Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1623211

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 2 stycznia 2015 r.
II SAB/Bd 126/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej (...) S.A. w W. w przedmiocie wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

K. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej (...) S.A. w W., poprzez niewydanie mu z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów.

W odpowiedzi na skargę organ ten podał, że przedmiotowa skarga jest niezasadna. Z uwagi na brak bezczynności organu wniósł on o oddalenie skargi.

W wykonaniu zarządzenia z dnia (...) listopada 2014 r. wezwano skarżącego do wykazania, w terminie 7 dni, że przed wniesieniem skargi do Sądu składał zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Centrum Obsługi Finansowej (...) S.A. w W.

Pismem procesowym z dnia (...) grudnia 2014 r. skarżący wyjaśnił, że nie składał zażalenia do organu wyższego stopnia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej jako "p.p.s.a." - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszcza wniesienie skargi do sądu administracyjnego "po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie". Przepis ten określa związek, sekwencję między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym i wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (por. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wyd. Lexis Nexis, Warszawa, 2011 r., str. 341-342).

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wymóg art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został spełniony, bo w dacie wniesienia skargi na bezczynność jakiekolwiek postępowanie zażaleniowe nie zostało wszczęte. Skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym była zatem niedopuszczalna. Powtórzyć należy za doktryną, że ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej kategorii przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi (obok przesłanki właściwości rzeczowej sądu administracyjnego i legitymacji podmiotu uprawnionego) - odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymogów skargi - prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna (por. T. Woś i inni "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawn. Lexis Nexis Warszawa 2004, str. 113).

Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 cytowanej ustawy. W wypadku skargi na bezczynność organu administracji, środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jest co do zasady zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. Służy ono na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

W odniesieniu do skarg na bezczynność - skarżący obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 k.p.a. Przepis art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący - przed wniesieniem skargi do Sądu nie dochował warunku określonego w art. 37 § 1 k.p.a. przez co skargę uznać należy za niedopuszczalną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 729/12).

Stosownie do treści przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.