Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 674468

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 11 maja 2010 r.
II SA/Wa 185/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.).

Sędziowie WSA: Stanisław Marek Pietras, Eugeniusz Wasilewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) listopada 2009 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i broń palną gazową oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) listopada 2009 r. nr (...) Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) czerwca 2009 nr (...), którą to decyzją cofnięto M. K. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich i broń palną gazową do ochrony osobistej.

W motywach uzasadnienia organ wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. sygn. akt (...) Sąd uznał M. K. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu z art. 178a § 1 k.k. i skazał go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Wykonanie kary warunkowo zawiesił na okres dwóch lat próby. Orzekł również wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, nadto nakazał wpłatę kwoty 800 zł na rzecz Fundacji (...). Organ podkreślił, że w toku postępowania karnego ustalono, że M. K., prowadząc własny samochód, był w stanie nietrzeźwości - miał 3,26 promila alkoholu w surowicy krwi. Wyjaśnił, że wprawdzie powyższy wyrok nie dotyczył przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ale zachowanie skarżącego stanowiło ewidentne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Podkreślił też, że zabroniony czyn został popełniony z winy umyślnej - popełnienie przestępstwa nie było dziełem przypadku, zbiegiem okoliczności, jak też nie wynikało z braku znajomości przepisów prawa. Wskazał również, że w przeszłości skarżący naruszał porządek prawny w inny sposób tj. popełniał wykroczenia w ruchu drogowym (k-87 i nast. akt administracyjnych).

Z powyższych względów (...) Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), uznał, że skarżący należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Zdaniem organu okoliczności faktyczne sprawy pozwalały na przyjęcie, że w stosunku do strony zachodzi uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wyjaśnił również, że do przesłanek (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy) - nakazujących cofnąć pozwolenie na broń, należy zaliczyć m.in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

W motywach uzasadnienia stwierdzono też, że organy policji, ustalając tę okoliczność, jako spełniającą dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, wzięły pod uwagę stopień szkodliwości tego przestępstwa, zagrożenie dla życia i zdrowia nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego, umyślność czynu - polegającą na tym, że sprawca świadomie godził się na popełnienie przestępstwa, a także ewentualne jego skutki np. śmierć lub kalectwo ludzi, czy uszkodzenie mienia. Nadto, że stosunek strony do obowiązujących przepisów prawa nie daje gwarancji, że skarżący będzie respektował przepisy bezpiecznego posługiwania się i przechowywania broni palnej. Tej obawy nie niwelują pozytywne opinie z miejsca zamieszkania oraz środowiska łowieckiego. Okoliczności popełnionego przestępstwa, jego ciężar gatunkowy, umyślność, także wynikłe z tego bezpośrednie zagrożenie, pomimo dobrych opinii, uzasadniają obawę, że będąc w stanie nietrzeźwości strona może, wykazując się podobną nieodpowiedzialnością, czy niefrasobliwością, postępować z bronią w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Organ stwierdził też, że zachowaniu stronie pozwolenia na broń sprzeciwia się także interes społeczny, który bezwzględnie wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie.

Powyższa decyzja, stała się przedmiotem skargi M. K. do tutejszego sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący podniósł zarzuty dotyczące przyjętego przez organ domniemania użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa publicznego. Przywołując treść art. 231 k.p.c. podkreślił, że domniemanie (dotyczące obawy), czy w przyszłości broń zostanie użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa publicznego, powinno podlegać weryfikacji sądowej. Nadto, wskazując na orzecznictwo sądowe podniósł, że organ miał obowiązek wykazania, dlaczego uznał go za osobę niewiarygodną do jej posiadania. W konkluzji stwierdził, że organ dokonał błędnej interpretacji przepisów prawa, przekraczając granice uznania administracyjnego. Skarżący podkreślił, że jest szanowanym obywatelem i wskazał na swoje zasługi na rzecz lokalnej społeczności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że stężenie alkoholu w organizmie sprawcy czynu przekraczało sześciokrotnie dopuszczalny próg. Wyjaśnił, że czyn z art. 178a § 1 k.k. - prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości - choć umieszczony został przez ustawodawcę w rozdziale "przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", godzi de facto w życie i zdrowie ludzkie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów, odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a.

Analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozwala na przyjęcie, że organ nie uchybił powyższym wymogom oraz zasadom, wynikającym z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. Ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy - organ nie pominął żadnego z dowodów i poddał je ocenie, stosownie do treści art. 80 k.p.a. Przeprowadzona ocena jest zgodna z normami procesowymi i regułami obowiązującymi przy jej dokonywaniu, nie jest w żadnym razie dowolna, wybiórcza - a zatem niekompletna.

W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwie przepisy prawa materialnego.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zaistniały stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję powyższych przepisów.

W pełni uprawniona jest, zdaniem Sądu, ocena obu organów, że zachowanie skarżącego naruszające porządek prawny może rodzić obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu organ wykazał związek między popełnionym przez skarżącego czynem a obawą, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego.

Bezsporne w sprawie jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za czyn z art. 178a § 1 k.k.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1173/07, Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie, w której inny skarżący był osobą skazaną za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., stwierdził, iż "prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego, zatem uznać należy, iż skarżący siadając do samochodu w stanie nietrzeźwości zachował się lekkomyślnie bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utracić życie".

W ślad za zaprezentowanym wyżej poglądem, który Sąd w pełni podziela i uznaje za własny, stwierdzić należy, iż M. K. swoim zachowaniem stworzył realne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tego rodzaju zachowanie (działanie de facto w stanie upojenia alkoholowego), często wywołuje tragiczne skutki (w postaci śmierci i kalectwa ludzi) oraz szkody majątkowe.

Reasumując, organ miał prawo stwierdzić, że zachowanie skarżącego stwarza realne zagrożenie i uzasadnia obawę, że będąc w stanie nietrzeźwości złamie on obowiązujące przepisy i użyje broni w celu sprzecznym z jej przeznaczeniem.

Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się nią przez osobę, która w stanie upojenia alkoholem wsiada za kierownicą pojazdu.

Zdaniem Sądu, przytoczone okoliczności rodzą uzasadnioną obawę, że skarżący może skorzystać z posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ta obawa jest realna, bowiem potwierdza ją skazujący wyrok sądowy. Skarżący popełnił czyn wymierzony wprawdzie przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale przedmiotem ochrony tego przepisu jest także życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego.

Popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, z racji jego charakteru, stwarzającego zagrożenie dla życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Odnosząc się do zarzutu skargi w przedmiocie nieprawidłowego zastosowanego przez organ instytucji domniemania faktycznego, podkreślić należy, iż przedmiotowe postępowanie toczy się według zasad kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem przepisy kodeksu postępowania cywilnego (przywołany w skardze przepis art. 231 k.p.c.) nie znajdują w przedmiotowej sprawie zastosowania.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.