Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2072942

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 4 marca 2016 r.
II SA/Wa 724/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska.

Sędziowie WSA: Iwona Dąbrowska (spr.), Olga Żurawska-Matusiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Uczelnianej Odwoławczej Komisji Rekrutacyjnej (...) w W. z dnia (...) lutego 2015 r. nr bez numeru w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) lutego 2015 r. (bez numeru), wydaną na podstawie art. 169 ust. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.), § 43 Uchwały Senatu S. nr (...) z dnia (...) maja 2013 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia w Szkole (...) w W. w roku akademickim 2014/2015, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 207 ust. 2 pow. ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, Uczelniana Odwoławcza Komisja Rekrutacyjna S. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Komisji Rekrutacyjnej nr (...) z dnia (...) stycznia 2015 r.

Powyższe rozstrzygniecie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

M. M. M. przystąpił do rekrutacji w trybie naboru powszechnego wskazując jako studia pierwszego wyboru studia stacjonarne drugiego stopnia w Szkole (...) w W. na kierunku (...).

Uczelniana Komisja Rekrutacyjna decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2015 r. działając na podstawie uchwały Senatu S. nr (...) z dnia (...) maja 2013 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia w Szkole (...) w W. w roku akademickim 2014/2015, art. 169 ust. 12 pow. ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, odmówiła przyjęcia M. M. M. na pierwszy rok studiów stacjonarnych drugiego stopnia w W. oraz przyjęła go na pierwszy rok studiów niestacjonarnych popołudniowych drugiego stopnia, na kierunek finanse i rachunkowość w W.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Uczelniana Komisja Rekrutacyjna zakwalifikowała na studia kandydatów, którzy uzyskali na sprawdzianie kwalifikacyjnym 53 lub więcej punktów, tymczasem wnioskodawca uzyskał 51 punktów co sytuowało go poniżej wymaganego progu. Wskazała również, że decyzja o przyjęciu M.M. M.na pierwszy rok studiów niestacjonarnych popołudniowych drugiego stopnia, na kierunek finanse i rachunkowość w W., spowodowana została tym, że kandydat wybrał te studia w drugiej kolejności, dokonał rejestracji w ISR, o godzinie (...) w dniu (...) listopada 2014 r., co umożliwiło umieszczenie go na liście osób zakwalifikowanych na te studia oraz, że kandydat dostarczył komplet wymaganych na te studia dokumentów.

M.M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając, że Komisja tworząc dodatkową listę osób zakwalifikowanych do przyjęcia, na podstawie § 34 Uchwały Senatu S. nr (...) z dnia (...) maja 2013 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia w Szkole (...) w W. w roku akademickim 2014/2015, powinna uwzględnić na niej także jego osobę, ponieważ ostatecznie próg przyjęć został obniżony do 51 punktów. Zdaniem kandydata, z uchwały nie wynikało, że na liście tej umieszcza się tylko kandydatów z listy rezerwowej, o której mowa w § 33 uchwały rekrutacyjnej.

Po rozpatrzeniu odwołania Uczelniana Odwoławcza Komisja Rekrutacyjna wskazaną na wstępie decyzją z dnia (...) lutego 2015 r. (bez numeru), utrzymała w mocy decyzję Komisji Rekrutacyjnej nr (...) z dnia (...) stycznia 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy potwierdził, że decyzja Komisji Rekrutacyjnej jest prawidłowa, gdyż odwołujący przystąpił do rekrutacji w trybie naboru powszechnego i nie osiągnął w postępowaniu kwalifikacyjnym minimum punktowego, koniecznego do przyjęcia na studia stacjonarne. W roku akademickim 2013/2014 wymagana liczba punktów do przyjęcia na stacjonarne studia magisterskie w S. wynosiła 53, natomiast kandydat otrzymał pkt 51 i w pierwszym etapie został zakwalifikowany na listę rezerwową. Poprzez złożenie dokumentów na studia kandydat podjął decyzję o rezygnacji z listy rezerwowej i zakwalifikowaniu się na listę przyjętych na niestacjonarne studia drugiego stopnia, na kierunku (...). Komisja nie stwierdziła naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia.

Na powyższą decyzję dnia (...) lutego 2015 r. M.M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niezastosowanie ww. przepisów, oraz uchwały nr (...) Senatu S. z dnia (...) maja 2013 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia w Szkole (...) w W. w roku akademickim 2014/2015, poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej nr (...) z dnia (...) stycznia 2015 r. nie narusza określonych uchwałą warunków i trybu rekrutacji na studia.

W uzasadnieniu skargi skarżący zanegował stanowisko Uczelnianej Odwoławczej Komisji Rekrutacyjnej. Zdaniem skarżącego, stanowisko to nie wynika z brzmienia obowiązujących przepisów uchwały, w szczególności narusza § 34 uchwały. Na liście przyjętych na studia stacjonarne drugiego stopnia w Szkole (...) w W. na kierunku (...) uwzględniono kandydatów którzy osiągnęli w postępowaniu kwalifikacyjnym 51 punktów t.j. liczbę punktów, którą również osiągnął skarżący. Uchwała nie zawiera żadnych regulacji, które umożliwiałyby przyjęcie tezy, że na liście tej umieszcza się tylko kandydatów z listy rezerwowej. Nadto zgodnie z ustalonym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa do decyzji organów uczelni w zakresie objętym przedmiotową sprawą mają, na podstawie art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Zaskarżona decyzja nie zawiera odniesienia do zarzutów, które zostały podniesione w złożonym odwołaniu od decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej nr (...) z dnia (...) stycznia 2015 r., a także podstawy prawnej przyjętego w niej stanowiska poprzez wskazanie odpowiednich przepisów uchwały.

W odpowiedzi Uczelniana Odwoławcza Komisja Rekrutacyjna Szkoły (...) w W. wniosła o oddalenie skargi.

Organ przyznał, że można mieć wątpliwości co do zupełności uzasadnienia rozstrzygnięcia Odwoławczej Komisji Rekrutacyjnej, jednak bezspornym jest, że podstawa prawna istniała w dniu wydania skarżonej decyzji.

Uchwała rekrutacyjna jasno określała kto może znajdować się na liście rezerwowej dla danego kierunku. W § 33 ust. 2 uchwały ustalono, że kandydat zakwalifikowany do przyjęcia na formę/kierunek studiów niezgodny z jego pierwszym wyborem (priorytetem) może złożyć do Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, poprzez osobiste konto rekrutacyjne oświadczenie o rezygnacji z możliwości ubiegania się o przyjęcie na tę formę/kierunek i jednocześnie wniosek o wpis na listę rezerwową pierwszego wyboru. W ust. 4 § 33 zapisano, że listę rezerwową na daną formę lub kierunek tworzy się tylko z kandydatów, którzy dokonali tylko jednego wyboru formy/kierunku studiów - tacy kandydaci umieszczani są na liście rezerwowej automatycznie - albo złożyli wniosek, o którym mowa w ust. 2.

Skarżący nie złożył oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, a w dodatku złożył dokumenty (w tym m.in. podpisał ślubowanie, odebrał legitymację, podpisał umowę o odpłatności oraz złożył deklarację semestralną), na niestacjonarny kierunek (...) w trybie popołudniowym, stanowiący drugi wybór kandydata. Z tych też powodów M. M.M. otrzymał decyzję o treści, którą obecnie skarży.

Komisja Rekrutacyjna potwierdziła, że wyjaśniła w uzasadnieniu, że poprzez złożenie dokumentów, odwołujący podjął decyzję o rezygnacji z umieszczenia na liście rezerwowej oraz zakwalifikowaniu się na listę przyjętych na niestacjonarne studia drugiego stopnia. Ponad to, komisja wskazała, że zgodnie z treścią art. 169 ust. 14 prawa o szkolnictwie wyższym podstawą do odwołania, może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, a takich nie stwierdzono.

Organ przyznał, że decyzja pomimo, że może zawierać drobne uchybienia, daje jednak skarżącemu minimum gwarancji procesowych zapewnianych przez k.p.a., w czym należy upatrywać realizację przewidzianego w art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym obowiązku odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym oraz przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Przy czym, zgodnie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W oparciu o wskazane wyżej kryteria, Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja z dnia (...) lutego 2015 r., Uczelnianej Odwoławczej Komisji Rekrutacyjnej, która wydana została po rozpatrzeniu odwołania M.M. M. od decyzji Komisji Rekrutacyjnej z dnia (...) stycznia 2015 r., którą odmówiła przyjęcia M.M. M. na pierwszy rok studiów stacjonarnych drugiego stopnia w W. oraz przyjęła go na pierwszy rok studiów niestacjonarnych popołudniowych drugiego stopnia, na kierunek (...) w W.

Wskazać należy, że organ prawidłowo odmówił przyjęcia skarżacego na studia, a postępowanie rekrutacyjne przeprowadzono zgodnie z ww. ustawą o szkolnictwie wyższym i uchwałą Senatu z dnia (...) maja 2013 r.

Należy podnieść, że w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP zapewnia się szkołom wyższym autonomię na zasadach określonych w ustawie. Ustawy określające zasady działania publicznych szkół wyższych muszą - w myśl art. 70 ust. 5 Konstytucji, respektować ich autonomię, tzn. nie mogą znosić istoty tej autonomii poprzez zupełne i wyczerpujące unormowanie wszystkich spraw, które określają pozycję studenta w państwowej szkole wyższej.

Zasada autonomii szkół wyższych została również wyrażona w art. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm. zwanej dalej ustawą).

Oznacza to, że władzom szkół wyższych musi być pozostawiona sfera swobodnego decydowania o sprawach nauki i nauczania, z czym wiązać się też musi sfera swobodnego decydowania o sprawach organizacji wewnętrznej i składu władz, toku nauczania, przyjmowania i promowania studentów, a także określania niektórych ich praw i obowiązków.

Na wstępie należy wskazać, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1657/06, w którym stwierdzono, że zgodnie z treścią art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) do postępowań w sprawie przyjęcia na studia stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Sprawowana zaś przez sądy administracyjne kontrola tych decyzji dotyczy jedynie zgodności z prawem postępowania decyzyjnego uprawnionych organów.

Oznacza to konieczność uwzględnienia przy ocenie prawidłowości postępowania rekrutacyjnego specyfiki szkoły wyższej, w tym także faktu, że zasady i tryb postępowania rekrutacyjnego reguluje przede wszystkim uchwała senatu uczelni.

Nie budzi jednak wątpliwości, że uregulowane przez senat uczelni postępowanie rekrutacyjne, w tym wydawanie decyzji w sprawie przyjęcia i odmowy przyjęcia na studia, musi spełniać wymagania ogólne dotyczące gwarancji proceduralnych, w szczególności prawa do odwołania oraz prawa do zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego.

Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę powołana wyżej uchwała nr (...) Senatu S. zawiera wszelkie niezbędne gwarancje proceduralne.

Wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy Uczelniana Komisja Rekrutacyjna zakwalifikowała na studia kandydatów, którzy uzyskali na sprawdzianie kwalifikacyjnym 53 lub więcej punktów, tymczasem skarżący uzyskał 51 punktów co sytuowało go poniżej wymaganego progu.

Decyzja zaś o przyjęciu M. M. M. na pierwszy rok studiów niestacjonarnych popołudniowych drugiego stopnia, na kierunek (...) w W., spowodowana została tym, że skarżący wybrał te studia w drugiej kolejności, dokonał rejestracji w ISR, o godzinie (...) w dniu (...) listopada 2014 r., co umożliwiło umieszczenie go na liście osób zakwalifikowanych na te studia oraz, że kandydat dostarczył komplet wymaganych na te studia dokumentów.

Wskazać należy, że uchwała rekrutacyjna określała w sposób nie budzący wątpliwości, kto może znajdować się na liście rezerwowej dla danego kierunku. W § 33 ust. 2 uchwały ustalono, że kandydat zakwalifikowany do przyjęcia na formę/kierunek studiów niezgodny z jego pierwszym wyborem (priorytetem) może złożyć do Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, poprzez osobiste konto rekrutacyjne oświadczenie o rezygnacji z możliwości ubiegania się o przyjęcie na tę formę/kierunek i jednocześnie wniosek o wpis na listę rezerwową pierwszego wyboru.

W punkcie 3 § 33 pow. uchwały wskazano zaś, że składając powyższe oświadczenie, kandydat ponosi ryzyko nie zakwalifikowania się z listy rezerwowej na daną formę/kierunek studiów, skutkującą ostatecznie nieprzyjęciem na żadną formę/kierunek studiów w S.

W ust. 4 § 33 wskazano, że listę rezerwową na daną formę lub kierunek tworzy się tylko z kandydatów, którzy dokonali tylko jednego wyboru formy/kierunku studiów - tacy kandydaci umieszczani są na liście rezerwowej automatycznie - albo złożyli wniosek, o którym mowa w ust. 2.

Jak wynika z akt sprawy (karta bez numeru) Skarżący nie złożył oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, złożył natomiast oświadczenie na druku rejestracji ISR o wyborze (...) - studia niestacjonarne popołudniowe. Złożył też dokumenty (w tym m.in. podpisał ślubowanie, odebrał legitymację, podpisał umowę o odpłatności oraz złożył deklarację semestralną), na niestacjonarny kierunek (...) w trybie popołudniowym, stanowiący drugi wybór kandydata. Z tych też powodów M.M.M. otrzymał decyzję o treści, którą obecnie skarży.

Wskazać należy, że sformułowania zawarte w § 33 uchwały Senatu nr 96, w tym szczególnie jego pkt 3, są kategoryczne i nie budzą żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Skarżący musiał mieć ich świadomość przystępując do rekrutacji w trybie naboru powszechnego na S.

Podkreślić jeszcze raz należy, że upoważnienie do określania warunków rekrutacji wynika z art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem Senat uczelni ustala, w drodze uchwały warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów. Uchwałę podaje się do wiadomości publicznej nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy, i przesyła ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego. Uchwała w sprawie warunków rekrutacji podlega kontroli ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, który nie zakwestionował tej uchwały, w tym powołanego wyżej postanowienia, dotyczącego wymaganych przy rekrutacji dokumentów. Wskazać też należy, że w zakresie wydawania świadectwa dojrzałości i odpisów świadectwa dojrzałości oraz ich duplikatów obowiązują przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 maja 2010 r. w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków szkolnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 893).

Należy zauważyć, że ustawa o szkolnictwie wyższym określa zasady nadzoru Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nad uczelniami wyższymi. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy Minister Nauki ma prawo stwierdzić nieważność uchwały organu kolegialnego uczelni w przypadku jej niezgodności z przepisami prawa nie później niż w terminie dwóch miesięcy od otrzymania uchwały. Dopóki zatem uchwały organu kolegialnego nie zostały zakwestionowane przez Ministra, należy traktować je jako obowiązujące.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze to Sąd tych zarzutów nie podziela. Zaznaczyć jeszcze należy, że sąd podziela utrwalony w orzecznictwie i w doktrynie pogląd, że odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (o którym mowa w art. 207 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym) polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. SK 19/99, OTK Nr 7, poz. 258). Z uwagi na powyższe podniesiony przez skarżącego zarzut nie mógł zostać podzielony przez Sąd.

Wskazać należy, że decyzje wydane w odniesieniu do skarżącego w pierwszej i drugiej instancji spełniają wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. - zawierają bowiem podstawę prawną, oznaczenie organu, krótkie uzasadnienie faktyczne i prawne oraz podpis przewodniczącego komisji rekrutacyjnej, upoważnionego przez komisję (w aktach). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.