Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2759371

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 18 grudnia 2017 r.
II SA/Wa 877/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski.

Sędziowie WSA: Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie przyznania miesięcznego dodatku służbowego - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Minister Obrony Narodowej decyzja z dnia (...) kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia (...) lutego 2017 r. w przedmiocie przyznania W. G. miesięcznego dodatku służbowego w wysokości (...) zł.

W podstawie prawnej decyzji Minister przywołał art. 127 § 1 i § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. a w zakresie prawa materialnego - § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2296).

W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał co następuje:

(...) W. G. pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym starszego specjalisty (...) - oznaczonego parametrami (...) - ujętego w "Wykazie stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Centrum Szkolenia (...)", prowadzonym przez Szefa Sztabu Generalnego WP.

Pismem z dnia (...) stycznia 2017 r. oficer zwrócił się do Szefa Sztabu Generalnego WP o przyznanie dodatku służbowego, z tytułu zajmowania stanowiska służbowego (...) w komórce organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej.

Organ pierwszej instancji uwzględnił wniosek i decyzją z dnia (...) lutego 2017 r. przyznał oficerowi miesięczny dodatek służbowy w wysokości (...) zł, zgodnie z § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia MON z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (mnożnik 0,10 kwoty bazowej).

W odwołaniu W. G. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie dodatku służbowego w wysokości określonej w § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret trzeci powołanego wyżej rozporządzenia (mnożnik 0,30 kwoty bazowej), ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zainteresowany wskazał na okoliczności ulokowania zajmowanego stanowiska służbowego w komórce organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej.

Organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania.

Wskazał, iż Szef Sztabu Generalnego WP w drodze wykładni prawa, prawidłowo zastosował § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia MON.

Komórki organizacyjne Ministerstwa Obrony Narodowej określone zostały w - wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 189 z późn. zm.) - Statucie Ministerstwa Obrony Narodowej, będącym załącznikiem do zarządzenia Nr 82 Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Obrony Narodowej (M. P. z 2015 r. poz. 32 z późn. zm.). Z brzmienia § 2 ust. 1 przedmiotowego statutu wynika, że w skład Ministerstwa wchodzi Gabinet Polityczny Ministra oraz następujące komórki organizacyjne:

Centrum Operacyjne Ministra Obrony Narodowej;

Departament Administracyjny;

Departament Budżetowy;

Departament Infrastruktury;

Departament Kadr;

Departament Kontroli;

Departament Nauki i Szkolnictwa Wojskowego;

Departament Ochrony Informacji Niejawnych;

Departament Polityki Bezpieczeństwa Międzynarodowego;

Departament Polityki Zbrojeniowej;

Departament Prawny;

Departament Wojskowej Służby Zdrowia;

Departament Spraw Socjalnych;

Departament Strategii i Planowania Obronnego;

Departament Wojskowych Spraw Zagranicznych;

Departament Edukacji, Kultury i Dziedzictwa;

Zarząd Organizacji i Uzupełnień - P1;

Zarząd Analiz Wywiadowczych i Rozpoznawczych - P2;

Zarząd Planowania Użycia Sił Zbrojnych i Szkolenia - P3/P7;

Zarząd Logistyki - P4,

Zarząd Planowania i Programowania Rozwoju Sił Zbrojnych - P5;

Zarząd Kierowania i Dowodzenia - P6;

Zarząd Planowania Rzeczowego - P8;

Biuro Audytu Wewnętrznego;

Biuro Dyrektora Generalnego;

Biuro Skarg i Wniosków;

Biuro do Spraw Procedur Antykorupcyjnych;

Biuro do Spraw Umów Offsetowych.

§ 2 ust. 2 stanowi, że komórki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 17-23, tworzą Sztab Generalny Wojska Polskiego.

Zatem, "Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...)", nie został wskazany jako komórka organizacyjna Ministerstwa Obrony Narodowej.

"Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...)" nie znajduje się również w etacie Zarządu Organizacji i Uzupełnień - (...) - co sugeruje skarżący.

Przedmiotowy wykaz stanowisk nie znajduje się także w etacie żadnego z pozostałych zarządów tworzących Sztab Generalny, lecz posiada własny etat oznaczony nr (...).

Szef Sztabu Generalnego WP - poprzez Zarząd Organizacji I Uzupełnień P-1 - prowadzi kilkanaście "Wykazów stanowisk służbowych....", między innymi "Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...) - nie są to jednak stanowiska znajdujące się w strukturze Sztabu Generalnego WP, lecz są osobnymi strukturami organizacyjnymi podległymi Szefowi Sztabu Generalnego WP.

Dlatego też Szef Sztabu Generalnego WP - na postawie art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726 z późn. zm.) - wyznacza żołnierzy na stanowiska w podległych mu "Wykazach stanowisk...". Zamieszczony w rozkazie Szefa Sztabu Generalnego WP - o wyznaczeniu (...) W. G. na Stanowisko w (...) nie oznacza komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej, jak również Sztabu Generalnego WP, lecz oznacza że "Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...)" jest jednostką podległą Szefowi Sztabu Generalnego WP a nie np. Dowódcy Generalnemu (...) czy też Dowódcy Operacyjnemu (...).

"Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...)" nie wchodzi także w skład dowództw Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwa Garnizonu (...) Dowództwa Wojsk Obrony Terytorialnej jak również Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Z 2016 r. poz. 1534) przewidziano funkcjonowanie dowództw Rodzajów Sił Zbrojnych i jednostek wojskowych. Z brzmienia art. 3 ust. 4 przywołanej ustawy wynika, że Siły Zbrojne RP składają się z jednostek wojskowych, które mogą być zgrupowane w związki organizacyjne szczebla korpusu, dywizji, brygady.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, w rezerwie kadrowej lub w dyspozycji. Może zostać również wyznaczony do pełnienia służby na stanowiskach służbowych w Instytucjach cywilnych oraz do pełnienia służby poza granicami państwa.

Jeżeli żołnierz nie został wyznaczony do pełnienia służby w instytucjach cywilnych, nie został, wyznaczony do pełnienia służby poza granicami państwa, nie pełni służby w rezerwie kadrowej jak również w dyspozycji - to należy przyjąć, że pełni służbę w jednostce wojskowej (niezależnie od tego czy jednostka ta posiada wszystkie składniki określone w definicji jednostki wojskowej, zwartej w art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - czy też wszystkich tych składników nie posiada i jest quasi jednostką wojskową).

Nieuzasadnionym jest zatem twierdzenie, że żołnierz zawodowy na terenie kraju może pełnić służbę w innych - niż jednostki wojskowe - komponentach.

Mając na uwadze, że "Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...)" nie jest komórką organizacyjną MON i nie jest częścią dowództw Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwa Garnizonu (...), Dowództwa Wojsk Obrony Terytorialnej jak również Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej - a jednocześnie posiada własny etat - to należy traktować go jak jednostkę wojskową do szczebla dywizji.

Odwołujący powinien zatem otrzymywać, jako (...), dodatek przewidziany w § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia MON z dnia 28 grudnia 2016 r. - i taki dodatek został mu przyznany w skarżonej decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP.

Powyższe stanowisko potwierdza pismo Departamentu Kadr MON z dnia (...) lutego 2017 r. skierowane do Szefa Zarządu Organizacji i Uzupełnień (...), Podobne stanowisko zajął również Departament Prawny MON w piśmie z dnia (...) marca 2017 r. skierowanym do Dowództwa Generalnego (...).

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu argumentacji - wysokich kompetencji, zarówno merytorycznych jak i językowych, którym oficer musiał sprostać aby zostać wyznaczonym na obecnie zajmowane stanowisko - a których nie stawia się przed referentami prawnymi w jednostkach wojskowych szczebla dywizji - jak również zakresu obowiązków na zajmowanym stanowisku, który jest znacznie szerszy od zakresu obowiązków tychże referentów prawnych, to zauważenia wymaga że w Wojsku Polskim stanowiska żołnierzy zawodowych zaliczane są do odpowiednich grup uposażenia (stopnia etatowego) w zależności od rangi stanowiska, zakresu wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności i wymaganych kwalifikacji. W związku z wysokimi kwalifikacjami stawianymi przed kandydatem na stanowisko (...) ((...)) w (...), stanowisko to zostało zaliczone do stopnia etatowego (...) i grupy uposażenia U: 158, tj. na poziomie stanowisk tego rodzaju w departamentach Ministerstwa Obrony Narodowej czy też Sztabu Generalnego WP. Odwołujący się został na stanowisko wyznaczony z dniem (...) września 2009 r. i wiązało się to z awansem na stopień (...) (na marginesie zauważyć należy, że nastąpiło to po (...) latach pełnienia przez oficera służby wojskowej).

Zatem twierdzenie, że żołnierze podnoszący kwalifikacje w celu spełnienia wysokich wymogów na stanowiskach w strukturach międzynarodowych mają być przez wprowadzony dodatek służbowy de facio karani za dążenie do rozwoju zawodowego - rozmija się z prawdą.

Przepisy regulujące dodatek służbowy dla (...) uzależniają wysokość tego dodatku od umiejscowienia jednostki wojskowej (a w niej stanowiska (...)) w strukturze organizacyjnej Wojska Polskiego - i wyłącznie od tego zależy jego wysokość, natomiast od "dowartościowywania" żołnierzy ze względu na kwalifikacje i kompetencje wymagane na stanowisku służbowym jest odpowiednie zaszeregowanie tego stanowiska.

Przechodząc do zarzutu nie spełniania - przez uzasadnienie skarżonej decyzji - wymogów zawartych w art. 107 § 3 k.p.a., a w szczególności braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, to zwrócić należy uwagę, że uzasadnienie to zawiera wskazanie na jakich przepisach decyzja została oparta oraz z czego wynika przyznana wysokość dodatku. Przepis art. 107 § 3 k.p.a. nie nakazuje obszernie i szczegółowo przytaczać i analizować zebrany materiał, a następnie prowadzić dogłębne "dywagacje" i wywody dowodowe. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organu I instancji została wystarczająco, zwięźle przytoczona podstawa prawna i faktyczna rozstrzygnięcia.

W. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, której wyżej opisanej decyzji Ministra Obrony Narodowej zarzucił:

Naruszenie prawa materialnego, w szczególności:

Art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez przyjęcie, że (...) jest jednostką wojskową;

§ 26 ust. 1 pkt 10 lit. b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, poprzez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż skarżący zajmuje stanowisko służbowe w jednostce wojskowej do szczebla dywizji.

Naruszenie procedury administracyjnej, w szczególności:

Art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie przez organ I instancji uzasadnienia decyzji niespełniającego wymogów co do treści;

Art. 7, 9 i 10 k.p.a., poprzez zignorowanie wniosku skarżącego o doręczenie mu odpisów wszelkich opinii lub pisemnych stanowisk zajmowanych przez komórki organizacyjne Ministerstwa Obrony Narodowej, w szczególności Departament Kadr oraz Departament Prawny, w sprawie dodatku służbowego dla żołnierzy zawodowych zajmujących stanowiska (...) w międzynarodowych strukturach wojskowych;

Art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o stanowisko Departamentu Prawnego Ministerstwa Obrony Narodowej zawarte w piśmie z dnia (...) marca 2017 r., które z racji poruszanych w nim kwestii nie mogło mieć zastosowania do sprawy skarżącego.

Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o:

Uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi W. G. odwołał się do definicji legalnej jednostki wojskowej (art. 3 ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), którą jest jednostka organizacyjna Sił Zbrojnych, funkcjonująca na podstawie nadanego przez Ministra Obrony Narodowej etatu określającego jej strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących w tej jednostce, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środków transportu i innego wyposażenia należnego jednostce, oraz posługująca się pieczęcią urzędową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej i nazwą (numerem) jednostki. W art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy pragmatycznej, do celów związanych realizacją jej zapisów, definicję jednostki wojskowej rozszerzono o jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowane, przedsiębiorstwa państwowe, dla których Minister Obrony Narodowej jest organem założycielskim, oraz komórki organizacyjne Ministerstwa Obrony Narodowej.

Zdaniem skarżącego, organ uznał, iż (...) jest "quasi jednostką wojskową", gdyż nie posiada wszystkich składników określonych w definicji jednostki wojskowej znajdujących się w art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stanowisko takie nie tylko musi budzić wątpliwości co do zgodności z prawem (w tym umowami międzynarodowymi ratyfikowanymi za uprzednią zgodą wyrażoną w formie ustawy, a zatem w hierarchii źródeł prawa mającej prymat nad ustawami zwykłymi), ale również podważa prawidłowość subsumpcji dokonanej przez organy obu instancji i racjonalność stanowiska wyrażonego w akcie stosowania prawa. Gdyby bowiem uznać, iż (...) jest "quasi jednostką wojskową", winno ono mieć "quasi dowódcę", który powinien wobec skarżącego wykonywać obowiązki w zakresie między innymi wydawania decyzji administracyjnych określających wysokość składników uposażenia.

Kulminacją niespójności argumentacji organu II instancji jest porównanie grupy uposażenia, do której zaszeregowano stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącego, do stanowisk "tego rodzaju w departamentach Ministerstwa Obrony Narodowej czy też Sztabu Generalnego Wojska Polskiego". Taki bowiem argument potwierdza jedynie podnoszoną przez skarżącego w odwołaniu tezę, iż specyfika zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego przemawiała za przyznaniem dodatku służbowego w wysokości przewidzianej w § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret trzecie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych a więc takiej, jak dla żołnierz zajmujących analogiczne stanowiska służbowe w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej.

Organ II instancji nie odniósł się ponadto do zasugerowanej przez skarżącego w odwołaniu tezy odnośnie istnienia luki prawnej w przepisach dotyczących dodatku służbowego dla żołnierzy zajmujących stanowiska służbowe referentów i radców prawnych.

W dodatkowych dwóch pismach procesowych z dnia (...) listopada 2017 r. skarżący dodał, iż "Wykazu stanowisk..." nie można utożsamiać z etatem, co wynika z definicji zawartych w Decyzji Nr (...) Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) sierpnia 2015 r. w sprawie działalności kompetencyjnej i organizacyjno-etatowej w resorcie obrony narodowej (Dz. Urz. MON z 2015. poz. 245). Struktury międzynarodowe, do których zalicza się (...), nie mogą zostać zakwalifikowane jako jednostki wojskowe, gdyż nie są jednostkami organizacyjnymi Sił Zbrojnych RP i nie funkcjonują na podstawie etatu nadanego przez Ministra Obrony Narodowej, zaś wykazy stanowisk nie określają struktury wewnętrznej, ani liczby, rodzaju i rangi wszystkich stanowisk wojskowych w danej instytucji, a jedynie wymieniają stanowiska przewidziane do obsadzenia dla żołnierzy polskich. Wskazał także na projekt rozporządzenia MON zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, w tym zmianę § 26 tego rozporządzenia oraz na uzasadnienie tego projektu, które ujawniło problem prawidłowego usytuowania stanowisk służbowych radców prawnych i referentów prawnych, pełniących służbę w jednostkach wojskowych nie wchodzących w skład dywizji.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przypomnieć należy, iż zgodnie z przepisami art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi tutaj o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Powyższe oznacza, iż sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność rozstrzygnięć administracyjnych w ramach prawa, obowiązującego w dacie podjęcia tych rozstrzygnięć.

W niniejszej sprawie przedmiotowy dodatek służbowy w wysokości (...) zł miesięcznie został skarżącemu przyznany decyzją Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia (...) lutego 2017 r., utrzymaną w mocy decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) kwietnia 2017 r.

W celu przyznania tego dodatku, w oparciu o § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, organy obu instancji dokonały wykładni i interpretacji prawa w zakresie dostosowania stanowiska służbowego skarżącego, określenia jednostki - (...) oraz określenia "Wykazu stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...)". Bez tej wykładni prawa, przyznanie skarżącemu jakiegokolwiek dodatku służbowego, określonego w § 26 ust. 1 pkt 10 powyższego rozporządzenia nie było by możliwe z uwagi na w wówczas obowiązujące brzmienie tego przepisu.

Skarżący pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym - (...) - oznaczonego parametrami (...)- ujętego w "Wykazie stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...)", prowadzonym przez Szefa Sztabu Generalnego WP.

"Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...)", nie został wskazany jako komórka organizacyjna Ministerstwa Obrony Narodowej.

"Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...)" nie znajduje się również w etacie Zarządu Organizacji i Uzupełnień - (...).

Przedmiotowy wykaz stanowisk nie znajduje się także w etacie żadnego z pozostałych zarządów tworzących Sztab Generalny, lecz posiada własny etat oznaczony nr (...).

Szef Sztabu Generalnego WP - poprzez Zarząd Organizacji I Uzupełnień (...)- prowadzi kilkanaście "Wykazów stanowisk służbowych....", między innymi "Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...) - nie są to jednak stanowiska znajdujące się w strukturze Sztabu Generalnego WP, lecz są osobnymi strukturami organizacyjnymi podległymi Szefowi Sztabu Generalnego WP.

Dlatego też Szef Sztabu Generalnego WP - na postawie art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726 z późn. zm.) - wyznacza żołnierzy na stanowiska w podległych mu "Wykazach stanowisk...". Zamieszczony w rozkazie Szefa Sztabu Generalnego WP - o wyznaczeniu (...) W. G. na Stanowisko w (...) - symbol (...) nie oznacza komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej, jak również Sztabu Generalnego WP, lecz oznacza że "Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...)" jest jednostką podległą Szefowi Sztabu Generalnego WP a nie np. Dowódcy Generalnemu (...) czy też Dowódcy Operacyjnemu (...).

"Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...)" nie wchodzi także w skład dowództw Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwa Garnizonu (...) Dowództwa Wojsk Obrony Terytorialnej jak również Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Z 2016 r. poz. 1534) przewidziano funkcjonowanie dowództw Rodzajów Sił Zbrojnych i jednostek wojskowych. Z brzmienia art. 3 ust. 4 przywołanej ustawy wynika, że Siły Zbrojne RP składają się z jednostek wojskowych, które mogą być zgrupowane w związki organizacyjne szczebla korpusu, dywizji, brygady.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, w rezerwie kadrowej lub w dyspozycji. Może zostać również wyznaczony do pełnienia służby na stanowiskach służbowych w Instytucjach cywilnych oraz do pełnienia służby poza granicami państwa.

Jeżeli żołnierz nie został wyznaczony do pełnienia służby w instytucjach cywilnych, nie został, wyznaczony do pełnienia służby poza granicami państwa, nie pełni służby w rezerwie kadrowej jak również w dyspozycji - to należy przyjąć, że pełni służbę w jednostce wojskowej (niezależnie od tego czy jednostka ta posiada wszystkie składniki określone w definicji jednostki wojskowej, zwartej w art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - czy też wszystkich tych składników nie posiada i jest "quasi" jednostką wojskową).

Inaczej, zaliczenie przedmiotowej jednostki do zbioru jednostek wojskowych do szczebla dywizji można wywieść z zasady analogii.

Dlatego, mając na uwadze, że "Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w (...)" nie jest komórką organizacyjną MON i nie jest częścią dowództw Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwa Garnizonu (...), Dowództwa Wojsk Obrony Terytorialnej jak również Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej - a jednocześnie posiada własny etat i własne dowództwo - to należy traktować go jak jednostkę wojskową do szczebla dywizji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni akceptuje powyżej przedstawioną argumentacje prawną Ministra Obrony Narodowej, gdyż gdyby ją pominąć, to przyznanie skarżącemu dodatku służbowego określonego w § 26 ust. 1 pkt 10 powyższego rozporządzenia nie było by w ogóle możliwe, z uwagi na obowiązujące brzmienie tego przepisu (gdyby był on zastosowany wprost, z pominięciem powyższej wykładni).

Przepisy regulujące dodatek służbowy dla (...) uzależniają wysokość tego dodatku od umiejscowienia jednostki wojskowej (a nie od umiejscowienia w niej stanowiska (...)) w strukturze organizacyjnej Wojska Polskiego - i wyłącznie od tego zależy jego wysokość.

Skarżącemu jako (...) przyznano zatem, dodatek przewidziany w § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia MON z dnia 28 grudnia 2016 r. (mnożnik 0,10 kwoty bazowej).

Wbrew stanowisku skarżącego, nie można abstrahować od faktu, iż wyznaczenie go z dniem (...) września 2009 r. na stanowisko (...) w (...) wiązało się z awansem na stopień (...) (co nastąpiło już po 5 latach pełnienia przez oficera służby wojskowej). W związku z wysokimi kwalifikacjami stawianymi przed kandydatem na stanowisko (...) w (...), stanowisko to zostało zaliczone aż do stopnia etatowego (...) i grupy uposażenia (...), tj. na poziomie stanowisk tego rodzaju w departamentach Ministerstwa Obrony Narodowej czy też Sztabu Generalnego WP.

Powyższe okoliczności mogłyby wskazywać na zamierzony w przedmiotowym rozporządzeniu brak potrzeby przyznawania żołnierzom na takich stanowiskach przedmiotowego dodatku służbowego wskazanego w § 26 ust. 1 pkt 10, z uwagi na i tak wysokie uposażenia bazowe. Zatem nie było by tu "luki w prawie". Brak jest bowiem normy prawnej nakazującej przyznawanie żołnierzom wszelkich możliwych dodatków, ale tylko takich, które ich konkretnie expresis verbis dotyczą.

Jednakże, decyzje obu instancji są dla skarżącego korzystne i jedynie z uwagi na to, iż są one wynikiem zastosowanej przez organy obu instancji pozytywnej dla strony wykładni prawa, nie mogą zostać uchylone (zasada reformationis in peius).

Natomiast wskazywane w pismach skarżącego projekty zmiany rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych nie mogą być w niniejszej sprawie zastosowane, albowiem nie były obowiązującym prawem w dacie rozpatrywania sprawy przez organ.

Także nie jest zadaniem sądu administracyjnego wskazywanie jakie zasady, w tym struktura organizacyjna Wojska Polskiego, powinny być brane pod uwagę przy przyznawaniu przedmiotowego dodatku, albowiem zagadnienia te powinny normować konkretne przepisy pragmatyczne. Sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność rozstrzygnięć administracyjnych w ramach prawa obowiązującego w dacie podjęcia konkretnych rozstrzygnięć.

Chybione są także pozostałe zarzuty skargi.

Przepis art. 107 § 3 k.p.a., nie nakazuje organowi obszernie i szczegółowo przytaczać i analizować zebrany materiał. Wystarczająca jest tu wyczerpujące (co nie znaczy rozległe, ale treściwe) powołanie się na istotne okoliczności faktyczne i prawne oraz dokonanie prawidłowej ich subsumpcji. Nadto bardzo dokładne i szczegółowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na bezpodstawność zarzutu skargi - naruszenia procedury administracyjnej we wskazanych aspektach.

Również w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie chybiony jest zarzut dotyczący niedoręczenia skarżącemu kopii pisma Departamentu Kadr MON z dnia (...) lutego 2017 r. skierowanego do Szefa Zarządu Organizacji i Uzupełnień - (...), jak również kopii pisma Departamentu Prawnego MON z dnia (...) marca 2017 r., skierowanego do Dowództwa Generalnego (...). Powyższe nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, a nadto, jak wynika z uzasadnienia skargi, skarżący znał treść przedmiotowych pism.

Nadto ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podlegała zaskarżona decyzji wraz z zawartą w niej argumentacja a nie treść powyższych pism.

Również brak odniesienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentu skarżącego "o luce w prawie - jaka jego zdaniem istnieje w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych" - nie miało znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia, zwłaszcza, iż rozstrzygniecie to było dla skarżącego pozytywne a oba organy nie stosowały wprost tego przepisu ale wyprowadzały możliwość jego zastosowania wobec skarżącego z wyżej przedstawionej wykładni prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego jak i procesowego przy podejmowaniu powyższych decyzji przez organy obu instancji, które to naruszenia mogłyby stanowić o uchyleniu albo o stwierdzeniu nieważności podjętych przez nie decyzji i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.