniósł w rozpoznawanym wniosku. Zdaniem Sądu nie można przyjąć, że taka sytuacja powinna zostać kwalifikowana jako brak formalny wniosku o pozwolenie na budowę. Zwłaszcza, że okoliczność ta winna podlegać ocenie w wydanej decyzji. Nie może zaś powodować pozostawienia wniosku bez rozpoznania skoro, jako brak materialnoprawny wymieniona jest decyzja w przepisie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, podlegający uzupełnieniu w trybie postanowienia wydanego w oparciu o art. 35 ust. 3.

W konsekwencji podkreślić należy, że w razie stwierdzenia przez Starostę w niniejszej sprawie, że wniosek nie posiada braków, o których mowa w art. 63 § 2 i 3 k.p.a. oraz art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, nie mógł on egzekwować od inwestora usunięcia innych braków wniosku (materialnoprawnych), poprzez zastosowanie trybu z art. 64 § 2 k.p.a. W konsekwencji, w razie stwierdzenia, że inwestycja określona we wniosku i projekcie budowalnym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach czy też nowej decyzji lokalizacyjnej, Starosta powinien był wdrożyć tryb z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając odpowiedni termin ich usunięcia. Dopiero po jego bezskutecznym upływie mógł zastosować sankcję w postaci wydania podlegającej kontroli instancyjnej i sądowej decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Niedopuszczane zaś było egzekwowanie od inwestora domniemanych braków wniosku w tym zakresie poprzez zastosowanie trybu z art. 64 § 2 k.p.a. i zastosowania sankcji w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Skoro w niniejszej sprawie Starosta niezasadnie zastosował przepis art. 64 § 2 k.p.a. i pozostawił na jego podstawie wniosek o pozwolenie na budowę bez rozpoznania, podczas gdy powinien był wniosek ten rozpatrzyć merytorycznie i w razie stwierdzenia uchybienia w postaci braku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zastosować tryb z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a brak usunięcia uchybień w tym zakresie mógł stanowić podstawę do wydania negatywnej decyzji, to pozostaje w bezczynności, bowiem do dnia wniesienia skargi, a także w dacie orzekania przez Sąd nie załatwił sprawy w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji określonej we wniosku skarżącego z 25 czerwca 2015 r.

W sprawie niewątpliwie minęły już terminy, o których mowa w art. 35 § 3 k.p.a., a organ nie powołał takich okoliczności, które stanowiłyby niezależną od organu przeszkodę dla załatwienia sprawy. Przeciwnie, ze stanowiska organu wynika, że to ocena prawna wniosku skarżącego, jaką przyjął w niniejszej sprawie Starosta, stanowi przyczynę, dla której sprawa nie została zakończona jedną z decyzji, jakie mogą zostać wydane w sprawie o pozwolenie na budowę. Bezsprzecznie zatem skarżony organ pozostaje w bezczynności w sprawie załatwienia sprawy z wniosku o pozwolenia na budowę, jaki skarżący skierował do organu w dniu 25 czerwca 2015 r.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. Wyznaczony termin na załatwienie wniosku skarżącej jest w ocenie Sądu wystarczający dla rozstrzygnięcia przez organ, czy i jakie braki zawiera przedmiotowy wniosek o pozwolenie na budowę. Termin miesięczny, liczony zgodnie z dyspozycją przepisu art. 286 p.p.s.a., a korespondujący z treścią przepisu art. 35 § 3 k.p.a., nie będzie obejmował ewentualnego wyznaczenia przez organ odpowiedniego terminu do uzupełnienia ewentualnych braków materialnych wniosku (projektu budowlanego) na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę bezczynność Starosty nie miała charakteru rażącego. Wprawdzie od dnia wniesienia żądania do dnia orzekania w przedmiocie bezczynności organu Sądu upłynęło ponad 9 miesięcy, jednak bezczynność Starosty wynikała z błędnego zastosowania przepisu art. 64 § 2 k.p.a. wynikającego z nietrafnej oceny charakteru ewentualnych braków wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie wymogów ochrony środowiska. Niewątpliwie też na stanowisko organu co do słuszności zastosowanego trybu weryfikacji wniosku o pozwolenie na budowę wpływ miało rozstrzygnięcie Wojewody, który nie uznał za uzasadnione zażalenia inwestora na bezczynność Starosty w załatwieniu przedmiotowej sprawy. Z tej też przyczyny Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zdanie drugie orzekł, jak w punkcie II sentencji wyroku. Zarazem Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny, w szczególności mając na uwadze charakter bezczynności organu oraz fakultatywność orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., i brak wniosku strony w tym przedmiocie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając treść wniosku skarżącej, wysokość kosztów sądowych poniesionych przez stronę w niniejszej sprawie oraz fakt korzystania z zastępstwa procesowego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.