Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 755430

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 30 września 2010 r.
II SA/Wa 782/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński.

Sędziowie WSA: Sławomir Antoniuk, Przemysław Szustakiewicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego

1.

stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji

2.

zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości

3.

zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego M. R. kwotę 240 zł (słownie dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Policji decyzją z dnia (...) marca 2010 r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 91 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 919 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) lutego 2010 r. nr (...), uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz odmówił wyżej wymienionemu dokonania czynności wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007, 2008 i 2009.

Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny.

Komendant Wojewódzki Policji w (...) decyzją z dnia (...) maja 1998 r. nr (...) przyznał M. R., emerytowi policyjnemu zwolnionemu ze służby z dniem (...) maja 2005 r., równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia.

Następnie, Komendant Wojewódzki Policji w (...) decyzją z dnia (...) kwietnia 2004 r. nr (...), na podstawie art. 163 k.p.a., zmienił decyzję z dnia (...) maja 1998 r. nr (...) w ten sposób, że z dniem (...) stycznia 2004 r. cofnął stronie uprawnienia do dotychczasowej wysokości równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wynikającą z 4 norm zaludnienia i ustalił nową wysokość tego równoważnika wynikającą z 3 norm zaludnienia. Przedmiotowe świadczenie pieniężne M. R. pobierał do czasu zwolnienia ze służby.

Pismem z dnia (...) marca 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w (...) poinformował wyżej wymienionego o zmianie uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego dla m.in. emerytów i rencistów Policji, wskazując, że z dniem 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające dotychczasowe rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, które uchyliło przepisy § 8 i § 9 ust. 2 pozwalające stosować powyższe rozporządzenie także do emerytów i rencistów policyjnych. Jednocześnie zwrócił się z prośbą o nieskładanie oświadczeń mieszkaniowych, gdyż od 2006 r. równoważnik nie będzie wypłacany.

W tej sytuacji M. R. wnioskiem z dnia (...) grudnia 2008 r., jako emerytowany funkcjonariusz Policji, zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) o naliczenie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za okres od 2006 r.

W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji w (...) w piśmie z dnia (...) grudnia 2008 r. (...) udzielił mu wyjaśnień co do obowiązującego stanu prawnego, podając, iż zostały uchylone przepisy § 8 i § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, a także przepisy dotyczące określenia organów właściwych do wydania decyzji w sprawie przyznawania, odmowy przyznania lub zwrotu równoważnika pieniężnego za remont lokalu, a zatem żądania strony wykraczają poza właściwość Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...).

W piśmie z dnia (...) stycznia 2009 r., skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...), M. R. podtrzymał swoje dotychczasowe żądanie wypłaty świadczenia pieniężnego od 2006 r. i jednocześnie zwrócił się z prośbą o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości za lata 2007 - 2009.

Komendant Wojewódzki Policji w (...) pismem z dnia (...) lutego 2009 r. ponownie wyjaśnił, iż organy Policji utraciły właściwość do wydawania decyzji administracyjnych w powyższych sprawach.

Od niniejszego pisma M. R. złożył zażalenie do Komendanta Głównego Policji na niezałatwienie w terminie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) sprawy wszczętej jego wnioskiem o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowania lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2009.

W piśmie z dnia (...) kwietnia 2009 r. (...) Komendant Główny Policji wskazał, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw prawnych do wydania przez organ I instancji decyzji administracyjnej, a zatem jedyną formą udzielenia odpowiedzi, było pismo z dnia (...) lutego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w (...), po rozpoznaniu skargi M. R. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...), wyrokiem z dnia (...) października 2009 r., sygn. akt (...) zobowiązał organ do rozstrzygnięcia jego wniosku z dnia (...) grudnia 2008 r. w terminie 30 dni od otrzymania przez organ akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia Sądu. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że wniosek M. R. wszczął postępowanie administracyjne, a zatem organ nie mógł rozstrzygnąć go w formie pisma, gdyż przyjęcie tej formy rozstrzygnięcia wniosku pozbawia go prawa kontroli sądowo-administracyjnej. Skoro więc organ, pomimo istniejącej w obrocie prawnym decyzji przyznającej stronie uprawnienie, nie wypłacił mu równoważnika i nie wydał decyzji odmawiającej wypłaty tego równoważnika, to pozostaje w bezczynności.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Komendant Wojewódzki Policji w (...) decyzją z dnia (...) lutego 2010 r. nr (...), odmówił M. R. wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007, 2008 i 2009.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia (...) marca 2010 r. nr (...), po rozpoznaniu odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz odmówił wyżej wymienionemu dokonania czynności wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007, 2008 i 2009.

Organ stwierdził, iż zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast uprawnienia mieszkaniowe emerytów i rencistów reguluje ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Przewiduje ona dwa uprawnienia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych emerytów i rencistów Policji. Pierwsze uprawnienie zostało określone w art. 29 ust. 1, w myśl którego funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Drugie uprawnienie wynika z art. 30 i nadaje emerytom i rencistom policyjnym prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy.

Komendant Główny Policji wskazał, iż w ustawie o Policji, w art. 91 ust. 2 jest zawarta delegacja ustawowa, zgodnie z którą minister właściwy do spraw wewnętrznych określa w drodze rozporządzenia wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Powyższe upoważnienie stanowiło podstawę wydania rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), którego § 8 odnosił się wprost do emerytów i rencistów policyjnych, a także członków rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu oraz emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie emerytalnej z dnia 18 lutego 1994 r. Jak z powyższego wynika, uprawnienie do równoważnika pieniężnego przysługujące osobie posiadającej prawo do policyjnych świadczeń emerytalno - rentowych wynikało nie wprost z przepisów ustawowych, lecz z zapisu § 8 powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego do ustawy o Policji.

Zdaniem organu bezspornym jest fakt, iż do dnia 31 grudnia 2005 r. przepisy § 3 ust. 6 powołanego rozporządzenia miały zastosowanie zgodnie z § 8 rozporządzenia nie tylko do policjantów, ale również do emerytów, rencistów policyjnych oraz osób uprawnionych do policyjnej renty rodzinnej. Natomiast z uwagi na fakt, iż z dniem 1 stycznia 2006 r. weszły w życie przepisy nowelizujące, które uchyliły postanowienia § 8 dotychczas obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a zatem od tego dnia § 3 ust. 6 rozporządzenia nie ma zastosowania do osób pobierających świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego.

W związku z powyższym, w aktualnym stanie prawnym M. R. nie spełnia prawem określonych przesłanek koniecznych do wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, tak więc jego żądania określone w złożonym przez niego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) wniosku z dnia (...) grudnia 2008 r. oraz w oświadczeniach z dnia (...) stycznia 2009 r. są bezzasadne. Tak więc, w ocenie organu, prawidłowe jest orzeczenie o odmowie dokonania czynności wypłaty zainteresowanemu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007, 2008 i 2009.

Komendant Główny Policji podał, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przez decyzję administracyjną należy rozumieć władczy, jednostronny przejaw woli organu administracji publicznej, rozstrzygający sprawę administracyjną, skierowaną do indywidualnego adresata, a podstawę rozstrzygnięcia stanowi powszechnie obowiązujący przepis prawa. Natomiast istniejąca w obrocie prawnym decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) maja 1998 r. nr (...) przyznająca M. R. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia oraz decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) kwietnia 2004 r. nr (...) zmieniająca własną decyzję w części dotyczącej ilości norm zaludnienia orzeka o przysługiwaniu wyżej wymienionemu równoważnika pieniężnego in abstracto, jako że nie określa jego wysokości. Zawarte zatem w decyzji z dnia (...) maja 1998 r. sformułowanie "wypłata równoważnika następować będzie corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek" nie jest rozstrzygnięciem co do wysokości równoważnika, lecz ma charakter informacyjny. W związku z tym powyższe decyzje nie mają charakteru władczego i stanowczego, wymaganego od decyzji administracyjnej.

Zgodnie z dyspozycją art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy posiada kompetencję uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy. Przesłanki jego zastosowania - w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyrokach: z dnia 28 września 2001 r., sygn. akt V SA 239/01 oraz z dnia 6 czerwca 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 414/00 - stanowią łącznie: istnienie materialno-prawnych podstaw do wydania rozstrzygnięcia oraz brak konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego przed organem II instancji. Uwzględniając konieczność uchylenia decyzji organu I instancji oraz fakt, iż w ocenie Komendanta Głównego Policji postępowanie dowodowe przed Komendantem Wojewódzkim Policji w (...) doprowadziło do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, właściwe jest zastosowanie przytoczonego wyżej przepisu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. R. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia (...) marca 2010 r. nr (...), a także poprzedzającej jej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu za lata 2006, 2007, 2008 i 2009.

Powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa, polegające na niezastosowaniu ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin w związku z art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, nakazujących stosować w stosunku do emerytowanych funkcjonariuszy odpowiednio przepisy dotyczące funkcjonariuszy pozostających w służbie.

Wnoszący skargę wskazał, iż Komendant Wojewódzki Policji w (...) stwierdził, że równoważnik w przedmiotowej sprawie nie należy się oraz, iż nie jest właściwy do wydania jakiejkolwiek decyzji w tej sprawie. Oba te wnioski były ze sobą nierozłącznie powiązane, wywodzące się z faktu uchylenia 1 stycznia 2006 r. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Na takim samym stanowisku stanął Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję. Jak wynika zaś z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...), sygn. akt (...), organ nie miał racji co do braku właściwości. W jego ocenie, ponieważ oba wskazane wyżej wnioski oparł na tej samej podstawie, to nie ma jej także obecnie, odmawiając mu wypłaty równoważnika.

Skarżący podniósł, iż zgodnie z interpretacją przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I OSK 969/07, uprawnienie emerytowanego funkcjonariusza do wypłaty równoważnika pieniężnego na remont lokalu mieszkalnego wcale nie zostało uchylone, a wynika obecnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin w związku z art. 91 ust. 1 ustawy o Policji. Jakakolwiek zmiana rozporządzenia, będącego przecież aktem wykonawczym do ustawy, stojącej w hierarchii aktów prawnych powyżej rozporządzeń, nie powoduje zmiany przepisów ustawowych, ani też nie może uchylać uprawnień wynikających z ustawy.

M. R. wskazał, iż dla uzasadnienia swojego stanowiska organ powołuje orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2180/06. Interpretacja ta pozostaje jednak w sprzeczności z interpretacją dokonaną w późniejszym o ponad rok, bo wydanym 19 czerwca 2008 r. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I OSK 969/07. Podniósł również, iż uchylenie § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia miało jedynie na celu usunięcie z systemu prawa podwójnej regulacji i powtórzenia dyspozycji zawartych w przepisach ustawowych - w rozporządzeniu, czyli wyeliminowanie błędu legislacyjnego - i jako dublująca poprzednią została usunięta. Nie doprowadziła natomiast - jak zresztą słusznie zauważył NSA - do zniesienia uprawnienia emerytowanych funkcjonariuszy do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu, ani też właściwości organów w rozstrzyganiu ww. spraw.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpoznawana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z powodów w niej wyrażonych.

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie toczące się przed organami Policji w sprawie odmowy wypłaty skarżącemu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego toczyło się wedle przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1078 ze zm.). Przepisy Kodeksu statuują sposób postępowania organów administracji podczas ustalania uprawnień strony wynikających z przepisów prawa administracyjnego materialnego. Organy administracji są zobowiązane do przestrzegania procedury administracyjnej, gdyż ustawodawca formułując przepisy Kodeksu dążył do tego, aby prawa i obowiązki stron wynikające z administracyjnego prawa materialnego były ustalone w sposób niebudzący wątpliwości i oddający wolę ustawodawcy. Dotyczy to szczególnie przepisów procedury dotyczących wejścia do obrotu prawnego orzeczeń organów administracji.

W rozpatrywanej sprawie organ drugiej instancji wydał decyzję administracyjną w postępowaniu odwoławczym w sytuacji, w której decyzja organu pierwszej instancji nie weszła do obrotu prawnego.

Jak wynika z akt sprawy, decyzja nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) lutego 2010 r. została doręczona bezpośrednio skarżącemu M. R. (k-42 akt administracyjnych sprawy). Tymczasem skarżący ustanowił profesjonalnego pełnomocnika do prowadzenia swojej sprawy dotyczącej wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Pełnomocnictwo adwokat A. R. zostało organowi doręczone wraz z pismem z dnia (...) stycznia 2009 r. i obejmowało ono postępowanie przed wszystkim instancjami (k-11 akt administracyjnych sprawy). Pełnomocnictwo to nie zostało w trakcie postępowania odwołane. W sytuacji, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, to "działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, a wobec tego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi" (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2006 s. 296). Tak więc decyzja administracyjna kończąca postępowanie w danej instancji powinna być doręczona pełnomocnikowi strony, a nie samej stronie. Pominięcie pełnomocnika powoduje, iż decyzja nie wywołuje skutków prawnych (por. P. Przybysz Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2007 s. 142 teza 1, wyrok NSA z dnia 26 marca 1998 r. sygn. akt II SA 157/98). Tak więc skoro prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi strony odpisu decyzji organu I instancji nie doręczono, to nie weszła ona do obrotu prawnego, a zatem organ drugiej instancji nie mógł skutecznie rozpatrywać odwołania skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...).

Komendant Główny Policji nie dostrzegł, że rozpatruje odwołanie od aktu administracyjnego, który nie wszedł do obrotu prawnego i wydał decyzję administracyjną. Decyzja taka jest zatem wydana z rażącym naruszeniem prawa, a więc dotknięta kwalifikowaną wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.

Orzekając o kosztach Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.