Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1971663

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 września 2015 r.
II SA/Wa 870/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński (sprawozdawca).

Sędziowie WSA: Anna Mierzejewska, Andrzej Góraj.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia (...) marca 2015 r. nr (...) w przedmiocie dostępu do informacji publicznej - oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzją z dnia (...) marca 2015 r. utrzymał w mocy decyzją Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) z dnia (...) lutego 2015 r., którą na podstawie art. 16 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782) odmówiono A. S. udostępnienia informacji o wysokości mnożników, jakie są aktualnie przyznane dla poszczególnych publicznych stanowisk pracy członków Korpusu Służby Cywilnej w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w (...) w (...) podając nazwę NIS oraz przyznany mnożnik do każdego publicznego stanowiska pracy.

W uzasadnieniu decyzji Szef Sztabu Generalnego WP wskazał co następuje:

A. S., referent prawny w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w (...), pismem z dnia (...) czerwca 2014 r. zwrócił się do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) o udostępnienie mu w trybie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej następujących informacji:

1.

czy w 2014 r. w WSzW w (...) przeprowadzone było wyrównywanie dysproporcji płacowych pomiędzy publicznymi stanowiskami pracy członków Korpusu Służby Cywilnej, jeżeli tak to jakie publiczne stanowiska zostały objęte wyrównaniem dysproporcji płacowych;

2.

wysokości mnożników jakie są aktualnie przyznane dla poszczególnych, publicznych stanowisk pracy członków Korpusu Służby Cywilnej w WSzW w (...) podając nazwę, NIS oraz przyznany mnożnik do każdego publicznego stanowiska pracy. (W tym miejscu zaznaczyć należy, iż w pierwotnym brzemieniu w pkt 2 żądania wniosku wskazano "NIP" a nie "NIS", jednakże zainteresowany w następnym piśmie niezwłocznie sprostował tę omyłkę i wskazał, iż miał na myśli NIS - to jest numer identyfikacji stanowiska).

Odnośnie punktu 1, żądana informacja została A. S. udostępniona, natomiast w zakresie pkt 2 Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) odmówił jej udostępnienia decyzją z dnia (...) października 2014 r., jednakże w związku z odwołaniem A. S. decyzja ta została uchylona przez organ drugiej instancji decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r.

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) decyzją z dnia (...) lutego 2015 r. na podstawie art. 16 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782) ponownie odmówił A. S. udostępnienia informacji o wysokości mnożników, jakie są aktualnie przyznane dla poszczególnych publicznych stanowisk pracy członków Korpusu Służby Cywilnej w WSzW w (...) podając nazwę, NIS oraz przyznany mnożnik do każdego publicznego stanowiska pracy.

W uzasadnieniu powyższej decyzji, mając na uwadze wytyczne zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia (...) grudnia 2014 r., organ pierwszej instancji potwierdził, iż żądana informacja należy do informacji objętej ustawą o dostępie do informacji publicznej, jednakże z uwagi na ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na prywatność pracowników, których ta informacja dotyczy i brak zgody ze strony tych pracowników na ujawnienie informacji (poza jednym stanowiskiem), żądanej informacji nie można było udostępnić i dlatego wydano decyzję. Organ wskazał jednocześnie, iż żądana informacja nie dotyczyła pracowników decyzyjnych.

Po rozpatrzeniu odwołania A. S. Szef Sztabu Generalnego WP utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Szef Sztabu Generalnego WP podtrzymał w całości wywody zawarte w uzasadnieniu decyzji uzasadnieniu Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...).

Organ podniósł, iż wskazanie mnożnika i jego wysokości pozwala na uzyskanie informacji o wysokości wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach pracy od nośnie każdego pracownika. Zgodnie bowiem z art. 88 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1111), wynagrodzenie zasadnicze przewidziane dla zajmowanego stanowiska pracy ustala się z zastosowaniem mnożników kwoty bazowej, która zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy budżetowej na rok 2014 z dnia 24 stycznia 2014 r. (Dz. U. poz. 162), wynosi 1.873,84 zł.

Wniosek dotyczył udzielenia informacji w zakresie wysokości mnożników jakie są przypisane do poszczególnych stanowisk w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w (...) i należało go rozpatrzyć jako wniosek dotyczący udzielenia informacji publicznej w zakresie wysokości wynagrodzenia zasadniczego jakie otrzymują pracownicy Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) na poszczególnych stanowiskach pracy.

Struktura Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) została określona etacie numer (...). Z dokumentu tego jednoznacznie wynika, że pracownicy Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) nie pełnią funkcji związanej z wykonywaniem władzy publicznej, żaden pracownik nie jest przełożonym innego pracownika, a tym bardziej żołnierza i nie sprawuje funkcji decyzyjnej. Analiza załączonego zakresu obowiązków pracowników nie daje podstawy do przyjęcia, że którykolwiek z pracowników jest organem władzy publicznej lub funkcjonariuszem publicznym. Osoby pracujące w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w (...) nie pełnią funkcji publicznych, bez względu na to, czy dane stanowisko może być zakwalifikowane do stanowiska samodzielnego, specjalistycznego czy wspomagającego.

Ograniczenie prawa do informacji publicznej nie dotyczy przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji wystąpił do pracowników zatrudnionych w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w (...) o wyrażenie zgody na udzielenie wnioskowanej informacji.

Zgodnie z etatem oraz planem zatrudnienia bazowego i funduszem wynagrodzeń pracowników WSzW w (...) na rok 2014, pracownicy zatrudnieni są na następujących stanowiskach: Specjalista - 7 osób, Radca prawny - 1 osoba, Referent prawny - 2 osoby, Sekretarz - 1 osoba, Pełnomocnik do spraw ochrony informacji niejawnych - 1 osoba, Kierownik kancelarii tajnej - 1 osoba, Kierownik kancelarii - 1 osoba, Starszy referent - 2 osoby, Referent - 4 osoby, Starszy inspektor - 2 osoby, Inspektor - 3 osoby, Starszy informatyk - 1 osoba, Młodszy informatyk - 1 osoba. Wśród pracowników zajmujących stanowiska wieloosobowe niektórzy pracownicy nie wyrazili zgody na udzielenie wnioskowanych informacji to jest: Specjalisty - 4 osoby, Starszego referenta - 2 osoby, Referenta - 1 osoba, Starszego inspektora - 1 osoba, Inspektora - 1 osoba. Wśród pracowników zajmujących stanowiska jednoosobowe tylko pełnomocnik do spraw ochrony informacji niejawnych wyraził zgodę na udzielenie wnioskowanej informacji - jego mnożnik wynosi 1,366, a wysokość kwoty bazowej wynosi 1 873,84 zł (Ustawa budżetowa na rok 2014 z dnia 24 stycznia 2014 r. Dz. U. poz. 162), NIS OZ138000200010.

Mnożnik, a co za tym idzie wynagrodzenia zasadnicze osób na stanowiskach posiadających identyczną nazwę są tożsame i zostały ukształtowane wskutek opisu stanowiska i przeprowadzonego wartościowania. Wynika to jednoznacznie z załączonego do akt postępowania "Planu zatrudnienia bazowego i funduszu wynagrodzeń pracowników WSzW (...) na rok 2014".

Z uwagi na to, że wynagrodzenia zasadnicze dla stanowisk posiadających identyczną nazwę są równe, a jednocześnie w każdej grupie przynajmniej jedna osoba nie wyraziła zgody na ujawnienie wysokości wynagrodzenia przekazanie informacji o wynagrodzeniu osoby należącej do tych grup, automatycznie spowodowałoby ujawnienie informacji o wynagrodzeniu tej osoby, która akceptacji nie wyraziła.

Organ podkreślił, iż zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie jednoznacznie przyjmuje się, że ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia za pracę może stanowić naruszenie dobra osobistego w rozumieniu art. 23 i art. 24 k.c. To stanowisko zostało wyrażone między innymi przez Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 16 lipca 1993 r. sygn. akt I PZP 28/93, OSNCP 1994/1/2. Należy również wskazać, że jedną z podstawowych zasad prawa pracy wyrażoną w art. 111 Kodeksu pracy jest poszanowanie dóbr osobistych. Nadto należy wskazać, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej), jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia wykonywania funkcji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 1048/13 oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05). Chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznych wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny.

W ocenie Szef Sztabu Generalnego WP analiza załączonego zakresu obowiązków pracowników nie daje podstawy do przyjęcia, że którykolwiek z pracowników jest organem władzy publicznej lub funkcjonariuszem publicznym. Osoby pracujące w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w (...) nie pełnią funkcji publicznych, bez względu na to, czy dane stanowisko może być zakwalifikowane do stanowiska samodzielnego, specjalistycznego czy wspomagającego.

W ocenie organu odwoławczego, rozpatrując kwestię hierarchii ważności pomiędzy prawem do informacji publicznej, a prawem do ochrony dóbr osobistych, biorąc pod uwagę wyżej przedstawione wywody należy uznać, że żądana przez wnioskodawcę informacja nie jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w rozumieniu ustawy, dlatego też orzeczono jak w sentencji decyzji.

A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, żądając jej uchylenia wraz z decyzją organu pierwszej instancji w całości i zasądzenia na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji A. S. zarzucił:

I.

obrazę prawa materialnego poprzez naruszenie:

- art. 61 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie prawa do informacji publicznej;

- art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 461 z późn. zm.), poprzez jego błędne zastosowanie, w wyniku uznania, że w przedmiotowym udzieleniu informacji publicznej mamy do czynienia z ograniczeniem prawa do informacji publicznej.

II.

obrazę prawa procesowego poprzez naruszenie:

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie dokonanie bądź dokonanie błędnej interpretacji przepisów art. 115 § 19 Kodeksu karnego w związku z art. 104 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 227, poz. 1505 z późn. zm.), że członek korpusu służby cywilnej zatrudniony na stanowisku urzędniczym w urzędzie administracji rządowej niezespolonej nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne.

W uzasadnieniu skargi nadmienił, miedzy innymi, iż zgodnie z definicją art. 115 § 19 k.k. członek korpusu służby cywilnej jest funkcjonariuszem publicznym. Nadto zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 461 z późn. zm.) wojewódzkie sztaby wojskowe oraz wojskowe komendy uzupełnień są urzędami publicznymi w strukturach administracji rządowej niezespolonej. We wskazanym artykule zostały również określone zadania WSzW, które są uszczegółowione w § 5 rozporządzenia MON z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie wojewódzkich sztabów wojskowych oraz wojskowych komend uzupełnień (Dz. U. z 2010 r. Nr 41, poz. 242 z późn. zm.). Natomiast zgodnie z § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej (Dz. U. Nr 211, poz. 1630 z późn. zm.), w służbie cywilnej ustanowione zostały tabele grup stanowisk urzędniczych z podziałem na grupy stanowisk wyższych, średniego szczebla zarządzania, koordynujących, samodzielnych, specjalistycznych i wspomagających, wykaz stanowisk w poszczególnych grupach oraz kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania pracy na stanowiskach urzędniczych. Dlatego, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu decyzji odmownej, wskazać należy, że w służbie cywilnej nie ma usługowych stanowisk urzędniczych. W WSzW w (...) zatrudniony jest pracownik pełniący funkcje wyłącznie usługowe, jest to cywilny kierowca ale nie jest on członkiem korpusu służby cywilnej.

Członek korpusu służby cywilnej, zatrudniony na stanowisku urzędniczym w urzędzie administracji rządowej niezespolonej, jako funkcjonariusz publiczny jest osobą pełniącą funkcje publiczne, do którego ma zastosowanie art. 5 ust. 2 zd. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (porównaj wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 6/13).

Ponadto, zgodnie z zasadą jawności i transparentności w naborze na stanowiska urzędnicze w korpusie służby cywilnej zawartą w zarządzeniu Nr 3 Szefa Służby Cywilnej z dnia 30 maja 2012 r. w sprawie standardów zarządzania zasobami ludzkimi w służbie cywilnej, rozdział III. Nabór i wprowadzenie do pracy; ust. 2: "Zaleca się, aby wewnętrzne procedury naboru przewidywały: pkt 2 umieszczenie w ogłoszeniu o naborze informacji o wysokości proponowanego wynagrodzenia zasadniczego;". Powyższe standardy zostały wprowadzone ponieważ członek korpusu służby cywilnej otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze w związku z pełnieniem funkcji publicznych i ma ono charakter publiczny. Z chwilą zatrudnienia nie dochodzi do zawłaszczenia ani prywatyzacji publicznego charakteru wynagrodzenia zasadniczego, nadal ma ono charakter publiczny. Wynika to z istoty państwa publicznoprawnego.

W odpowiedzi na skargę, Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowa argumentację.

Organ wskazał także na prywatny aspekt żądanej informacji i wyjaśnił, że pomiędzy nim a skarżącym toczy się spór przed sądem pracy, w którym skarżący żąda odszkodowania z tytułu zaniżonych zarobków i nierównego traktowania pomiędzy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, ze zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 powyższej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Skarga nie jest zasadna.

W niniejszej sprawie nie jest sporne miedzy stronami postępowania sądowoadministarcyjnego i nie budzi żadnej wątpliwości, iż Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej (art. 4) oraz przedmiot żądanej informacji mieści się w definicji informacji publicznej zgodnie z ta ustawa (art. 1 ust. 1 i art. 6).

Zostały zatem spełnione ogólne przesłanki przedmiotowe oraz podmiotowe do udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Natomiast zagadnienie sporne sprowadza się o oceny, czy organ zasadnie powołał się na zawarte w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej ograniczenie w udostępnieniu informacji, wynikające z prawa do prywatności.

Organ wskazuje, iż udostępnienie skarżącemu informacji o wysokości mnożników, jakie są aktualnie przyznane dla poszczególnych publicznych stanowisk pracy członków Korpusu Służby Cywilnej w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w (...) podając nazwę, NIS oraz przyznany mnożnik do każdego publicznego stanowiska pracy, prowadziło by w istocie ujawnienia wynagrodzeń poszczególnych pracowników, ponieważ powszechnie dostępna jest informacja o wysokości danego wyjściowego wynagrodzenia przeliczanego za pomocą tego mnożnika. Organ wskazuje także, iż żądana informacja nie dotyczy pracowników zaliczonych do sfery decyzyjnej. Wskazać tu także należy, iż odnośnie pracownika, który poinformował o zrzeczeniu się prawa do prywatności odnośnie żądanej przez skarżącego informacji, organ udzieli skarżącemu żądanej informacji.

Skarżący kwestionuje zastosowanie przez organ ograniczenia dostępu do informacji, jako nieprawidłowe w tym przypadku i naruszające wskazane w skardze przepisy oraz sposoby działania.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oparte na powyższym ograniczeniu dostępu do informacji publicznej decyzje organów obu instancji są zasadne.

Samo przypisanie danego pracownika do Korpusu Służby Cywilnej nie czyni z niego automatycznie funkcjonariusza publicznego, do którego nie stosuje się ograniczenie w zakresie dostępu do informacji publicznej zawarte w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Status funkcjonariusza publicznego nie wynika także z faktu bycia urzędnikiem w urzędzie administracji rządowej niezespolonej. O statusie funkcjonariusza publicznego decyduje przede wszystkim jego decyzyjność - wykonywanie, sprawowanie funkcji decyzyjnych i samodzielnych. Spod zakresu funkcji publicznych wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które cechami decyzyjności i samodzielności się nie wyróżniają.

Dlatego aby móc udostępnić żądaną przez A. S. informację publiczną, musiała by ona dotyczyć wyłącznie osób pełniących w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w (...) funkcje samodzielne i jednocześnie łączące się z możliwością wydawania decyzji. Czyli informacja ta musiały by dotyczyć osób wyposażonych we władcze uprawnienia (imperium).

Przedstawiony przez organ w aktach administracyjnych sprawy spis stanowisk wraz z podaniem liczby osób do tych stanowisk przypisanych i zakres kompetencji tych stanowisk - zakresu obowiązków pracowników Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) nie uzasadnia tezy, iż są to stanowiska decyzyjne. Analiza powyższych dokumentów nie daje podstawy do przyjęcia, że którykolwiek z pracowników jest organem władzy publicznej lub funkcjonariuszem publicznym, bez względu na to, czy dane stanowisko może być zakwalifikowane do stanowiska samodzielnego, specjalistycznego czy wspomagającego. Nie są to pracownicy uprawnieni do samodzielnego podejmowania decyzji administracyjnych.

Także skarżący - osoba zatrudniona w tymże Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w (...) na stanowiska referenta prawnego - w toku postępowania nie wykazał, aby którekolwiek ze wskazanych przez organ stanowisk w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w (...) łączyło się domeną wydawania decyzji. Natomiast konstrukcja skargi zakłada, iż każdy pracownik Korpusu Służby Cywilnej już automatycznie, z tego powodu jest funkcjonariuszem publicznym, do którego nie stosuje się ograniczenie w zakresie dostępu do informacji publicznej zawarte w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie samo automatyczne przypisywanie każdemu pracownikowi należącemu do Korpusu Służby Cywilnej cech funkcjonariusza państwowego, w rozumieniu powyższego przepisu, tylko z racji pracy czy służby w organie administracji, bez uprzedniego badania zakresu jego obowiązków pod kątem istnienia uprawnień decyzyjnych jest błędne.

Do zbioru funkcjonariuszy publicznych można przypisać, w tym rozumieniu, takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznych wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Taka definicja wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 i na takie rozumienie powyższego pojęcia wskazuje orzecznictwo (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 1048/13, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 248/14 oraz również wskazywany w skardze wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 6/13).

Na niniejszą sprawę nie sposób nie spojrzeć także poprzez pryzmat podstawowych praw prywatnych pracownika zawartych w art. 111 Kodeksu pracy i w art. 23 i art. 24 Kodeksu cywilnego, do których odwołuje się uchwała 7 sędziów Sąd Najwyższy w z dnia 16 lipca 1993 r. sygn. akt I PZP 28/93, OSNCP 1994/1/2.

Dlatego do informacji publicznej o wynagrodzeniach pracowników nie wykonujących funkcji publicznych ma zastosowanie zasada ochrony prywatności osoby fizycznej przed ich ujawnieniem w trybie dostępu do informacji publicznej wyrażona w treści art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast dla potrzeb powyższej regulacji, wykonywanie funkcji publicznych to piastowanie takich stanowisk i funkcji, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączące się co najmniej z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów.

Powyższe oznacza, iż w przypadku braku zgody osoby nie wykonującej funkcji publicznych na udostępnienie informacji o uzyskiwanym wynagrodzeniu, żądane dane nie mogą zostać przez organ udostępnione. Udostępnienie wbrew woli pracownika naruszałoby jego prawo do ochrony dóbr osobistych a więc chronionej sfery prywatności.

Tylko poprzez takie całościowe rozumieniu niniejszego problemu można rozwiązać dylemat powstały z konfrontacji dwóch bardzo istotnych i fundamentalnych zasad konstytucyjnych wyrażonych w art. 61, w art. 31 oraz w art. 47 Konstytucji RP - zasada dostępu do informacji publicznej i zasada ochrony prywatności i wolności.

Z powyższych powodów nie można organom obu instancji przypisać nieprawidłowe zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co czyni wszystkie zarzuty skargi chybionymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się aby zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji została podjęta z naruszeniem prawa skutkującym jej uchylenie albo stwierdzenie nieważności i dlatego z wyżej wskazanych względów, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.