II SA/Wr 482/17, Przedmiotowy aspekt bezprzedmiotowości postępowania. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2419478

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 września 2017 r. II SA/Wr 482/17 Przedmiotowy aspekt bezprzedmiotowości postępowania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz.

Sędziowie WSA: Alicja Palus (spr.), Anna Siedlecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy komina w budynku mieszkalnym

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji

II.

zasądza od organu administracji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) września 2016 r. Nr (...) wydaną po wcześniejszym dwukrotnym uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji, wydanej w tej sprawie z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., stosując przepis art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy komina w budynku mieszkalnym przy ul. (...) w B.

W uzasadnieniu decyzji organ orzekający wyjaśnił, że przeprowadzone w dniu (...) sierpnia 2016 r. oględziny nieruchomości znajdującej się przy ul. (...) w B., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr (...), wykazały, że J. G. - poprzedni właściciel nieruchomości uzyskał w dniu (...) marca 2010 r. decyzję Starosty K. Nr (...) o pozwoleniu na budowę komina dymowego i wentylacyjnego. W dniu (...) grudnia 2012 r. zostało zgłoszone zakończenie budowy, a do zgłoszenia załączono niezbędne dokumenty. Podczas oględzin P. i B. G., będący od dnia (...) lutego 2011 r. właścicielami przedmiotowej nieruchomości, oświadczyli do protokołu pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że komin został wybudowany w październiku 2011 r. po uzyskaniu pozwolenia na budowę i zawiadomieniu o rozpoczęciu robót budowlanych.

Z uzasadnienia decyzji wynika ponadto, że w dniu (...) października 2009 r. J. A. skierowała do powiatowego organu nadzoru budowlanego zawiadomienie o samowolnym wybudowaniu komina przez B. G. W toku oględzin przeprowadzonych w dniu (...) sierpnia 2016 r. J. A. oświadczyła, że nie wyraża zgody na istnienie wybudowanego komina i budynku blaszanego, które zlokalizowane zostały zbyt blisko jej budynku i odmówiła podpisania protokołu.

W zakończeniu uzasadnienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wyjaśnił, że na podstawie zeznania P. i B. G. nie stwierdzono samowoli budowlanej, a dalsze prowadzenie postępowania w sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Decyzja opisana powyżej została w toku instancyjnym zaskarżona przez J. A., która w odwołaniu zarzuciła, że decyzja organu pierwszej instancji jako błędna nie może pozostać w obrocie prawnym, ponadto jest lakoniczna, nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego w stopniu umożliwiającym poznanie motywów wydanego rozstrzygnięcia, w tym rozważań prawnych z przytoczeniem przepisów prawa.

Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) maja 2017 r. Nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając decyzję organ odwoławczy opisał szczegółowo z zachowaniem kolejności chronologicznej podjęte dotychczas w sprawie czynności procesowe. Wskazał m.in. że decyzją z dnia (...) lutego 2012 r. Nr (...) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) grudnia 2011 r. Nr (...) umarzającą postępowanie w sprawie wybudowania garażu, nadbudowy garażu blaszanego oraz budowy kominów wentylacyjnego i dymowego na nieruchomości przy ul. (...) w B.

Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny nieruchomości, w toku których ponownie ustalił, że realizacja komina dymowego i wentylacyjnego odbyła się na podstawie decyzji Starosty K. z dnia (...) marca 2010 r. Nr (...) o pozwoleniu na budowę, natomiast budynek gospodarczy został zrealizowany na podstawie zgłoszenia dokonanego do organu administracji architektoniczno-budowlanej z dnia (...) lutego 2010 r. przyjętego bez zastrzeżeń.

Ponadto pismem z dnia (...) marca 2012 r. wezwał J. A. do wykazania interesu prawnego uprawniającego do uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu. Odpowiadając na wezwanie wnioskodawczyni w piśmie z dnia (...) marca 2012 r. wskazała, że interes prawny w przedmiotowym postępowaniu wynika z faktu realizacji garażu w odległości 1,5 m od jej posesji, a komina przy jej budynku, co narusza - w jej odczuciu - jej prawa jako posiadacza sąsiedniej nieruchomości. Po dokonaniu oceny oświadczenia wnioskodawczyni, powiatowy organ nadzoru budowlanego, pismem z dnia (...) kwietnia 2012 r. poinformował J. A., że nie uznaje jej za stronę postępowania.

Organ odwoławczy podał też, że decyzją z dnia (...) października 2014 r. Nr (...), wydaną po wyznaczeniu przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) października 2012 r. Nr (...) 30-dniowego terminu do załatwienia sprawy oraz po zobowiązaniu powiatowego organu nadzoru budowlanego do wydania decyzji w terminie orzeczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 stycznia 2014 r., (sygn. akt II SAB/Wr 99/13), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. umorzył postępowanie w sprawie wybudowania przez B. G. w B. przy ul. (...) garażu blaszanego oraz przebudowy kominów wentylacyjnego i dymowego. Decyzja ta została uchylona w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2015 r. Nr (...), podjętą po rozpatrzeniu odwołania J. A.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika ponadto, że kolejne oględziny nieruchomości przeprowadzone zostały w dniach: (...) maja 2016 r. i (...) sierpnia 2016 r., przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r. (sygn. akt II SAB/Wr 4/16) zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do wydania aktu w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku.

Po dokonaniu ustaleń opisanych wcześniej w uzasadnieniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia (...) września 2016 r. ponownie orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił przesłanki podjętego w sprawie orzeczenia, w tym opisał istotę bezprzedmiotowości postępowania w kontekście art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz wskazał na obowiązek ustalenia w sprawie prawdy obiektywnej poprzez przeprowadzenie wszystkich niezbędnych czynności dowodowych i podjęcie wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że wobec niewyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, postanowieniem z dnia (...) marca 2017 r. Nr (...) zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do ustalenia zgodności przebudowy komina w budynku mieszkalnym przy ul. (...) w B. z treścią pozwolenia na budowę udzielonego decyzją z dnia (...) marca 2010 r. (Nr (...)) oraz z treścią zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego.

Ustalenia zostały dokonane przez organ pierwszej instancji podczas oględzin przedmiotowej nieruchomości przeprowadzonych w dniu (...) kwietnia 2017 r.

Następnie D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że nie ma konieczności wydawania w sprawie decyzji merytorycznej, ponieważ wszystkie czynności, które ewentualnie można nakazać w sprawie zostały już dobrowolnie wykonane bądź nie ma potrzeby ich wykonywania ze względu na brak wątpliwości, co do poprawności wykonanych prac pod względem techniczno-budowlanym, to organ powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 493/04 LEX nr 169372).

Zdaniem organu odwoławczego umorzenie postępowania w sprawie przez organ pierwszej instancji oznacza jego zakończenie, a więc przerwanie i uchylenie wszystkich dokonanych w nim czynności oraz orzeczenie o dalszym jego nieprowadzeniu. Decyzja umarzająca postępowanie nie rozstrzyga o istocie sprawy, wywiera natomiast skutek procesowy (kończy sprawę w danej instancji). W tak zakończonej sprawie nie dochodzi do skonkretyzowania w drodze decyzji administracyjnej indywidualnych uprawnień (obowiązków) wynikających z prawa materialnego i ich oceny przeprowadzonych w świetle regulacji zawartych w przepisach prawa materialnego. Z tego względu organ odwoławczy zobowiązany jest dokonać jedynie oceny prawnej dopuszczalności wydania decyzji o umorzeniu postępowania, a nie rozpoznać w toku postępowania odwoławczego sprawę merytorycznie (co do istoty).

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowy komin powstał w warunkach samowoli budowlanej, zatem powiatowy organ nadzoru budowlanego prawidłowo umorzył postępowanie na podstawie art. 105 k.p.a.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała J. A. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W skardze zarzuciła: rażące naruszenie przepisów zawartych w art. 28-30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290) poprzez ich wadliwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji i błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych na podstawie wydanej decyzji, polegający na uznaniu, że inwestor przystąpił do prac budowlanych na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę, podczas gdy przedmiotowa inwestycja została zrealizowana wcześniej.

Powołując się na tak sformułowane zarzuty J. A. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie samowoli budowlanej, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi J. A. podała m.in., że już w 2009 r. dokonała zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o nieprawidłowościach w procesie budowlanym. Skarżąca poddaje w wątpliwość, aby organ administracji państwowej, bez uprzedniego sprzeciwu i żadnych zastrzeżeń, zgodził się na zamierzenie inwestycyjne, które narusza przepisy prawa, co najmniej w zakresie odległości i miejsca stawianych obiektów. Okoliczności dotyczące daty zgłoszenia robót budowlanych, które to prace zostały przeprowadzone wcześniej niż wszczęcie stosownej procedury budowlanej, nie zostały przez organy dostatecznie wyjaśnione. Tym bardziej, że skarżąca rozmawiała z właścicielami działki nr (...), już po wykonaniu inwestycji. P. G. wyraźnie i jednoznacznie oświadczyła wówczas skarżącej, że stosownego zgłoszenia nie dokonali, ale jej mąż załatwi.

Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie było ustalenie, jakie prace w obiekcie budowlanym zostały wykonane, zakwalifikowanie ich z punktu widzenia definicji art. 3 pkt 6-8 Prawa budowlanego, a następnie stwierdzenie, jakim wymogom działań prawnych powinny zostać poprzedzone dane prace budowlane (art. 28-30 Prawa budowlanego) i ustalenie, czy inwestor te wymogi spełnił.

Zdaniem skarżącej, organy rozpatrujące przedmiotową sprawę, nie sprostały wskazanym powyżej obowiązkom, bowiem uzasadnienie decyzji nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, w stopniu umożliwiającym stronie analizę i poznanie wszystkich motywów wydanego rozstrzygnięcia.

Organ pierwszej instancji błędnie przyjął datę wykonania przez inwestora przedmiotowych robót i skutków z tego wynikających, zgodnie z przepisami Rozdziału 4 ustawy Prawo budowlane, bowiem inwestor winien dokonać zgłoszenia robót budowlanych przed przystąpieniem do ich realizacji, nie zaś po ich wykonaniu, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.

W doręczonej Sądowi w dniu (...) lipca 2017 r. odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podtrzymując stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sady administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacia wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Z 2017 r., poz. 1369), wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art, 135 wskazanego aktu, z którego wynika, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Ponadto poprzedzając wyjaśnienie motywów podjętego wyroku Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że w ustawowo określonym zakresie kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych ustawodawca nie przewidział uprawnienia tych sądów do merytorycznego orzekania w sprawie administracyjnej, co powoduje, że uwzględniając skargę sąd może wydać orzeczenie kasacyjne, określone w treści przepisów art. 145-150 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie może natomiast - zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze - zmienić zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie samowoli budowlanej.

Przedmiot rozpoznawanej sprawy regulowany jest przepisami wskazywanej powyżej ustawy - Prawo budowlane. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co powoduje, że indywidualne sprawy, w których ta regulacja ma zastosowanie rozpatrywane są w sposób określony w kodeksie postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 104 k.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie tzn. działający zgodnie z przyznaną mu przepisami ustrojowymi, materialnymi i procesowymi kompetencją jest zobligowany do załatwienia sprawy w sposób w tym przepisie określony tzn. decyzją rozstrzygającą sprawę, co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji.

Rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty następuje poprzez konkretyzację uprawnienia lub obowiązku podmiotu, legitymowanego wg kryteriów ustalonych w art. 28 i art. 29 k.p.a., którego sytuacja prawna zostaje skutkiem tego ukształtowania w inny sposób. Wszelka ingerencja w sferę prawną podmiotu przez organ działający w warunkach wcześniej wskazanych może odbywać się wyłącznie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego odpowiedniej rangi, do stosowania których uprawniony jest organ prowadzący postępowanie i posiadający kompetencję orzeczniczą (decyzyjną). Ustawodawca dopuścił jednak inny tzn. nie merytoryczny sposób załatwiania sprawy administracyjnej określając jego warunki m.in. w przepisie art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w całości albo w części, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono w całości albo w części bezprzedmiotowe.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i niekwestionowanymi poglądami nauki bezprzedmiotowość postępowania wynika z braku jednego z elementów materialnego stosunku prawnego, a poprzez to oznacza niemożność skonkretyzowania prawa lub obowiązku określonego podmiotu, która obliguje do zakończenia postępowania w sprawie administracyjnej w inny sposób niż poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (np. W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne, Warszawa 1983 r.; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. art. Sa/Ka 2493/95 niepubl.). Oznacza ona brak legalnej możliwości ingerowania właściwego organu w sferę prawną jednostki.

W doktrynie i judykaturze rozróżnia się aspekt podmiotowy bezprzedmiotowości, dotyczący sfery podmiotowej danej sprawy administracyjnej (np. strony, organu) i aspekt przedmiotowy, dotyczący szeroko rozumianego przedmiotu sprawy. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania o charakterze przedmiotowym będzie sytuacja polegająca na tym, że właściwy organ w okolicznościach faktycznych istniejących w konkretnym przypadku nie ma podstaw prawnych do działania w formach władczych w sposób merytoryczny.

Zważyć przy tym należy, że w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej podporządkowane są ustrojowej zasadzie praworządności zawartej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego, która w sposób bezwzględny wymaga od nich działania na podstawie przepisów prawa.

Jednym z aspektów zasady praworządności jest stosowanie prawa materialnego i procesowego, które obejmuje m.in. subsumpcję faktu uznanego za udowodniony pod stosowną norma prawną.

W warunkach rozpoznawanej sprawy istotne jest, że stwierdzona przez organy właściwe instancyjnie bezprzedmiotowość odnosi się do postępowania prowadzonego w sprawie przebudowy komina w budynku mieszkalnym przy ul. (...) w B.

Orzekając o umorzeniu postępowania organy uznały, że czynności wyjaśniające podjęte w jego toku doprowadziły do takich ustaleń faktycznych, które eliminują możliwość orzekania w sprawie w sposób merytoryczny poprzez zastosowanie przepisu prawa materialnego, na podstawie którego kieruje się do inwestora jako adresata obowiązek określonego działania (dokonania określonych czynności). Podstawę takiej oceny stanowiło oświadczenie P. i B. G. złożone do protokołu pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania o wybudowaniu komina po uzyskaniu pozwolenia na budowę i zawiadomieniu organu o rozpoczęciu robót budowlanych w październiku 2011 r. oraz ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dokonane podczas oględzin przedmiotowej nieruchomości przeprowadzonych w dniu (...) kwietnia 2017 r. o zrealizowaniu tych robót w sposób zgodny z decyzją Starosty K. z dnia (...) marca 2010 r. Nr (...) i z zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym.

Z akt sprawy wynika, że mimo prowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego od 2009 r. i kierowania do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. przez organy wyższego stopnia i sąd administracyjny nakazów w trybie zwalczania bezczynności, postępowanie dowodowe w tej sprawie ograniczone zostało do czynności oględzin nieruchomości (w dniach: (...) kwietnia 2012 r., (...) sierpnia 2016 r. i (...) kwietnia 2017 r.) oraz protokolarnego przyjęcia od P. i B. G. oświadczenia o treści wcześniej opisywanej.

W ocenie Sądu w okolicznościach istniejących w rozpoznawanej sprawie oraz wobec powinności ustalenia przez organ prowadzący postępowanie w sprawie administracyjnej prawdy obiektywnej poprzez podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zakres postępowania wyjaśniającego został ograniczony w sposób naruszający obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego.

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że ten obowiązek nie jest wyłączony w przypadku, gdy organ właściwy w sprawie załatwia ją w sposób niemerytoryczny, czyli poprzez orzeczenie o umorzeniu postępowania.

Istotne zatem jest, że czynności procesowe prowadzone w tej sprawie zostały zainicjowane pismem J. A. skierowanym w dniu (...) października 2009 r. do właściwego organu nadzoru budowlanego, zawiadamiającym m.in. o samowolnym postawieniu przez B. G. komina na budynku mieszkalnym przy ul. (...) w B. Organy właściwe instancyjnie orzekając w sprawie uznały za wiarygodne oświadczenie P. i B. G. o wybudowaniu komina w październiku 2011 r. na podstawie pozwolenia udzielonego przez Starostę K. decyzją z dnia (...) marca 2010 r.

Zdaniem Sądu dla uznania tej okoliczności za udowodnioną konieczne było potwierdzenie tego faktu poprzez skorzystanie z innych dostępnych środków dowodowych np. zeznań świadków, przesłuchania J. A. w charakterze strony. Trudno bowiem przyjąć, że wnioskodawczyni w 2009 r. mogła przewidzieć w tak konkretny sposób zamierzenia inwestycyjne B. G. zrealizowane w 2011 r.

Istotne też jest, że wskazywane pozwolenie na budowę oraz zatwierdzony projekt budowlany dotyczą budowy komina dymowego i wentylacyjnego w istniejącym budynku mieszkalnym przy ul. (...) na działce nr (...) w B., natomiast organy orzekające w rozpoznawanej sprawie powołując się na te dokumenty uznają jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie przebudowy komina na tej nieruchomości.

Należy przy tym wskazać, że z części opisowej zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że zmiana dotyczy wyjścia komina ponad połać dachu obiektu i dla wykonania przejścia komina przez istniejący strop żelbetowy należy wykuć otwór, co może sugerować zasadność zakwalifikowania tych robót jako przebudowę, mimo sformułowania zawartego w osnowie decyzji o pozwoleniu na budowę, nie eliminuje to jednak wątpliwości związanych z datą faktycznego zrealizowania przedmiotowych robót, ani obowiązku organu wyjaśnienia ich w sposób wymagany przepisami prawa procesowego, tym bardziej że projekt opracowany został - jak wskazuje jego treść - w listopadzie 2009 r., czyli po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o samowoli inwestorskiej.

Poza zakresem przeprowadzonych w sprawie czynności wyjaśniających pozostało to, że pozwolenie na budowę z dnia (...) marca 2010 r. (Nr (...)) udzielone zostało przez Starostę K. J. G., natomiast J. A. wskazywała jako inwestora B. G.

Wobec przedstawionych powyżej okoliczności należy uznać, że organy orzekające w rozpoznawanej sprawie naruszyły przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i nie wyjaśniły w sposób nie budzący wątpliwości wszystkich istotnych w sprawie kwestii, a orzeczenie o umorzeniu postępowania jest na obecnym jego etapie przedwczesne.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Zawarte wyroku postanowienie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 wskazanej powyżej ustawy, stanowiącego że w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia procesu. Za tak określone koszty Sąd orzekł kwotę wpisu uiszczonego od skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.