Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3038781

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 maja 2019 r.
II SA/Wa 75/19
Brak właściwości sądu administracyjnego w sprawie skargi na orzeczenie WKL w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki.

Sędziowie WSA: Sławomir Fularski, Asesor Joanna Kruszewska-Grońska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi R. S. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w (...) z dnia (...) października 2018 r. nr (...) w przedmiocie orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej

1. oddala skargę,

2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie faktyczne

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w (...) (dalej: "RWKL"), działając na podstawie art. 5 ust. 1, 6, 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 172), § 17 i 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2014 r. poz. 1078 z późn. zm.), § 11 i 16 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761 z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie z 3 czerwca 2015 r.") oraz § 5 pkt 1 i 7 i § 7 pkt 2 i 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r. poz. 1013 z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie z 24 sierpnia 2012 r."), wydała w dniu (...) maja 2018 r. orzeczenie nr (...) w przedmiocie zdolności starszego sierżanta R. S. (dalej: "skarżący") do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W pkt 8 ww. orzeczenia RWKL rozpoznała u skarżącego:

A. schorzenia powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej: 1. niestabilność przednią stawu kolanowego prawego po przebytym skręceniu tego stawu oraz cechami niewydolności graftu ACL i chondropatią IV stopnia kłykcia przyśrodkowego kości udowej zakwalifikowane do kolejnego leczenia operacyjnego - § 77 pkt 6,

B. schorzenia współistniejące:

2. przebyte skręcenie stawu kolanowego prawego z uszkodzeniem ACL leczone operacyjnie - § 77 pkt 6,

3. 22% utraty zdolności żucia - § 24 pkt 1.

RWKL orzekła, że skarżący jest trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej - kategoria N zał. 1 grupa II. Ustaliła jednocześnie, iż schorzenie wymienione w punkcie 2 pozostaje w związku ze służbą wojskową, a pozostałe schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową.

Skarżącego zaliczono od maja 2018 r. do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia. Nie zaliczono go do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową oraz do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, powstałego wskutek wypadku/choroby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Jednocześnie orzeczono, że badany jest zdolny do pracy. Kontrolne badanie wyznaczono na maj 2019 r. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że skarżący jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej przy zachowanej zdolności do pracy, a ponieważ właściwości i warunki służby wojskowej nie miały wpływu na powstanie schorzeń ujętych w pkt 1 i 3 rozpoznania, to zaliczono go do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia oraz do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. Ponadto powołano dokumentację, na której oparto ww. ustalenia objęte w orzeczeniu RWKL.

Od orzeczenia RWKL skarżący odwołał się do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w (...) (dalej: "CWKL"), zarzucając naruszenie:

* § 16 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r. polegające na pominięciu ustaleń w zakresie związku lub braku związku choroby w zakresie ad. 1 z zawodową służbą wojskową,

* art. 77 w związku z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej: "k.p.a") poprzez pominięcie okoliczności związanych z zebraniem i wszechstronnym rozpatrzeniem materiału dowodowego oraz oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego, co znajduje odzwierciedlenie w ponownym pominięciu okoliczności związanych z wypadkiem skarżącego w dniu (...) czerwca 2016 r. i jego nierozerwalnym związkiem z pełnieniem służby wojskowej, co wpłynęło na wadliwość rozstrzygnięcia,

* art. 107 k.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie decyzji.

Orzeczeniem z (...) października 2018 r. nr (...) CWKL, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, § 3 i § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 24 sierpnia 2012 r., a także § 7 pkt 1 oraz § 23 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r., utrzymała w mocy orzeczenie RWKL.

W uzasadnieniu orzeczenia drugoinstancyjnego wskazano, że (...) marca 2017 r. skarżący został skierowany przez Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr (...) w (...) do RWKL w celu ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w związku z długotrwałym przebywaniem na zwolnieniu lekarskim bez rozpoznania. Działając w ramach tego skierowania RWKL w wyniku przeprowadzonego postępowania orzeczniczego wydała następujące orzeczenia:

* w dniu (...) kwietnia 2017 r. orzeczenie nr (...) z rozpoznaniem: 1. powtórne przebyte skręcenie stawu kolanowego prawego z uszkodzeniem ACL leczone operacyjnie z ograniczeniem ruchomości w tym stawie - § 77 pkt 6; 2. 22% utraty zdolności żucia - § 24 pkt 1 (dla rozpoznania ad. 1 nie określono związku ze służbą wojskową z powodu braku kwalifikacji prawnej wypadku, schorzenie ad. 2 pozostaje bez związku ze służbą wojskową) - orzeczeniem tym uznano skarżącego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, lecz po rozpoznaniu odwołania skarżącego zostało ono uchylone orzeczeniem CWKL z (...) sierpnia 2017 r. nr (...);

* w dniu (...) października 2017 r. orzeczenie nr (...), w którym rozpoznano w grupie A schorzeń powodujących niezdolność do zawodowej służby wojskowej 1. przebyte skręcenie stawu kolanowego prawego z uszkodzeniem ACL leczone operacyjnie - § 77 pkt 6, natomiast w grupie B schorzeń współistniejących 2. powtórne skręcenie stawu kolankowego prawego - § 77 pkt 6; 3. 22% utraty zdolności żucia - § 24 pkt 1 (rozpoznanie w punkcie 1 uznano jako pozostające w związku ze służbą wojskową na podstawie orzeczenia RWKL w (...) z (...) sierpnia 2014 r. nr (...) oraz decyzji Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...); dalej: "WSzW" z (...) marca 2014 r. nr (...), pozostałe schorzenia w pkt 2 i 3 bez związku ze wojskową) - orzeczeniem z (...) października 2017 r. uznano skarżącego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej i zaliczono do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową oraz do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, powstałego wskutek wypadku/choroby, z tytułu których przysługują świadczenia; omawiane orzeczenie zostało uchylone orzeczeniem CWKL z (...) grudnia 2018 r. nr (...);

* w dniu (...) maja 2018 r. - powołane na wstępie orzeczenie nr (...).

Rozpoznając odwołanie skarżącego od orzeczenia RWKL z (...) maja 2018 r., organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji. Jak podkreśliła CWKL, w trakcie procesu orzeczniczego RWKL oparła się na konsultacji ortopedycznej z (...) kwietnia 2017 r. oraz z (...) września 2017 r. - zwłaszcza w badaniu ostatnim stwierdzono cechy niestabilności przedniej stawu kolanowego prawego z cechami niewydolności graftu ACL. Powyższa niestabilność jest następstwem wypadku z (...) czerwca 2016 r., tj. od momentu, gdy w stanie zdrowia orzekanego nastąpiło pogorszenie, z powodu którego - do chwili wydania orzeczenia RWKL z (...) maja 2018 r. - skarżący przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. CKL zaznaczyła, że schorzenie powypadkowe ujęte w pkt 8.2 orzeczenia z (...) maja 2018 r., pozostające w związku ze służbą wojskową w następstwie wypadku z (...) sierpnia 2013 r. na podstawie orzeczenia RWKL nr (...), nie było i również obecnie nie jest powodem niezdolności do zawodowej służby wojskowej - świadczy o tym orzeczenie RWKL z (...) kwietnia 2016 r. nr (...), w którym rozpoznano m.in. przebyty uraz stawu kolanowego prawego i uznano skarżącego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej. To ostatnio wzmiankowane orzeczenie wydano przed wypadkiem z (...) czerwca 2016 r. W obecnym postępowaniu organ I instancji posiadał informacje, iż w dniu (...) grudnia 2017 r. skarżącemu wykonano zabieg artroskopii (wygładzono uszkodzony fragment łąkotki przyśrodkowej oraz postrzępiony kikut przeszczepu więzadła krzyżowego przedniego) oraz, że skarżący został zakwalifikowany do kolejnego zabiegu operacyjnego - termin leczenia operacyjnego wyznaczono na (...) lipca 2018 r. w Klinice Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu 4. Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką SP ZOZ we (...). Przewlekłe leczenie i niepewny wynik finalny terapii, po zastosowaniu w perspektywie kolejnego leczenia operacyjnego wiążącego się z dalszym długotrwałym leczeniem rehabilitacyjnym, stanowił dla RWKL przesłankę do uznania skarżącego za aktualnie niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Ponadto RWKL otrzymała pismo Dowódcy (...) Brygady Kawalerii Pancernej z (...) maja 2018 r. nr (...), w którym podano, iż skarżący nie wykonuje obowiązków na stanowisku służbowym w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim, a z powodu braku informacji o terminie powrotu do służby oraz reorganizacji struktur (...) Brygady Kawalerii Pancernej na chwilę obecną nie planuje się tworzenia stanowiska służbowego z kategorią (...) dla ww. podoficera.

W trakcie postępowania orzeczniczego oraz w trybie odwoławczym skarżący nie dostarczył kwalifikacji prawnej właściwego miejscowo Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego dotyczącego wypadku z (...) czerwca 2016 r., co byłoby podstawią do orzeczenia związku ze służbą wojskową schorzenia powodującego obecnie niezdolność do zawodowej służby wojskowej. Sam protokół powypadkowy nie jest dokumentem wystarczającym do ustalenia tego związku. Zarówno skarżący, jak i jego pełnomocnik mieli o tym fakcie wiedzę wynikającą z wcześniej wydanych orzeczeń w tej sprawie. W związku z powyższym CWKL uznała za prawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ II instancji przyznał, iż uzasadnienie orzeczenia RWKL jest lakoniczne, lecz nie jest to powodem do uchylenia tego orzeczenia i kolejnego przewlekającego się procedowania sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zaskarżył powyższe orzeczenie CWKL w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości z uwagi na naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik i rozstrzygnięcie sprawy, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego oraz procesowego, które miało istotny wpływ wynik rozstrzygnięcia sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") w związku z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. polegające na pominięciu okoliczności związanych z zebraniem i wszechstronnym rozpatrzeniem materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało błędnymi ustaleniami prowadzącymi do wydania wadliwego rozstrzygnięcia,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z § 23 ust. 2 rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r. poprzez jego błędną interpretację, skutkującą całkowitym pominięciem przy orzekaniu konieczności przeanalizowania sprawy na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, mimo powoływania się na te dokumenty, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwego rozstrzygnięcia,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z § 23 ust. 2 rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r. poprzez nieprzeprowadzenie ponowne badań lekarskich i badań specjalistycznych, ewentualnie skierowania żołnierza na obserwację szpitalną, a także nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dokumentów, m.in. o kwalifikację prawną właściwego miejscowo Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego dotyczącego wypadku skarżącego, który do dowód w ocenie organu był istotny, co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 112 k.p.a. poprzez błędne pouczenie strony w decyzji co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego, poprzez wskazanie, iż skarga nie przysługuje stronie w zakresie ustalenia związku chorób lub schorzeń ze służbą wojskową, zawłaszcza w świetle nie podania przyczyn takiego wyłączenia, co ewidentnie szkodzi stronie,

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 112 k.p.a. poprzez mylne przyjęcie, i tym samym mylne pouczenie, że stronie nie przysługuje skarga do sądu, co doprowadziło do naruszenia jej ustawowych uprawnień.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że CWKL mogła w razie potrzeby przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować skarżącego na obserwację szpitalną, jak również przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentacji, jednakże zaniechała skorzystania z uprawnienia przewidzianego w § 23 ust. 2 rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r. Jednocześnie CWKL nie wyjaśniła, dlaczego uznała dotychczasową dokumentację medyczną za wystarczającą. Tymczasem brak wnikliwego rozpatrzenia sprawy zaważył na błędnych wnioskach organu orzekającego.

W odpowiedzi na skargę, CWKL wniosła o jej oddalenie w części ustalenia niezdolności do zawodowej służby wojskowej, zaś w pozostałej części o jej odrzucenie. Zaakcentowała, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, zgodnie z którym od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Z kolei w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Dokonując oceny przedmiotowej sprawy w świetle powyższych kryteriów, w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że skarga na orzeczenie CWKL z (...) października 2018 r. utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL z (...) maja 2018 r. w części dotyczącej związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową oraz określenia grupy inwalidztwa, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy bowiem do właściwości sądu administracyjnego.

Podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej: "NSA" zawarty w wyroku z 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazać należy, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej.

Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, określające ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw niż ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1430 z późn. zm.) czy ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 173 z późn. zm.). Orzeczenia tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji administracyjnych o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego.

Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby, ich związku ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego oraz inwalidztwa - skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalony w orzecznictwie administracyjnym pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (por. uchwała składu siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99; publ. OSNP 2000/5/167). Analogiczne stanowisko zajął również NSA w postanowieniu z 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/00 (publ. ONSA 2001/2/47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m.in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego) stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. Na tle przytoczonego stanu prawnego stanowisko to jest nadal aktualne, co potwierdził NSA w powołanym wyżej wyroku z 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04.

W niniejszej sprawie, jak wynika z treści skargi, skarżący zaskarżył w całości orzeczenie CWKL z (...) października 2018 r., a więc także w zakresie dotyczącym ustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową oraz określenia grupy inwalidztwa. Na tę kategorię orzeczeń CWKL, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, a zatem Sąd obowiązany był stwierdzić niedopuszczalność skargi w ww. zakresie i odrzucić ją w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na orzeczenie CWKL z (...) października 2018 r. utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL z (...) maja 2018 r. w części dotyczącej określenia zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej, tut. Sąd stwierdził, że skarga w tym zakresie jest nieuzasadniona. Sąd wziął pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności dokumentację lekarską.

Zaznaczenia wymaga, że wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które poddane są mocy obowiązującej przepisów k.p.a. Natomiast przepisy rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r. jako lex specialis regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a. Jednak w sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu, przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie w pełnym zakresie. Rozstrzyganie o zdolności do zawodowej służby wojskowej odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu.

Zgodnie z § 11 rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r., przy orzekaniu o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej i zaliczaniu do jednej z kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej komisje lekarskie uwzględniają wykaz chorób i ułomności, stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia.

W myśl § 17 ust. 1 rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r., wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 9, tj. dokumentów dołączonych do skierowania do wojskowej komisji lekarskiej, które dotyczą stanu zdrowia żołnierza zawodowego, w szczególności na podstawie: odpisu przebiegu zawodowej służby wojskowej z akt personalnych żołnierza zawodowego, informacji o warunkach i przebiegu służby wojskowej dla celów wojskowych komisji lekarskich, historii chorób leczenia szpitalnego, karty badań profilaktycznych i okresowych, książki zdrowia żołnierza zawodowego, akt postępowania powypadkowego.

Przepis § 18 ust. 1 rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r. stanowi, że wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu dokumentów. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej powinno zawierać w szczególności: (1) rozpoznanie, (2) ustalenie kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby wojskowej, a w razie stwierdzenia chorób i ułomności - określenie ich związku lub braku związku z zawodową służbą wojskową (§ 19 ust. 1 rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r.).

Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do CWKL za pośrednictwem komisji, która wydała orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia (§ 22 ust. 1 rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r.). CWKL rozpatrując odwołanie orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże, w razie potrzeby, może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów (§ 23 ust. 2 rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r.).

Podkreślić należy, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia orzekanego, a także czy dokonana kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd nie jest natomiast uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Ustalony m.in. na podstawie wyżej wymienionych dokumentów stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej.

W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził uchybień w postępowaniu zakończonym wydaniem orzeczenia CWKL z (...) października 2018 r. Organ I instancji dokonał bowiem prawidłowej kwalifikacji rozpoznania określonego w punktach 8.1 - 8.3 do odpowiednich paragrafów załącznika nr 1 (grupa II obejmująca żołnierzy rezerwy - byłych żołnierzy zawodowych) do rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r., zaś zaliczenie skarżącego do kategorii N - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej, znalazło potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy. Również CWKL zasadnie uznała, że zaskarżone orzeczenie organu I instancji odpowiada prawu. Podejmując rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia CWKL należycie uzasadniła swe stanowisko. Zatem nie sposób zakwestionować tej części orzeczenia CWKL i to tym bardziej, że Sąd nie dostrzega w powyższej części uzasadnienia jakichkolwiek naruszeń prawa.

W zaskarżonym orzeczeniu CWKL przedstawiła zebrany w sprawie materiał dowodowy, a następnie dokonała prawidłowej subsumpcji, czyli zastosowała właściwe przepisy do ustalonego stanu faktycznego. W ramach ustaleń faktycznych organ odwoławczy uwzględnił w szczególności wyniki badań, konsultacje ortopedyczne przeprowadzone w dniach (...) kwietnia 2017 r. i (...) września 2017 r., zabieg artroskopii wykonany skarżącemu w dniu (...) grudnia 2017 r., zakwalifikowanie go do kolejnego zabiegu operacyjnego wiążącego się z długotrwałą rehabilitacją, a także długotrwałe przebywanie skarżącego (co najmniej do dnia wydania orzeczenia organu I instancji) na zwolnieniu lekarskim. Wobec braku wątpliwości odnośnie rozpoznania, zasadnie CWKL nie dostrzegła potrzeby przeprowadzenia ponownych badań.

Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, obejmuje niezbędne badania lekarskie, a dokonana kwalifikacja zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej jest trafna.

W świetle powyższego uznać należy, że zaskarżone orzeczenie CWKL utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL z (...) maja 2018 r., kwalifikujące skarżącego jako trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, nie narusza prawa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Natomiast na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie - jak w pkt 2 sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.