Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 20 grudnia 2004 r.
II SA/Wa 439/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski.

Sędziowie WSA: Bronisław Szydło, Adam Lipiński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2004 r. nr (...) w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

J. B., urodzony (...) maja 1944 r., został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu (...) stycznia 1999 r. jako bezrobotny z prawem do zasiłku od (...) stycznia 1999 r. na okres 6 miesięcy. W dniu 11 lutego 2000 r. udokumentował dodatkowe lata pracy - tak więc łącznie legitymował się okresem zatrudnienia 33 lata, 9 miesięcy 15 dni, w tym w warunkach szczególnych 6 lat, 9 miesięcy 21 dni.

W dniu 1 marca 2001 r. złożył wniosek o przyznanie mu zasiłku przedemerytalnego. W dniu z (...) marca 2001 r. zapadła w tej sprawie decyzja odmowna, albowiem J.B. nie legitymował się okresem 15 lat pracy uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Odwołanie w tej sprawie zostało odrzucone postanowieniem z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia. Postanowienia tego J.B. nie zaskarżył.

W dniu 17 stycznia 2002 r. J. B. złożył z kolei wniosek o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego. W tej sprawie w dniu (...) lutego 2002 r. organ I instancji wydał decyzję odmowną, uzasadniając ją niespełnieniem warunków uzasadniających przyznanie tego świadczenia zgodnie z treścią art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2000 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.). Skarżący nie legitymował się bowiem rozwiązaniem z nim stosunku pracy z przyczyn zakładu pracy, w którym był by zatrudniony minimum 6 miesięcy i nieudokumentował okresu 35 lat pracy. Bezspornym było, że J. B.

prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą.

Na skutek odwołania, Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) marca 2002 r. uchylił zaskarżona decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając, że zastosowano przepis ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2002 r. zaś wobec J. B., który zarejestrował się jako bezrobotny w dniu (...) stycznia 1999 r. powinien być zastosowany przepis art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ale w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2002 r.

Ponownie rozpatrując sprawę, Starosta O. decyzją z dna (...) kwietnia 2002 r. odmówił przyznania J. B. świadczenia przedemerytalnego, który z kolei złożył odwołanie do Wojewody (...).

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) maja 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu na treść art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. zmieniającej miedzy innymi ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz na treść art. 37k tejże ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 r.

W dniu 21 sierpnia 2003 r. J. B. wystąpił o ponowne zarejestrowanie i decyzją Starosty O. z dnia (...) września 2003 r. J.B. został uznany za osobę bezrobotną i przyznano mu prawo do zasiłku od (...) sierpnia 2003 r. na okres 6 miesięcy.

W dniu 22 września 2003 r. J. B. złożył wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Organ I instancji wydał w tej sprawie w dniu (...) października 2003 r. decyzje odmowną. W uzasadnieniu wskazał, że na dzień rejestracji to jest (...) sierpnia 2003 r. J. B. legitymował się wiekiem 59 lat i okresem uprawniającym do zasiłku jedynie w rozmiarze 34 lat, 5 miesięcy oraz okresem uprawniającym do emerytury w jedynie rozmiarze 35 lat, 1 miesiąca i 17dni.

Tak więc nie spełniał żadnego z wymogów art. 37k ust. 1 (ani pkt 1, ani 2, 3 i 4) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ustawy (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514). Wskazano nadto, że w 1998 r. J. B.

zakończył prowadzenie działalności gospodarczej, a w okresie od dnia (...) lipca do dnia (...) września 2002 r. był zatrudniony w ramach robót publicznych na umowę okresową.

Wojewoda (...), rozpoznając odwołanie J. B., decyzją z dnia 12 grudnia 2003 r. uchylił decyzje organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, stwierdzając, że organ I instancji zastosował przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2002 r. zaś wobec J.B., który zarejestrował się jako bezrobotny w dniu (...) stycznia 1999 r. powinien być zastosowany przepis art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ale w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2002 r. (J. B. zaskarżył tę decyzję do sądu administracyjnego - sprawa o sygnaturze II SA/Wa 150/04 zawisła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie.)

Starosta O., ponownie rozpatrując sprawę zgodnie z wytycznymi Wojewody (...), decyzją z dnia (...) stycznia 2004 r. odmówił J.B. przyznania świadczenia. W uzasadnieniu organ powołał się na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 37 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r..

J.B. odwołał się od tej decyzji do organu II instancji, podnosząc swój wiek, zły stan zdrowia, ogólny staż pracy, okoliczność niezaliczenia prac interwencyjnych.

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) lutego 2004 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów organ wskazał na treść przepisu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. oraz na treść art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r.. Organ wskazał, że wbrew twierdzeniom odwołującego się, okres wykonywania prac interwencyjnych został zaliczony do okresu uprawniającego do świadczenia przedemerytalnego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. B. wniósł o uchylenie decyzji obu organów. Poza zarzutami przytaczanymi we wspomnianym wyżej odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazywał nadto, na wadliwe, jego zdaniem, powoływanie się przez organy na datę jego pierwszej rejestracji jako bezrobotnego (w 1999 r.), gdyż w ten sposób nie może skorzystać z nowych przepisów, które mogą być dla niego korzystniejsze.

Organ, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi i uzasadniając swoje stanowisko, wskazał na argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia (...) lutego 2004 r..

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie jest zasadna.

Stanowisko organu w przedmiocie stosowania wobec skarżącego przepisów ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. jest trafne i wynika z treści przepisów zmieniających ustawę z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. z dnia 29 grudnia 2001 r. Nr 154, poz. 1793) dokonano miedzy innymi zmiany treści art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a nadto w art. 11 ust. 2 wspomnianej ustawy z 17 grudnia 2001 r. określono krąg osób mogących z dobrodziejstwa zmian tych skorzystać. Ustalono, że "osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniły warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach". A zatem skarżący, który zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w dniu (...) stycznia 1999 r. nie został objęty nowymi uregulowaniami wprowadzonymi ustawą z 17 grudnia 2001 r.

Kolejna istotna zmiana przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wprowadzona ustawą z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z dnia 22 stycznia 2003 r. Nr 6, poz. 65) także nie objęła skarżącego. W art. 3 ust. 1 ustawy wyżej wspomnianej z dnia 20 grudnia 2002 r. stwierdzono, że " Prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy, o której mowa w art. 1 (chodzi tu o ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia." Na dzień 12 stycznia 2002 r. skarżący warunków do nabycia tych świadczeń nie spełniał, co wynika z wskazanego na wstępie stanu faktycznego całej sprawy.

Z tych też względów, mając na uwadze treść obu przepisów wprowadzających zmiany w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (to jest art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r.), należy podzielić pogląd Wojewody (...), że wobec J. B., w świetle stanu prawnego obowiązującego w chwili wydawania przez organ decyzji, można stosować jedynie przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r., a zatem z pominięciem późniejszych uregulowań w tym zakresie.

Analiza przepisu art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r., także nie daje podstaw do przyznania świadczenia.

Zgodnie z treścią art. 37k ustawy, świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku jeżeli:

1)

osiągnęła wiek co najmniej 58 lat - kobieta i 63 lata - mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub

2)

w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat (kobieta) i 60 lat (mężczyzna) oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub

3)

do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4)

do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowników w razie niewypłacalności pracodawcy.

Ponieważ w okresie od dnia (...) maja 1977 r. do dnia (...) października 1998 r. skarżący prowadził (z niewielkimi przerwami) działalność gospodarczą, a następnie w dniu (...) stycznia 1999 r. zarejestrował się jako bezrobotny, w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 37k pkt 2, 3 i 4. Także praca świadczona przez skarżącego w okresie od dnia 1 lipca 30 listopada 2002 roku (tzw. przez skarżącego praca interwencyjna) była wykonywana w oparciu o umowę zawartą na czas określony, a wiec także nie może stanowić podstawy do zastosowania wyżej wskazanych przepisów.

Zatem aby przyznać świadczenie, skarżący musiałby spełniać wymogi określone w treści art. 37k pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - to jest legitymowaniem się wiekiem co najmniej 63 lat oraz legitymowaniem się okresem uprawniającym do emerytury. Tu z kolei na przeszkodzie stoi kryterium wieku. Do dnia 1 stycznia 2002 r. J. B.

nie osiągnął wieku 63 lat.

Z tych też względów decyzję odmawiające przyznania świadczenia znajdują swoje uzasadnienie zarówno w obowiązującym stanie prawnym jak i faktycznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w niniejszej sprawie żadnych uchybień i dlatego mając powyższe na uwadze na podstawie art. 132i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.