Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2072892

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 6 maja 2016 r.
II SA/Wa 2039/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska.

Sędziowie WSA: Andrzej Kołodziej (spr.), Iwona Maciejuk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) września 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

(...) Komendant Wojewódzki Policji w (...) postanowieniem Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2015 r., na podstawie art. 219 w związku z art. 218 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego, że M. K. od 16 stycznia 1991 r. do 18 listopada 2012 r., pełniąc służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

W uzasadnieniu podał, iż wnioskiem z (...) czerwca 2014 r. M. K. zwrócił się do (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez niego służby od 16 stycznia 1991 r. do 18 listopada 2012 r. w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734 z późn. zm. - dalej "rozporządzenie z 4 maja 2005 r.").

Postanowieniem nr (...) z dnia (...) września 2014 r. (...) Komendant Wojewódzki Policji odmówił M. K. wydania zaświadczenia żądanej treści. Komendant Główny Policji postanowieniem nr (...) z dnia (...) listopada 2014 r., po rozpoznaniu zażalenia strony, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego (...) Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr (...) z dnia (...) marca 2015 r., odmówił M. K. wydania zaświadczenia żądanej treści, zaś Komendant Główny Policji postanowieniem nr (...) z dnia (...) maja 2015 r., po rozpatrzeniu zażalenia zainteresowanego na powyższe postanowienie, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ wskazał, iż realizując wytyczne zawarte w postanowieniu nr (...) Komendanta Głównego Policji, w celu wyczerpującego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, ponownie zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w (...) oraz do Naczelnika Wydziału (...) KWP w (...), o uzupełnienie przesłanych wcześniej materiałów dotyczących udziału wnioskodawcy w realizacji czynności w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

Analiza dostępnej dokumentacji oraz kwerenda przeprowadzona przez ww. jednostki Policji pod kątem przesłanek § 4 rozporządzenia z 4 maja 2005 r., a nadto zeznania wskazanych świadków, nie dały podstaw do uznania, że M. K. we wskazanym okresie, pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

W zażaleniu na powyższe postanowienie M. K. zarzucił mu naruszenie:

1.

§ 4 pkt 1 rozporządzenia z 4 maja 2005 r. w związku z art. 15 ust. 6 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, poprzez dokonanie błędnej oceny, czy wnioskodawca pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu z uwzględnieniem wymogu bezpośredniego zagrożenia dla życia i zdrowia,

2.

art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 218 § 1 i 2 k.p.a.,

3.

art. 219 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a.,

4.

art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a.,

5.

art. 75 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.

Powyższemu postanowieniu zarzucił ponadto błąd w ustaleniach faktycznych, oraz naruszenie prawa materialnego poprzez wydanie go na podstawie § 4 pkt 1 rozporządzenia z 4 maja 2005 r. niezgodnego z ustawą i Konstytucją RP.

Na tej podstawie wniósł o wydanie zaświadczenia żądanej treści.

Komendant Główny Policji postanowieniem Nr (...) z dnia (...) września 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a, po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wskazał, iż problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (...) i Służby Więziennej oraz ich rodzin, oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (...) i Służby Więziennej.

Natomiast zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin, środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Powyższe zaświadczenie wydaje się w myśl § 14 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia, na żądanie funkcjonariusza.

Organ powołał się również na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania zaświadczeń, to jest artykuł 218 § 1 i § 2 k.p.a. w oraz art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.

Na podstawie art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p a. (gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego), organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie natomiast art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy dane te, (w których posiadaniu organ już się znajduje), odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają istnienie określonego stanu faktycznego lub też potwierdzają konkretny stan prawny, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenie ich dysponentów. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy, a nie woli organu. Komendant Główny Policji stwierdził następnie, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej Służby Więziennej (w brzmieniu wynikającym z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13), emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych, m.in. podejmował co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencja w celu ochrony osób, mienia, przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia (pkt 1).

Wymieniony przepis, pomimo orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, w którym zakwestionowano użycie w powołanym rozporządzeniu zwrotu o "bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia", nadal stanowi, iż zagrożenie to powinno mieć charakter szczególny, a nie być jedynie następstwem służby, która ze swej istoty związana jest z ryzykiem wystąpienia różnego rodzaju zagrożeń.

W ocenie organu, który szczegółowo przedstawił czynności podjęte w postępowaniu wyjaśniającym, ani z akt osobowych M. K., ani z żadnej innej dokumentacji będącej obecnie w posiadaniu organu, nie wynika, że wymieniony, w trakcie pełnienia służby w Policji wykonywał czynności określone w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja w 2005 r. w wymiarze uprawniającym do podwyższenia emerytury. W czasie służby w Wydziale (...) KWP w (...) podejmował bowiem dwukrotnie czynność w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, natomiast w czasie służby w KPP w (...) - tylko raz.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. zarzucił mu:

1)

naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., poprzez niewłaściwą i niepełną weryfikację dokumentacji dotyczącej skarżącego, biorąc pod uwagę zastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż konieczne jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia danego funkcjonariusza, skutku w postaci wystąpienia obrażeń ciała u niego lub innych osób, jak również udzielenia im pomocy medycznej lub przeprowadzenia badania lekarskiego, podczas gdy na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt U 12/13, został on uznany za niezgodny z treścią art. 15 ust. 6 u.z.e., co w konsekwencji skutkowało odmową wydania skarżącemu zaświadczenia żądanej treści,

2)

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku ze zwykłym 144 k.p.a. i w związku z art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy i w konsekwencji niezgromadzenie kompletnego materiału dowodowego, co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

3)

naruszenie art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błąd w zakresie ustalonego stanu faktycznego i uznanie, że brak jest dokumentów uzasadniających ustalenie względem skarżącego przesłanek określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. - w okolicznościach kwestionowania przez organ świadczenia służby skarżącego zgodnie z warunkami ww. rozporządzenia.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji nr (...) z (...) sierpnia 2015 r., a nadto zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu podniósł, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 872/10, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia należy dokonać rzeczywistej analizy wszelkich posiadanych rejestrów, ewidencji zbiorów danych, a także dokonać ustaleń, gdzie, w jakich komórkach organizacyjnych, trzeba takiej dokumentacji poszukiwać, a nie ograniczać się w tym zakresie do kontroli akt osobowych i pism informacyjnych od poszczególnych jednostek, czy komórek Policji.

Pominięcie przez organy Policji tych obowiązków skutkuje naruszeniem art. 7 k.p.a. w związku z art. 218 § 2 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a.

Skarżący podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację, wskazując przy w tym czynności służbowe z jego udziałem, w których był narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia. Zarzucił organom Policji, że nie dokonały rzetelnej i sumiennej kwerendy będącej w ich posiadaniu dokumentacji potwierdzającej udział skarżącego w czynnościach wykonywanych w warunkach szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia. Odniósł się ponadto do kwestii archiwizacji dokumentów służbowych, np. zapisów w notatnikach służbowych, notatek urzędowych i innych, które przechowywane są przez okres 2-5 lat, a następnie są niszczone.

Skarżący nie zgodził się także ze stwierdzeniem, że wydanie zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, może nastąpić jedynie w oparciu o prowadzone przez organ ewidencje, rejestry bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu, a nie w oparciu o oświadczenie samego zainteresowanego, zeznania wskazanych przez niego świadków, czy też dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z argumentacją faktyczną i prawną przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestie pełnienie służby w tych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, reguluje przepis art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego w 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2015 r. poz. 900 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 z późn. zm. dalej "rozporządzenie z 4 maja 2005 r.").

Natomiast w myśl § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarne oraz ich rodziny (Dz. U. z 2015 r. poz. 1148 z późn. zm.), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej, wydane na żądanie funkcjonariusza.

Problematykę wydawania zaświadczeń reguluje z kolei Dział VII ("Wydawanie zaświadczeń") ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej "k.p.a".).

Stosownie do brzmienia art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1)

urzędowego potwierdzania określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,

2)

osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzaniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zgodnie zaś z treścią art. 218 § 1 i § 2 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, by chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1).

Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).

W orzecznictwie dotyczącym wydawania zaświadczeń akcentuje się, że określenie danych znajdujących się w posiadaniu organu nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco poprzez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenia w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających. Zwraca się ponadto uwagę na to, że występujący w art. 218 § 2 k.p.a. w odniesieniu do postępowania wyjaśniającego zwrot "w koniecznym zakresie", wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75-86 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Ł 3105/95 - OSP 1998, Nr 6, poz. 106). Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 września 1998 r., sygn. akt II SA/Łd 1119/96 (niepubl.) stwierdzając, że postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 2 k.p.a. musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanej przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju, bo nie ma podstaw do wydania zaświadczenia co do innych faktów lub okoliczności, które zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadka; wydanie zaświadczenia w takiej sytuacji narusza bowiem przepis art. 218.

Podzielając powyższe poglądy należy podnieść, iż postępowanie wyjaśniające spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną pełnią dane z ewidencji, rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalonych innymi technikami.

W tym kontekście podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy oraz błędne ustosunkowanie się stanu faktycznego, są chybione.

Organy Policji, wbrew argumentacji skarżącego, przeprowadziły przed podjęciem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści, wszechstronne postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie, dokonując sprawdzeń ewidencji, rejestrów i innych dokumentów oraz danych będących w ich posiadaniu, pod kątem służby skarżącego w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, co znalazło odzwierciedlenie w obszernym uzasadnieniu tak zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu pierwszej instancji. Również kwerenda dokumentacji archiwalnej nie wykazała istnienia zapisów świadczących o tym, że skarżący brał udział w realizacjach lub innych czynnościach służbowych, które pozwoliłyby na wydanie zaświadczenia żądanej treści.

Nie znajduje w okolicznościach niniejszej sprawy również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. w szczególności § 4 ust. 1 rozporządzenia z 4 maja 2005 r.

Zgodnie z jego brzmieniem, emeryturę podwyższa się 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych:

1.

podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia;

2.

uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia;

3.

brał bezpośredni udział w działaniach ratowniczych, w tym ratowniczo-gaśniczych, lub bezpośrednio tymi działaniami na miejscu zdarzenia kierował - co najmniej przez 30 dni w ciągu roku;

4.

brał udział, co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku, w stałym wypełnianiu zadań w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi:

a)

w oddziałach dla nosicieli wirusa HIV, dla osadzonych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych i osadzonych szczególnie niebezpiecznych w okresie do dnia 31 sierpnia 1998 r. lub b) w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach terapeutycznych dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonymi umysłowo, o których mowa odpowiednio w art. 88 § 3 i art. 96 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.) - po dniu 1 września 1998 r.

W odniesieniu do skarżącego z uwagi na charakter pełnionej przez niego służby, w grę wchodzić mógł jedynie pkt 1 ww. przepisu.

Jego brzmienie uwzględnia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 (OTK, A 2014/5/56, Dz. U. z 2014 r., 736) zgodnie, z którym § 4 pkt 1 rozporządzenia z 4 maja 2005 r. w zakresie w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodziny oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Oceniany przepis, wbrew stanowisku skarżącego, nadal stanowi, że zagrożenie dla życia lub zdrowia powinno mieć charakter szczególny, a nie być jedynie normalnym następstwem służby.

Wskazał na to Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu powołanego wyroku stwierdzając, że zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" (zawarty w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z 18 lutego 1994 r.) odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, a miało charakter wyjątkowy.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że służba w Policji związana jest z ryzykiem wystąpienia szczególnego rodzaju zagrożeń, jednakże ustawodawca uzależnia zwiększenie wymiaru emerytury od zaistnienia konkretnych przesłanek wymienionych w omawianych przepisach i to zarówno co do ich rodzaju, jak i wymiaru.

W ocenie Sądu, dokonując kwerend, sprawdzeń i analiz, organy Policji kierowały się treścią § 4 pkt 1 rozporządzenia z 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem cytowanego wyroku TK.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.