Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 10 lutego 2005 r.
II SA/Wa 413/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Werpachowska.

Sędziowie: NSA Małgorzata Pocztarek, Asesor, WSA Joanna Kube (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2005 r. sprawy ze skargi M. S. i R.S. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2003 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) grudnia 2003 r. nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 nr 87, poz. 960 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Burmistrza miasta N. z (...) listopada 2003 r. nr (...), orzekającej o wymeldowaniu M. i R. S. wraz z dziećmi z pobytu stałego z lokalu przy ul. (...) w N., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wynika z akt sprawy w dniu (...) czerwca 2000 r. Spółka O. dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej, właściciel gruntu pod budynkiem (...), wypowiedziała umowę najmu przedmiotowego lokalu R. S. Następnie w dniu (...) marca 2002 r. na wniosek Spółki O. zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie wymeldowania rodziny wymienionego z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 maja 2003 r. sygn. akt V SA 2836/02 uchylił decyzję Wojewody (...) z (...) września 2002 r. o wymeldowaniu M. i. S. z małoletnimi dziećmi z przedmiotowego lokalu. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że organ dokonując oceny materiału dowodowego nie odniósł się do faktu, że na rok i 6 miesięcy przed wydaniem zaskarżonej decyzji tj. (...) marca 2001 r. ustalony został inny stan faktyczny w tej sprawie.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Burmistrz m. N. wydał decyzję o wymeldowaniu wymienionych z pobytu stałego.

Wojewoda (...) uzasadniając decyzję wydaną w wyniku złożonego odwołania uznał, że w sprawie spełniona została przesłanka opuszczenia lokalu. Za niesporne uznano, że rodzina M. i R. S. od 4 lat nie zamieszkuje w lokalu przy ul. (...) w N. Miejsce pobytu stałego opuścili w związku z panującymi w nim warunkami i potrzebą przeprowadzenia remontu. Obecnie zamieszkują u rodziny w W. w gminie J. i tam koncentrują się ich interesy życiowe. Ustalenia te zostały dokonane w oparciu o wyjaśnienia ich samych. Przyznali oni, że od 2000 r. nie prowadzą w spornym lokalu żadnych prac remontowych, a budynek nie nadaje się do zamieszkania. Ponadto ustalenia te znalazły potwierdzenie w przeprowadzonej kontroli meldunkowej jak i w oświadczeniach pełnomocnika spółki O.

W skardze do Sądu skarżący wnieśli o wnikliwe rozpatrzenie sprawy, wskazując, że nie zamieszkują w lokalu, ponieważ nie nadaje się on do zamieszkania. Zdaniem skarżących, niszczenie lokalu i brak postępu remontu jest skutkiem podejmowanych ze strony Spółki O. i Burmistrza działań zmierzających do ich wymeldowania. Skarżący oświadczyli, że zagwarantowanie im przez wymienionych 5 letniego okresu zamieszkiwania zapewni im zwrot poniesionych kosztów remontowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw faktycznych i prawnych do zmiany zajętego w zaskarżonej decyzji stanowiska.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w którym od 19 czerwca 2002 r. nie występuje już, z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 (OTK - A 2002/3/34, ogłoszonego w Dz. U. z 2002 r. Nr 78, poz. 716), przesłanka utraty uprawnienia do przebywania w lokalu. Czyli, jeżeli osoba posiadająca dotychczas uprawnienie do przebywania w lokalu opuści dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez wymeldowania, to od dnia 19 czerwca 2002 r. wystarczającą i jedyną przesłanką do wymeldowania jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu bez wymeldowania. Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku wskazał, że ewidencja ludności, na którą składa się również instytucja wymeldowania, służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego.

Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - wyrok z dnia 14 maja 2001 r. sygn. akt V SA 1496/00 - LEX nr 54454). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt V SA 3169/00 LEX nr 50123). Opuszczenie lokalu jest to nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Zamiar, który da się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności.

W ocenie Sądu, okoliczność opuszczenia przez skarżących lokalu przy ul. (...) w N. została przekonywująco i zgodnie z zasadami poprawnego wnioskowania wykazana przez Wojewodę (...). Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje również, że skarżący nie mają zamiaru na stałe przebywać w przedmiotowym lokalu, a ich centrum życiowym stało się inne miejsce. Samo werbalne deklarowanie takiego zamiaru nie ma w sprawie decydującego znaczenia, skoro nie zostało poparte żadnymi konkretnymi działaniami, wolę taką urzeczywistniającymi. Zamiaru przebywania na stałe w spornym lokalu nie da się wywnioskować z samych tylko deklaracji powrotu do lokalu. Powrót ten zresztą skarżący warunkują przeprowadzeniem remontu lokalu. Remont zaś mógłby zostać przez nich zrealizowany dopiero po spełnieniu przez właściciela nieruchomości wskazanych przez skarżących warunków. W związku z tym, że nie jest kwestionowana przez strony okoliczność nieprzebywania przez skarżących od wielu lat w miejscu stałego zameldowania należy uznać, że faktycznym ich zamiarem nie jest zamieszkiwanie w tym lokalu z zamiarem pobytu stałego.

Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).