Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 14 stycznia 2005 r.
II SA/Wa 378/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bronisław Szydło.

Sędziowie WSA: Adam Lipiński (spr.), Asesor Przemysław Szustakiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2004 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

W. G. - najemczyni lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. złożyła w dniu 11 marca 1999 r. wniosek o wymeldowanie z tego lokalu M.G. - swojego wnuka, twierdząc, że w lokalu tym ww. nie zamieszkuje od kilku lat. 30 marca 1999 r. organ wszczął postępowanie w niniejszej sprawie i po rozpatrzeniu sprawy w dniu (...) maja 1999 r. Burmistrz Gminy W. wydał decyzję odmawiającą wymeldowania, powołując się na art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Na skutek skargi złożonej przez W. G., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 maja 2001 r. (sygn. akt V S.A. 2678/00) uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło się jedynie do zbadania zasadności zarzutów, a nie rozpoznało wniosków dowodowych (przesłuchanie świadków) złożonych przez skarżącą (art. 78 § 1 i art. 136 k.p.a.). Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 107 § 3 k.p.a. odstępując od podania w uzasadnieniu decyzji wyczerpującej analizy zebranego materiału dowodowego, nie dokonało oceny materiału dowodowego, a także nie wskazało przyczyn dla których określonym dowodom domówiono wiarygodności i mocy dowodowej.

Ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, przesłuchał zgłoszonych przez strony świadków, zgromadził materiały dotyczące zadłużenia przedmiotowego lokalu, założenia w nim telefonu przez M. G. Jednocześnie M.G. wniósł do Sądu Rejonowego dla W. III Wydział Cywilny pozew o naruszenie posiadania przedmiotowego lokalu przeciwko W. G. i L.G. Wyrokiem z dnia (...) lutego 2003 r. powództwo to zostało oddalone. Okoliczność ta była przyczyną zawieszenia a następnie podjęcia postępowania administracyjnego przez organ. M. G. złożył także skargę do Prokuratury Rejonowej W., dotyczącą nagannego zachowania wobec niego L. G. - zamieszkującego w przedmiotowym lokalu jego wuja, jednakże organy ścigania uznały, że taki czyn powinien być ścigany z oskarżenia prywatnego i odmówiły wszczęcia postępowania. M. G. na drogę karno-sądową z oskarżeniem prywatnym przeciwko L. G. nie wystąpił.

Decyzją Nr (...) z dnia (...) grudnia 2003 r. Prezydent W. orzekł o wymeldowaniu M. G. z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Analizując zebrany materiał dowodowy organ uznał, że M.G. w przedmiotowym lokalu przebywa rzadko, zaś jego życie osobiste koncentruje się w innym lokalu gdzie mieszka wraz z żoną i dzieckiem. O tym, że przebywanie M.G. w przedmiotowym lokalu nie ma charakteru zamieszkania, świadczy brak jego rzeczy w kuchni i łazience. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom M. G., że jego rzadkie pobyty w przedmiotowym lokalu wiążą się z charakterem wykonywanej pracy, gdyż przeczy temu jego częste pobyty w innym lokalu, gdzie zamieszkuje wraz z najbliższą rodziną. Także twierdzenia, że w przedmiotowym lokalu przebywa sporadycznie z uwagi na naganne zachowanie wobec niego L. G. i W. G., w ocenie organu, nie były wiarygodne wobec treści wyroku oddalającego powództwo posesoryjne. Dlatego też organ uznał, iż sporadyczne przebywanie M. G. w przedmiotowym lokalu ma cechy dobrowolności.

Od powyższej decyzji M. G. odwołał się do Wojewody (...), podnosząc, że w przedmiotowym lokalu prowadzi działalność gospodarczą, o czym świadczy założony przez niego telefon, zarejestrowanie tej działalności oraz zeznania świadków, którzy często widzą jak przychodzi lub wychodzi z tego lokalu. Zaznaczał nadto, że często musi przebywać poza W. w związku ze swoją pracą.

Wojewoda M(...) decyzją Nr (...) z dnia (...) stycznia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozpatrując niniejszą sprawę organ podzielił stanowisko zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej wraz z zawartymi w niej ustaleniami. Wskazał, iż M. G. nie wykazał w żaden sposób, aby sporadyczne przebywanie w przedmiotowym lokalu łączyło się z niezależnymi od niego okolicznościami, uniemożliwiającymi mu częstsze tam przebywanie. Natomiast okoliczności wskazane w odwołaniu nie wnoszą nowych istotnych elementów i dlatego ustaleń powyższych nie mogą zmienić.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.G. wnosił o uchylenie obu decyzji. Wskazywał na zeznania świadków, którzy potwierdzali fakt jego przebywania w przedmiotowym lokalu, wskazywał na rodzinny konflikt uniemożliwiający mu normalne zamieszkiwanie w tym lokalu, jako na okoliczności, że lokal opuścił w brew swojej woli. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym potwierdził, że nie składał do sądu prywatno-skargowego aktu oskarżenia przeciwko L. G., nie partycypował w spłacaniu długów związanych z zaległościami czynszowymi od przedmiotowego lokalu, ani nie płacił czynszu. Przyznał, że związek małżeński zawarł w 2001 r. i od tego czasu mieszka z żoną, zaś własną firmę w przedmiotowym lokalu zarejestrował jeszcze przed 1999 r.

Organ wnosił o oddalenie skargi, przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniach obu decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga nie jest zasadna.

Według art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst Dz. U. Z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) organ administracji wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzje w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub tymczasowego i jednocześnie niedopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, że w świetle art. 10 ust. 1 cyt. ustawy przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt jej przebywania w oznaczonym lokalu, bez konieczności legitymowania się potwierdzeniem uprawnienia do przebywania w nim. Jest to konsekwencją charakteru i istoty czynności zameldowania, wyłącznie jako aktu rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby (art. 1 ust. 2 cyt. ustawy).

Tak jak zameldowanie również wymeldowanie (por. art. 15 ust. 1 cyt. ustawy) jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby, o ustaniu jej pobytu w dotychczasowym miejscu (o jego opuszczeniu).

Analogicznie jak w przypadku zameldowania, również przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym miejscu.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego niniejszą sprawę prawidłowo rozpoznano i rozstrzygnięto w postępowaniu administracyjnym, dokonując prawidłowych ustaleń i powołując prawidłowa podstawę prawną tych rozstrzygnięć.

Analiza materiału dowodowego wskazuje, że skarżący w lokalu nr (...) przy ul (...) w W. przebywa sporadycznie, wyłącznie w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Dlatego też jest widywany przez część świadków jak przychodzi i wychodzi z przedmiotowego lokalu. W postępowaniu administracyjnym ustalono także, że życie osobiste M. G. koncentruje się w całkiem innym lokalu, gdzie mieszka wraz żoną i dzieckiem, i co on sam potwierdza.

Samo stanowisko skarżącego, na przestrzeni całego postępowania administracyjnego, jest zmienne co do samego faktu zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Raz twierdzi on, że mieszka tam cały czas, prowadzi własną firmę zarejestrowaną w tym lokalu i przerwy w tym zamieszkiwaniu są spowodowane jego wyjazdami służbowymi. Innym razem, stanowisko skarżącego w tym przedmiocie sprowadza się do twierdzenia, że w ciągłym zamieszkiwaniu stanowią przeszkodę konflikty rodzinne - naganne zachowanie wobec jego osoby ze strony W.G. i.L G., co wbrew jego woli stanowiło przyczynę opuszczenie tego lokalu.

Prowadzenie w przedmiotowym lokalu działalności gospodarczej jest co prawda korzystaniem z tego lokalu, ale nie jest zamieszkaniem w nim, w rozumieniu przepisów wyżej wskazanej ustawy. Dlatego też uznanie przez organ II instancji przedstawionych przez skarżącego danych o zarejestrowaniu pod tym adresem działalności gospodarczej, jako okoliczności nie mającej w niniejszej sprawie żadnego znaczenia, jest w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego trafne.

Organ udowodnił, w drodze przesłuchania świadków, oraz częściowo w drodze potwierdzenia tej okoliczności przez samego skarżącego, że jego życie osobiste koncentruje się w innym lokalu, w którym mieszka wraz z żoną i dzieckiem. Nawet gdyby przyjąć, że do zamieszkania w tym innym lokalu zmusiło M. G. naganne zachowanie rodziny, to tezie tej przeczy wyrok sądu powszechnego oddalający powództwo o naruszenie posiadania przedmiotowego lokalu, a także fakt braku dalszego działania skarżącego, na gruncie postępowania karnego, wobec jego wuja L. G. Okoliczności te dobitnie świadczą, że skarżący co najwyżej godził się na naganne postępowanie swojej rodziny, a co najważniejsze wskazują, iż opuszczenie przedmiotowego lokalu miało charakter dobrowolny, zaś lokal ten jest użytkowany przez skarżącego wyłącznie jako adres do prowadzenia działalności gospodarczej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.