Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1678351

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 5 czerwca 2013 r.
II SA/Wa 651/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska.

Sędziowie WSA: Ewa Grochowska-Jung (spr.), Olga Żurawska-Matusiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) stycznia 2013 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Policji decyzją z dnia (...) stycznia 2013 r. nr (...) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576), utrzymał w mocy decyzję (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia (...) listopada 2012 r. nr (...) cofającą M. P. pozwolenie na broń palną sportową.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. (...) Komendant Wojewódzki Policji w P. z uwagi na uzyskanie informacji z Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, iż M. P. nie jest członkiem PZSS, nie posiada kwalifikacji do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, a także nie posiada licencji do uprawiania strzelectwa sportowego wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową, a następnie działając na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji przedmiotowe pozwolenie cofnął.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. P. zarzucił organowi naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie istotnych w sprawie ustaleń na podstawie zebranych przed wszczęciem postępowania administracyjnego materiałów i niewskazanie podstawy prawnej takiego działania. Ponadto zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez cofnięcie pozwolenia na broń palną do celów sportowych, podczas gdy przesłanka opisana w tym przepisie prawa daje jedynie możliwość cofnięcia tego pozwolenia (nie ma obligatoryjności jej zastosowania), a na organie ciąży obowiązek wykazania, dlaczego w konkretnym przypadku takie cofnięcie musi nastąpić.

Skarżący wskazał też na naruszenie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od dnia 10 marca 2011 r. w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a., a także w zw. z art. 52 ustawy o broni i amunicji oraz art. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195), poprzez przyjęcie, że do osoby, której wydano pozwolenie na posiadanie broni do celów sportowych na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych stosuje się przepisy, które weszły w życie po dniu wydania pozwolenia i jednoczesne stwierdzenie, że osobom tym można cofnąć pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych, jeżeli nie spełniają obecnie obowiązujących przesłanek wydania takiego pozwolenia, podczas gdy ustawodawca jednoznacznie podkreślił obowiązującą także w przypadku pozwoleń na posiadanie broni palnej zasadę praw nabytych.

Zarzucił również naruszenie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od dnia 10 marca 2011 r. poprzez przyjęcie, że każda osoba starająca się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych lub która już włada takim pozwoleniem, zobowiązana jest do udokumentowania członkostwa w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadania kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego, podczas gdy zwrot "w szczególności" odniesiony w ww. przepisie do ważnych przyczyn wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych oznacza, że wskazane w tym przepisie przesłanki stanowią jedynie przykłady okoliczności przemawiających za wydaniem pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych.

Zdaniem skarżącego organ w ogóle nie wziął przy tym pod uwagę interesu strony wyrażającego się przede wszystkim w jednoczesnym posługiwaniu się przez nią pozwoleniem na posiadanie broni palnej do celów ochrony osobistej oraz do celów myśliwskich.

Rozpoznając odwołanie Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, które stanowiły podstawę do jego wydania. Organ wyjaśnił, że pozwolenie na broń palną sportową było w przeszłości wydawane w celu uprawiania strzelectwa sportowego i w takim właśnie celu również M. P. je otrzymał. W swoim wniosku o wydanie tego pozwolenia wskazywał, iż należy do klubu sportowego (...) i bierze czynny udział w zawodach strzeleckich i treningach. Ponadto w uzasadnieniu swojej decyzji o wydaniu pozwolenia na broń organ Policji wskazał, iż jego podstawą jest przynależność do Klubu Strzelectwa Sportowego (...) (k. 10), a na materiał dowodowy składało się również zaświadczenie nr (...) Prezesa Klubu, w którym jest mowa o strzelectwie sportowym oraz (na odwrocie) o zdaniu przez stronę stosownego egzaminu potwierdzającego jej kwalifikacje do uprawiania tego strzelectwa (k. 4).

W aktach sprawy znajduje się informacja, iż strona jest członkiem (...) i bierze udział w zawodach (128-129).

Organ wskazał, iż strona nie posiada aktualnej licencji uprawniającej ją do uczestniczenia we współzawodnictwie sportowym, a także choćby tzw. patentu strzeleckiego, który potwierdza posiadanie kwalifikacji do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, co wynika z pisma Prezesa PZSS nr (...) z dnia (...) 09.2012 r. (k. 169).

Uprawianie strzelectwa sportowego, organizowanego - tak jak dotychczas - przez PZSS wymaga jednak posiadania aktualnego patentu strzeleckiego, o czym stanowi dotyczący także osób już posiadających pozwolenie przepis art. 10b ustawy o broni i amunicji (patenty wydawane przed laty utraciły ważność najpóźniej z dniem 31 grudnia 2005 r. - art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej - Dz. U. Nr 85, poz. 726 z późn. zm., co nie kłóci się - zdaniem Komendanta Głównego Policji - z zasadą ochrony praw nabytych) oraz licencji PZSS, co wynika dla strony z Regulaminu tego Związku, a nie - jak niewłaściwie wskazał organ I instancji - z przepisu art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, który ma zastosowanie do osób ubiegających się o pozwolenie, a nie osób już je posiadających. Istotą niniejszej sprawy jest więc w omawianym zakresie ustalenie, że strona nie posiada także licencji PZSS, której ten Związek wymaga od osób uprawiających lub chcących uprawiać strzelectwo sportowe, a więc strzelectwo, w związku z którym uzyskała ona pozwolenie na broń. Nie jest przy tym rzeczą organów Policji oceniać słuszność czy też zasadność autonomicznych decyzji PZSS w zakresie cganizacji strzelectwa sportowego.

Jeśli zatem strona zaprzestała uprawiania strzelectwa sportowego, a to właśnie wynika z materiału dowodowego, to stwierdzić należy, że zostały spełnione przesłanki art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, choć ona sama się z tym wnioskiem nie zgadza. Uprawia ona sport strzelecki, ale nie jest to stricte strzelectwo sportowe, organizowane według innych założeń i dla innego celu, tj. współzawodnictwa sportowego, zaś strzelania kurkowe charakteryzują się odmienną ideą. Zdaniem organu, w istniejącym stanie faktycznym oraz w świetle przepisów prawa dotyczących sportu strzeleckiego stwierdzić należy, że strona nie uprawia strzelectwa sportowego w sposób uzasadniający posiadanie do tego celu prywatnej broni.

W tej sytuacji cofnięcie jej pozwolenia na broń należy uznać za słuszne i celowe z punktu widzenia interesu społecznego, którego racją jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z potrzeb uzasadnionych celem, do którego broń ma być używana.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił (tak jak w odwołaniu):

1.

naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie istotnych w sprawie ustaleń na podstawie informacji zebranych przed wszczęciem postępowania administracyjnego i niewskazanie podstawy prawnej dokonania takich czynności;

2.

naruszenie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez uzasadnienie cofnięcia M. P. pozwolenia na broń palną do celów sportowych interesem społecznym, podczas gdy przesłanka opisana w tym przepisie prawa daje jedynie możliwość cofnięcia tego pozwolenia (a nie zakłada jego obligatoryjnego cofnięcia), a na organie ciąży obowiązek wykazania, dlaczego w konkretnym przypadku takie cofnięcie musi nastąpić oraz podczas gdy organ w ogóle nie wziął przy tym pod uwagę interesu strony wyrażającego się przede wszystkim w jednoczesnym posługiwaniu się przez nią pozwoleniem naposiadanie broni palnej do celów ochrony osobistej oraz do celów myśliwskich;

3.

art. 18 ust. 4 i art. 52 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. poprzez cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni do celów sportowych ze względu na nieposiadanie przez M. P. tzw. patentu strzeleckiego oraz licencji zawodniczej, podczas gdy okoliczności te nie stanowiły podstawy wydania mu pozwolenia;

4.

naruszenie art. 7 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażającej się w przyjęciu, że M. P. nie uprawia strzelectwa sportowego ze względu na fakt, że nie posiada on tzw. patentu strzeleckiego oraz licencji zawodniczej, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że M. P. jest członkiem (...) i bierze czynny udział w zawodach;

5.

naruszenie art. 2 ustawy o sporcie w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że strzelectwo sportowe może być uprawiane tylko i wyłącznie w ramach Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, podczas gdy uprawianie sportu oznacza każdą formę aktywności fizycznej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 itpca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga M. P. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: Dz. U. Z 2012 r., poz. 576), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Powyższy przepis daje możliwość organowi policji, działającemu w ramach uznania administracyjnego, cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku ustania okoliczności stanowiących podstawę wydania pozwolenia. Uznaniowy charakter decyzji nakłada równocześnie na organ obowiązek wyczerpującego uzasadnienia swojego stanowiska.

Bezspornym jest, czego sam skarżący nie kwestionuje, iż otrzymał pozwolenie na broń palną sportową w celu uprawiania strzelectwa sportowego, na co wskazywał we wniosku o wydanie pozwolenia z dnia (...) kwietnia 1995 r. (k. 1). Powyższe wynika również z zaświadczenia nr (...) Prezesa Klubu Strzelectwa Sportowego (...) (k. 4) oraz decyzji organu Policji z dnia (...) maja 1995 r. (k. 10).

Zgodnie z art. 10b ustawy o broni i amunicji uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Zatem warunkiem niezbędnym do uprawiania strzelectwa sportowego jest posiadanie aktualnego patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS.

Należy zgodzić się z organem, iż M. P. nie posiada aktualnie licencji uprawniającej do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, a także, choćby tzw. patentu strzeleckiego, który potwierdza posiadanie kwalifikacji do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, co wynika z pisma Prezesa Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia (...) września 2012 r. (...).

Tym samym uznać należy, iż skarżący przestał spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na broń palną sportową, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji, co jednoznacznie wskazuje na fakt, iż w jego przypadku została spełniona dyspozycja art. 10 ust. 4 ustawy o broni i amunicji.

W tym miejscu nalezy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 52 ustawy o broni i amunicji.

Stosownie do art. 52 wskazanej ustawy zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Zapis ten oznacza, iż ustawodawca zagwarantował osobom, które uzyskały takie pozwolenia, na podstawie przepisów ustawy z 31 stycznia 1961 r., prawo do legalnego posługiwania się posiadaną bronią, nabytą na podstawie tego pozwolenia. Należy jednak wyjaśnić skarżącemu, iż gwarancja ta nie oznacza, iż osoby te nie są związane regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2006 r. sygn. VI SA/Wa 1086/06, publ. LEX nr 298189). Skoro więc, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, wymagane są stosowne dokumenty potwierdzające fakt uprawiania sportu strzeleckiego, to obowiązkowi przedstawienia tych dokumentów podlega również osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane na podstawie przepisów ustawy z 31 stycznia 1961 r. Niedopełnienie zaś tego obowiązku może skutkować, również dla tych osób, uznaniem organu, iż ustały okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń dla celów sportowych.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów wskazujących na fakt czynnego uprawiania sportu strzeleckiego, a zatem nie może realizować celu, do którego wydano mu pozwolenie na broń.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy uznać, iż są one niezasadne.

W ocenie Sądu organy Policji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności przeprowadziły postępowania dowodowe zgodnie z regułami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i na tej podstawie ustaliły, że zachodzą przesłanki z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji i pozwolenie na broń palną sportową może być cofnięte z uwagi na ustanie okoliczności, na podstawie których zostało wydane.

Brak jest również podstaw do uznania, iż zaliczenie na poczet materiału dowodowego ustaleń dokonanych w drodze czynności sprawdzających, które miały udzielić odpowiedzi na pytanie, czy zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia M. P. pozwolenia na broń palną do celów sportowych, było działaniem nieprawidłowym.

Zgodnie z brzmieniem art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem materiał uzyskany przez organ I instancji w związku ze sprawowanym nadzorem nad posiadaczami pozwolenia na broń nie może być traktowany, jako sprzeczny z prawem.

Wskazać należy zdaniem Sądu, iż broń palna jest narzędziem niebezpiecznym, prawo do jej posiadania ściśle wiąże się ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, a dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji. Dlatego też ustawodawcca przyznał organom Policji - dla ochrony tych dóbr - prawo do odebrania pozwolenia na broń, m.in. wówczas, gdy ustaną okoliczności jakie zadecydowały o jego wydaniu.

Słusznie zatem uznał organ, iż interes strony w posiadaniu pozwolenia na broń winien ustąpić na rzecz interesu społecznego. W sytuacji bowiem, gdy strona nie posiada dokumentów uprawniających ją do uprawiania sportów strzeleckich, pozostawienie jej pozwolenia na posiadanie broni nie byłoby zgodne z tymże interesem postrzeganym z punktu widzenia ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego.

Interes społeczny bowiem przemawia za tym, aby broń znajdowała się w rękach takich osób, które wykażą rzeczywistą potrzebę jej posiadania. Skoro skarżący istnienia takiej potrzeby nie wykazał jego interes nie powinien być przedłożony ponad interes społeczny.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.