Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2072916

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 25 kwietnia 2016 r.
II SA/Wa 218/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania.

Sędziowie WSA: Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.), w dniu (...) grudnia 2014 r. wydał decyzję nr (...), którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta (...) Policji z dnia (...) października 2014 r. nr (...) o cofnięciu P. K. pozwolenia na broń palną myśliwską.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że ww. wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia (...) marca 2012 r. sygn. akt (...) został skazany za popełnienie czynu z art. 218 § 1 k.k. Sąd Okręgowy dla W. wyrokiem z dnia (...) stycznia 2013 r. sygn. akt (...) zmienił ten wyrok poprzez zmianę kwalifikacji czynu na art. 218 § 1a k.k.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Z treści pkt 6 lit. a powołanego przepisu wprost wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż osoba skazana za przestępstwo umyślne pozwolenia na broń posiadać nie może.

Zważywszy, iż art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, Komendant Główny Policji stwierdził, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne, a takim jest przestępstwo z art. 218 § 1a k.k.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że z dniem 1 czerwca 2012 r. art. 218 § 1 k.k. utracił moc na skutek uznania za niekonstytucyjny wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt P 29/09. Uwzględniając powyższe, ustawą z dnia 10 maja 2012 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w art. 218 dodano § 1a. Zmiana ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż Sąd Okręgowy dla W. w wyroku dokonał zmiany kwalifikacji prawnej dokonanej przez Sąd Rejonowy w W.

Postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia przedmiotowego pozwolenia zostało wszczęte w dniu 15 marca 2013 r., a zatem już po wejściu w życie nowych przepisów, wprowadzonych ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (która weszła w życie 10 marca 2011 r.), co oznacza, że niniejsza sprawa mogła być rozpatrzona wyłącznie na podstawie nowych przepisów.

P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) grudnia 2014 r. zarzucając, że została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez obrazę prawa materialnego w zakresie zastosowania i wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, a tym samym błąd w ustaleniach faktycznych mających bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 218/15 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadza się do oceny, czy ustalony stan faktyczny sprawy wypełnia przesłanki art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.). Zgodnie z powyżej powołanymi przepisami, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Aby więc koniecznym było cofnięcie pozwolenia na broń, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki:

- osoba posiadająca pozwolenie na broń musi zostać prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa,

- przestępstwo to musi należeć do kategorii przestępstw umyślnych.

Nadto podkreślić należy, iż sformułowanie jakim ustawodawca posłużył się w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji - "cofa się" - wskazuje na to, że po stronie organu istnieje obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń osobie, o ile zostaną spełnione powyżej określone przesłanki.

Przechodząc do rozpoznania niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż okolicznością niesporną jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienia przestępstwa umyślnego. W związku z powyższym, organy Policji miały obowiązek wszcząć postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń i wydać decyzję o jego cofnięciu. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawały zaś okoliczności dotyczące związku pomiędzy pozwoleniem na broń, a czasem popełnienia przestępstwa.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził aby doszło do naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, na które wskazuje skarżący w skardze.

Dokonując analizy przepisów prawa, które legły u podstaw wydania skarżonego rozstrzygnięcia należy bowiem mieć na względzie to, iż w polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Wręcz przeciwnie, uprawnienie to stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i zawarowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych.

Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to takie ustalenie prowadzi do konkluzji, iż przepisy regulujące przedmiotową kwestię, winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Wykładnia zaś przepisów ustawy o broni i amunicji powinna zmierzać w kierunku zawężającym, zamiast rozszerzającym.

Kolejną kwestią, którą należało brać pod uwagę przy dokonywaniu wykładni funkcjonalnej omawianej regulacji prawnej jest to, iż ustawodawca przy tworzeniu przepisów prawa postępuje w sposób racjonalny. Nowo wprowadzane uregulowania winny więc pozostawać w spójności z generalnymi regulacjami dotyczącymi konkretnej materii. Stąd więc należało założyć, że racjonalny ustawodawca, tworząc przepisy dotyczące materii stanowiącej wyjątek od reguły, iż prawa do posiadania broni palnej nie mają obywatele, a jeśli mają to tylko w szczególnych okolicznościach i tylko spełniając restrykcyjne wymogi, nie dopuściłby do sytuacji, by dostęp do broni palnej pozostawić osobom, które swym postępowaniem wykazały brak odpowiedzialności, czy poszanowania dla przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.