II SA/Wr 256/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2431248

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2017 r. II SA/Wr 256/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski.

Sędziowie WSA: Mieczysław Górkiewicz, Anna Siedlecka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) lutego 2017 r. nr (...) uchylił zaskarżone przez J. K. postanowienie z dnia (...) czerwca 2016 r. (Nr (...)) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. o nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia w kwocie 141.391,45 zł i orzekając o istocie sprawy nałożył na J. K. (wspólnika (...) s.c. J. K., I. K. z/s w D.) - zobowiązanego do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji DWINB nr (...) z dnia (...) września 2012 r. - grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 134.587,60 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że decyzją nr (...) z dnia (...) maja 2012 r. PINB w powiecie w. nakazał I. K. i J. K. wspólnikom (...) s.c. z/s w D., przywrócenie w terminie do dnia (...) listopada 2012 r. do stanu poprzedniego budynku warsztatowego wraz z elementami zagospodarowania działki w obrębie działek nr (...) i nr (...) w D.

DWINB w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących, decyzją z dnia (...) września 2012 r. nr (...) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekając o istocie sprawy nakazał współwłaścicielom rozbiórkę części budynku warsztatowego z elementami zagospodarowania działki, tj. poddasza użytkowego nad parterem budynku, klatki schodowej usytuowanej od strony ulicy (...), wiatrołapu od strony południowej budynku oraz zbiornika podziemnego na gaz płynny.

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 769/12) WSA we Wrocławiu oddalił skargę I. K. i J. K. na ww. decyzję a następnie NSA wyrokiem z dnia 16 stycznia 2015 r. (sygn. akt II OSK 1454/13) oddalił skargę kasacyjną skarżących inwestorów.

W tych okolicznościach organ egzekucyjny - będący jednocześnie wierzycielem, po uprzednim stwierdzeniu, że obowiązek nie został wykonany w całości, wszczął postępowanie egzekucyjne (poprzedzone upomnieniem) doręczając tytuł wykonawczy nr (...) a następnie postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nr (...) z dnia (...) czerwca 2016 r.

W ocenie organu odwoławczego, w zaistniałym stanie faktycznym, zastosowanie przez organ egzekucyjny grzywny w celu przymuszenia jest najbardziej uzasadnione prawnie. Jak ustalił organ egzekucyjny, współzobowiązany J. K. nałożonego obowiązku w znacznej części nie wykonała, bowiem zlikwidowany został tylko zbiornik podziemny na gaz płynny. Natomiast nie dokonano rozbiórki żadnej z części budynku warsztatowego objętych obowiązkiem rozbiórki.

Pomimo upływu kilku lat, zobowiązany nie podjął żadnych czynności celem wykonania obowiązku rozbiórki określonych tytułem wykonawczym części budynku warsztatowego.

Organ wyjaśnił dalej, że wobec I. K. i J. K. prowadzone są odrębne postępowania egzekucyjne.

Egzekwowany w niniejszym postępowaniu obowiązek ustalony został decyzją DWINB nr (...) z dnia (...) września 2012 r. Adresatami tej decyzji byli inwestorzy - współwłaściciele ww. nieruchomości, do każdego z nich z osobna kierowany był nakaz rozbiórki. W sytuacji skierowania decyzji administracyjnej do kilku adresatów, wynikający z niej obowiązek obciążą na równi każdego z nich w całości. W myśl art. 1a pkt 20 upea zobowiązanym jest każda osoba, która nie wykona w terminie obowiązku. W tej sytuacji, kilku zobowiązanych z tej samej decyzji do wykonania tego samego obowiązku, nie można traktować na etapie postępowania egzekucyjnego jako jednego zobowiązanego. Niczego nie zmienia podnoszony przez zobowiązanego argument, że działa on łącznie z I. K. w ramach spółki cywilnej. Spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej, nie jest zatem podmiotem praw i obowiązków wynikających z decyzji admnistracyjnych.

Organ wyjaśnił dalej okoliczności związane ze skargą T. i R. Z., złożoną w trybie art. 6 § 1a upea. Błędnym jest przekonanie skarżącego, iż grzywna w celu przymuszenia wydana została na niego w wyniku postępowania skargowego.

W błędzie pozostaje także skarżący co do skutków prawnych postanowienia SKO we W. z dnia (...) czerwca 2016 r., w drodze którego stwierdzono nieważność postanowienia Wójta Gminy D. nr (...) z dnia (...) czerwca 2005 r. pozytywnie opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w D., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr (...). Postanowienie to nie spowodowało nieważności z mocy prawa obecnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego i pozostaje bez wpływu na egzekucję administracyjną, prowadzoną co do obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej, która to decyzja nie została wyeliminowana z obrotu prawnego.

W kwestii natomiast wysokości grzywny, przesądził o tym ustawodawca w art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zarzut zobowiązanego, iż do obliczania kwoty grzywny przyjęto nieprawidłową powierzchnię całej zabudowy, również uznał organ II instancji za bezzasadny. Organ I instancji obliczył mianowicie powierzchnię zabudowy każdej z trzech części obiektu objętych nakazem rozbiórki z osobna, następnie powierzchnie te słusznie sumując.

Stosownie do komunikatu Prezesa GUS z dnia 24 maja 2016 r. (na dziań orzekania przez organ I instancji), cena 1 m pow. użytkowej budynku mieszkalnego za I kwartał 2016 r. wynosiła 4.177,00 zł.

Na dzień orzekania przez organ odwoławczy cena ta uległa zmianie i wynosi 3.976,00 zł (komunikat Prezesa GUS z dnia 22 listopada 2016 r.). Wobec tego organ II instancji wydał postanowienie reformatoryjne, weryfikując wysokość należnej grzywny z kwoty 141.391,45 zł do kwoty 134.587,60 zł.

Organ II instancji ustosunkował się również do wniosku o wstrzymanie wszelkich czynności egzekucyjnych, wskazując iż nie wydaje się w tej materii żadnego orzeczenia, jeżeli stwierdził prowadzenie postępowania egzekucyjnego prawidłowo.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia DWINB nr (...) z dnia (...) lutego 2017 r. i umorzenie postępowania egzekucyjnego względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów Kodeksu cywilnego, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (powołując w zasadzie te same zarzuty co w zażaleniu), poprzez:

1.

niewykonalność tytułu wykonawczego nr (...) z uwagi na to, że wspólniczce I. K. organ nie doręczył tytułu wykonawczego,

2.

naruszenie art. 864 k.c., poprzez naruszenie zasady solidarnej odpowiedzialności wspólników spółki cywilnej, gdzie za zobowiązania spółki wspólnicy odpowiedzialni są solidarnie, natomiast grzywna w celu przymuszenia została nałożona na każdego z nich z osobna,

3.

art. 6 § 1 upea w zw. z art. 123 i 138 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że zobowiązany uchyla się od dobrowolnego wykonania obowiązku, w sytuacji gdy część zobowiązania została już wykonana,

4.

art. 7,8,9 i 11 k.p.a. oraz art. 7 § 2 upea w zw. z art. 123 i 138 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia szczegółowej analizy rzeczywistych kosztów rozbiórki i zastosowanie w konsekwencji środka niewłaściwego, nadmiernie uciążliwego dla zobowiązanego,

5.

art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., gdyż organ II instancji nie dokonał ustalenia faktycznych kosztów rozebrania obiektu i nie wyjaśnił dostatecznie, jakimi przesłankami się kierował utrzymując grzywnę w zmniejszonej kwocie,

6.

pominięcie wspólników spółki cywilnej (...) w "postępowaniu ponaglającym prowadzonym przez T. i R. Z., sąsiadów (...)",

7.

pominięcie w niniejszym postępowaniu, postępowania nadzwyczajnego prowadzonego przez SKO we W. pod sygnaturą (...) i wyroku WSA we Wrocławiu z 12 stycznia 2017 r. (sygn. akt II SA/Wr 715/16).

W odpowiedzi na skargę DWINB we W. wniósł o oddalenie skargi, wskazując iż skarżąca nie przedstawiła nowych okoliczności w sprawie, a wyczerpujące merytoryczne uzasadnienie na ponowione zarzuty zawarte jest w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; zwana dalej: p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że skarga okazała się być bezzasadna, a stanowisko organu odwoławczego prawidłowe.

Stwierdzić także należy, że ocena Sądu ograniczona jest jedynie do rozstrzygnięcia w przedmiocie grzywny, stanowiącego jedną z czynności organu podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego. W skardze tymczasem sformułowano zarzuty skierowane nie tylko do postanowienia wymierzającego grzywnę, ale także odnoszące się do zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego i postępowania prowadzonego przed innym organem (SKO we W.).

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że istotą postępowania egzekucyjnego w administracji jest przymusowe wykonanie obowiązków wymienionych w art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku uchylania się zobowiązanego od wykonania tych obowiązków. Trzeba podkreślić, że prawem, ale i powinnością wierzyciela jest doprowadzenie do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej.

W badanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2017 r. Nr (...) zmieniające postanowienie organu egzekucyjnego i nakładające na J. K. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 134.587,60 zł.

Zastosowana grzywna w celu przymuszenia jest środkiem stosowanym w postępowaniu egzekucyjnym, którego celem jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jako środek przymuszający, jak już sama nazwa tego środka wyjaśnia, ma na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego określonego obowiązku. Źródłem tego obowiązku w niniejszej sprawie jest decyzja DWINB nr (...) z dnia (...) września 2012 r.

Nie ulega wątpliwości, że dopóki istnieje w obrocie prawnym decyzja, w oparciu o którą został wystawiony tytuł wykonawczy, wynikające z niej obowiązki muszą być wykonane, a w razie bezczynności zobowiązanego wierzyciel obowiązany jest, na mocy art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej jako: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna), uruchomić środki prawne niezbędne do realizacji określonych obowiązków.

Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie pozostaje, że decyzja DWINB nr (...) poddana była kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 769/12), który wyrokiem z dnia 5 lutego 2013 r. oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 stycznia 2015 r. (sygn. akt II OSK 1454/13) oddalił skargę kasacyjną I. K. i J. K. Bezspornym pozostaje również, że skarżący pomimo upomnienia (nr (...) z dnia (...) listopada 2013 r.) nie wykonał w znacznej części nałożonego obowiązku, co stwierdzono w trakcie oględzin w dniu (...) lipca 2015 r., co dalej skutkowało wystawieniem tytułu wykonawczego z dnia (...) września 2015 r. nr (...). Ponowne oględziny przeprowadzone w dniu (...) maja 2016 r. wykazały, że w dalszym ciągu nie rozebrano wykonanego poddasza nad parterem budynku, klatki scodowej, wiatrołapu. W ocenie Sądu spełnione zostały tym samym przesłanki do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W tym miejscu podkreślić należy, że na obecnym etapie postępowania ani organy prowadzące postępowanie egzekucyjne, ani też Sąd nie ma kompetencji do ponownego badania prawidłowości decyzji będącej podstawą tytułu wykonawczego. Z art. 29 § 1 zd. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika jednoznacznie, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny na obecnym etapie postępowania nie może badać, czy decyzja podlegająca wykonaniu jest prawidłowa. Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z tego też względu działania organu egzekucyjnego na obecnym etapie postępowania mają wyłącznie charakter formalno-prawny i są jedynie konsekwencją niewykonania decyzji o charakterze merytorycznym. Zarówno organ egzekucyjny, jak i sąd administracyjny nie bada zatem decyzji merytorycznej, lecz tylko podejmuje działania przy zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa do jej wykonania.

Zarzut braku skuteczności doręczenia tytułu wykonawczego nr (...) I. K. z tego powodu, iż wysłany został na adres zamieszkania zobowiązanej a nie na adres spółki cywilnej, nie jest zasadny. Dopuszczalne było wysłanie w postępowaniu egzekucyjnym pierwszej korespondencji (tytułu wykonawczego) osobie fizycznej I. K. - wspólnikowi spółki cywilnej na adres jej zamieszkania. Dopiero w trakcie trwania postępowania zobowiązana mogła wskazać inny adres do korespondencji.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie zastosowanego środka egzekucyjnego wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 7 § 2 ustawy organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W postępowaniu dotyczącym rozbiórki obiektu budowlanego możliwe jest zastosowanie jedynie dwóch środków wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a., to jest grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego. Obowiązkiem organu egzekucyjnego jest rozważenie, zastosowanie którego z tych środków jest właściwe przy realizacji obowiązku wykonania rozbiórki (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt II SA/Po 327/17, CBOSA). Stosownie do treści art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Jest więc ona środkiem, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej skłania zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Grzywna w celu przymuszenia znajduje zastosowanie do wszystkich obowiązków o charakterze niepieniężnym polegających na braku działania (czyli zaniechaniu, znoszeniu) lub pewnym działaniu. Natomiast w przypadku egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego najpierw powinna być nałożona grzywna w celu przymuszenia, zaś dopiero w drugiej kolejności powinno być zastosowane wykonanie zastępcze (por. wyrok NSA z dnia z dnia 4 września 2014 r. sygn. akt II OSK 538/13, z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2315/10, z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1387/10, CBOSA). Jednocześnie podkreślić należy, że grzywna w celu przymuszenia spełnia funkcję motywującą zobowiązanego do spełnienia nałożonego obowiązku. Nie jest więc karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się (por. wyroki NSA z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1169/09, z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 235/09, z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1642/06, CBOSA).

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że organy obu instancji dokonały właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Jest to bowiem środek mniej dolegliwy, a zarazem skłaniający zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Dopiero brak skuteczności grzywny w celu przymuszenia winien być podstawą do zastosowania innego środka egzekucyjnego - wykonania zastępczego. Wyjaśnić przy tym należy, że wykonanie zastępcze jest bardziej uciążliwe, zgodnie bowiem z art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polega na zleceniu innej osobie wykonania czynności, do której był obowiązany, na koszt i ryzyko zobowiązanego. Wykonanie zastępcze wprowadza do postępowania egzekucyjnego nowy podmiot - wykonawcę, który zgodnie z art. 132 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji decyduje czy odstąpi od dalszego prowadzenia wykonania zastępczego. Tymczasem w przypadku zastosowania grzywny, to zobowiązany pozostaje głównym podmiotem decydującym o wykonaniu obowiązku. Może on w każdym czasie wykonać obowiązek a tym samym uchronić się od konieczności zapłacenia grzywny. W myśl bowiem art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Nadto, zgodnie z art. 126 u.p.e.a., uiszczona lub ściągnięta grzywna może być w uzasadnionych przypadkach zwrócona w części lub całości. Unormowania te wskazują, że środek egzekucyjny w postaci grzywny jest, co do zasady środkiem o charakterze łagodniejszym od wykonania zastępczego. W przypadku zastosowania tego drugiego środka, zobowiązany do dokonania rozbiórki zostaje bowiem zgodnie z art. 127 i 133 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obciążony pełnymi kosztami wykonania zastępczego.

Oceniając wysokość nałożonej grzywny Sąd miał na uwadze, że grzywna w celu przymuszenia należy do tzw. środków przymuszających. Jest zatem formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/GI 382/10, CBOSA).

W niniejszej sprawie wysokość grzywny w celu przymuszenia dla wykonania obowiązków rozbiórki określonych ostateczną decyzją, organ II instancji ustalił zgodnie z treścią art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych (art. 121 § 5). Jak z powyższego wynika w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku, a taki obowiązek został nałożony na skarżącą ww. decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w., wysokość grzywny nie może być ustalona przez organ dowolnie, a wyliczona zgodnie z art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż przedmiotowa grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki części obiektu budowlanego została nałożona i obliczona w sposób prawidłowy, przy czym na tym etapie postępowania egzekucyjnego brak jest podstaw prawnych by przy ustalaniu wysokości grzywny uwzględniać koszty rozbiórki. Dodać należy, że organ I instancji pouczył skarżącego o tym, że wykonanie obowiązku rozbiórki daje podstawę do wystąpienia z wnioskiem o zwrot w całości lub części uiszczonej grzywny.

Mając powyższe na uwadze Sąd, nie dopatrzył się trafności zarzutów skargi co do naruszenia przepisów postępowania egzekucyjnego i postępowania administracyjnego, w tym m.in. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Po pierwsze zważyć należy, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego tylko, gdy przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. Tym samym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym jedynie uzupełniająco.

W ocenie Sądu, także prawidłowo i wyczerpująco organ II instancji wyjaśnił skarżącemu, dlaczego uruchomił postępowanie egzekucyjne do każdego z osobna wspólników spółki cywilnej. To, że skarżący nie chce przyjąć tych wyjaśnień, nie ma wpływu na trafność argumentacji organu.

Reasumując wskazać należy, że postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a. Zawiera ono wezwanie do uiszczenia grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem o konsekwencjach jej niezapłacenia. Zawiera także wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z pouczeniem o dalszych konsekwencjach jego niewykonania. Organy egzekucyjne wykazały, że spełnione zostały przesłanki wymierzenia grzywny w celu przymuszenia, a jej wysokość została w sposób wystarczający uzasadniona. Tym samym organy egzekucyjne wypełniły wymóg z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.a.e.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.