Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2072878

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 czerwca 2016 r.
II SA/Wa 18/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.).

Sędziowie WSA: Iwona Maciejuk, Ewa Marcinkowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW Skład Orzekający w (...) z dnia (...) października 2015 r. nr (...) w przedmiocie stopnia zdolności do służby uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu I instancji

Uzasadnienie faktyczne

J. K. została skierowana przez Dyrektora Zakładu Karnego w P. do (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w B. w celu ustalenia stopnia zdolności do służby.

(...) Rejonowa Komisja Lekarska MSW w B. w orzeczeniu nr (...) z dnia (...) lipca 2015 r. rozpoznała u J. K.:

1. Astma oskrzelowa. Alergia poliwalentna. Odczulanie - § 35p. 4, rub. 5, kat. B

2. Osobowość histrioniczna i unikająca. Przebyte zaburzenia adaptacyjne - § 71p. 1, rub. 5, kat. B

3. Zapalenie spojówek alergiczne - § 7p. 3, rub. 5, kat. A

4. Nadwzroczność obu oczu - bez §

5.

(...) - bez § i w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1989) uznała orzekaną za zdolną do służby z ograniczeniem Kat. B. Trwale niezdolną do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia J. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej pkt 11 ppkt 2 - usunięcie zapisu: osobowość histrioniczna i unikająca, pkt 11 ppkt 5 - 5 - usunięcie zapisu: (...). Wskazała, iż tatuaż, który posiada nie jest zmianą ani widoczną w wyglądzie umundurowanego funkcjonariusza, ani nie narusza wizerunku funkcjonariusza.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył również Dyrektor Zakładu Karnego w P. Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że funkcjonariuszka od (...) maja 2012 r. do (...) czerwca 2015 r., z krótkimi przerwami na urlop lub delegacje oraz 1 dzień służby, przebywała na zwolnieniach lekarskich. Była pięciokrotnie kierowana na badania komisyjne ze względu na absencję chorobową. Zdaniem Dyrektora funkcjonariuszka jest niezdolna do pełnienia służby. Natomiast postępowanie zgodne ze wskazaniem Komisji - praca lekka w pomieszczeniach zamkniętych, nie wystarczy aby uchronić J. K. przed skutkami alergii. Centralna Komisja Lekarska MSW w (...) w wyniku rozpoznania powyższych odwołań w orzeczeniu nr (...) z dnia (...) października 2015 r. w oparciu o rozpoznanie:

1. Zaburzenia osobowości upośledzające sprawność ustroju - § 72p. 2 CF 60.9

2. Alergia wieloważna - § 7p. 3 w zastosowaniu R 68.8

3. Nadwzroczność - bez §

stwierdziła, że J. K. jest niezdolna do służby w Służbie Więziennej - kategoria zdolności do służby lub do pracy "C" i jest niezdolna do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku. Centralna Komisja po analizie zebranej dokumentacji uznała J. K. za niezdolną do służby w Służbie Więziennej z powodu zaburzeń osobowości upośledzających sprawność ustroju.

W skardze na powyższe orzeczenie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K. zarzuciła Komisji:

1)

naruszenie przepisu postępowania - art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822) (zwanej dalej u.k.l.) oraz art. 15 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie nowego orzeczenia, uznającego skarżącą za niezdolną do służby w Służbie Więziennej, mimo braku uchylenia orzeczenia organu I instancji - orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w B. z (...) lipca 2015 r. nr (...), co doprowadziło do wprowadzenia do obrotu prawnego orzeczenia o niezdolności skarżącej do służby, mimo iż ze względu na braku uchylenia orzeczenia organu I instancji nadal w obrocie prawnym pozostaje nieostateczne orzeczenie organu I instancji, stwierdzające, iż skarżąca jest zdolna do służby z ograniczeniem,

2)

naruszenie przepisu postępowania - art. 47 ust. 2 u.k.l. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie przez Centralną Komisję Lekarską orzeczenia na niekorzyść skarżącej jako osoby badanej, mimo że orzeczenie organu I instancji nie było sprzeczne z prawem ani nie zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych,

3)

naruszenie przepisu postępowania - art. 46 u.k.l. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprzeprowadzenie przez Centralną Komisję Lekarską badań psychiatrycznych skarżącej, co doprowadziło do uznania, iż skarżąca cierpi na zaburzenia osobowości znacznie upośledzające sprawność ustroju, mimo że w wyniku badań psychiatrycznych przeprowadzonych w toku postępowania przed organem I instancji nie stwierdzono u skarżącej zaburzeń osobowości znacznie upośledzających sprawność ustroju,

4)

naruszenie przepisów postępowania - art. 39 ust. 5 pkt 1 u.k.l. w zw. z art. 47 ust. 3 u.k.l. oraz art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak szczegółowego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, polegający na:

a.

niewyjaśnieniu, z jakich względów ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, dotyczące stanu zdrowia skarżącej, były w ocenie organu II instancji nieprawidłowe,

b.

niewyjaśnieniu, czy i z jakich względów ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez organ I instancji, była nieprawidłowa, mimo że organ II instancji wydał orzeczenie odmienne od orzeczenia organu I instancji,

c.

niewskazaniu, na podstawie jakich dokładnie dowodów, a w szczególności opinii psychologicznych i psychiatrycznych, organ II instancji uznał, iż skarżąca cierpi na zaburzenia osobowości znacznie upośledzające sprawność ustroju i jest niezdolna do służby w Służbie Więziennej,

d.

niewskazanie przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności dowodom potwierdzającym, iż skarżąca jest zdolna do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem, w szczególności dowodom, na których oparł się organ I instancji wydając orzeczenie z (...) lipca 2015 r., w tym wynikom badania psychiatrycznego skarżącej z (...) czerwca 2015 r., badania specjalistycznego z (...) lipca 2015 r. i opinii psychologicznej z (...) lipca 2015 r.,

e.

lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny wyników przeprowadzonych badań psychiatrycznych i psychologicznych, co doprowadziło do wydania orzeczenia nieodpowiądającego normatywnemu wzorcowi uzasadnienia orzeczenia komisji lekarskiej podległej ministrowi spraw wewnętrznych,

5)

naruszenie przepisu postępowania - art. 33 ust. 1 u.k.l. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie oceny stanu zdrowia psychicznego skarżącej polegającej na stwierdzeniu zaburzeń osobowości znacznie upośledzających sprawność ustroju, co doprowadziło do uznania skarżącej za niezdolną do służby, mimo że organ II instancji nie dysponował wynikami badań lekarskich przeprowadzonych przez lekarza psychiatrę, stwierdzających u skarżącej zaburzenia osobowości utrwalone znacznie upośledzające sprawność ustroju i zdolności adaptacyjne,

6)

naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a.

Wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska MSW w (...) wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822). Zgodnie z jej art. 4 przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W art. 47 ust. 1 ustawy określone zostały orzeczenia jakie mogą być wydane o rozpatrzeniu odwołania. Zgodnie z tym przepisem Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania:

1)

utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo

2)

uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo

3)

uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.

Z powyższego wynika, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania orzeczenia o sentencji innej niż wymienione w cytowanym przepisie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Centralna Komisja Lekarska w wyniku rozpoznania odwołań w oparciu o rozpoznanie:

1. Zaburzenia osobowości upośledzające sprawność ustroju - § 72p. 2 CF 60.9

2. Alergia wieloważna - § 7p. 3

3. Nadwzroczność - bez §

stwierdziła, że J. K. jest niezdolna do służby w Służbie Więziennej - kategoria zdolności do służby lub pracy "C" i jest niezdolna do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku.

Wydała więc zupełnie nowe orzeczenie. Tego rodzaju postępowanie nie znajduje umocowania w przepisach obowiązującego prawa. Orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej ani w sentencji orzeczenia, ani w jego uzasadnieniu, wydając tak skonstruowane orzeczenie nie powołała żadnego przepisu prawa. Wskazać należy, że orzeczenie komisji lekarskiej, w szczególności szczebla odwoławczego musi być wyartykułowane w sposób stanowczy, niepowodujący żadnych wątpliwości co do jego zakresu i winno zawierać jedno z rozstrzygnięć opisanych w art. 47 ustawy. Przedmiotowe uchybienie przemawiało za koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego skarżonego orzeczenia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.