Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1573005

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 stycznia 2014 r.
II SA/Wa 1747/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska.

Sędziowie WSA: Andrzej Góraj, Stanisław Marek Pietras (spraw.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze M. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej orzeczeniem dyscyplinarnym - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Policji orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia (...) października 2012 r. nr (...), działając na podstawie art. 135j ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), uznał (...) M. M. winnym tego, że:

1)

jako funkcjonariusz Policji, będąc zobowiązany przepisami prawa do wykonywania poleceń przełożonych, do dnia 18 czerwca 2012 r. nie wykonał polecenia wydanego mu przez (...) P. R. p.o. Dyrektora Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji w dniu (...) maja 2012 r., polegającego na niezwłocznym złożeniu oświadczenia o stanie majątkowym za rok 2011, do czego był zobowiązany przepisami ustawy o Policji, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 62 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

2)

jako funkcjonariusz Policji, będąc zobowiązany przepisami prawa do wykonywania poleceń przełożonych, od dnia 23 kwietnia 2012 r. do dnia 10 lipca 2012 r. nie wykonał polecenia wydanego mu przez (...) P. R. p.o. Dyrektora Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji w dniu (...) kwietnia 2012 r., polegającego na opracowaniu dokumentu stanowiącego wytyczne do zarządzania projektami naukowo-badawczymi w CLKP, nie informując przy tym o przyczynach utrudniających bądź uniemożliwiających realizację tego polecenia, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 13 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

3)

w okresie od dnia 1 października 2011 r. do dnia 12 lipca 2012 r. nie dopełnił obowiązku powiadomienia przełożonego właściwego w sprawach osobowych pisemnym raportem o zmianie stanu cywilnego, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw obowiązków oraz przebiegu służby policjantów;

4)

jako funkcjonariusz Policji zobowiązany do poddania się okresowemu opiniowaniu służbowemu w dniu 20 czerwca 2012 r. odmówił udziału w rozmowie przeprowadzanej przez osobę uprawnioną z opiniowanym przed sporządzeniem opinii służbowej, a także sporządzenia samooceny w okresowej opinii służbowej sporządzanej w związku z upływem okresu opiniowania, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 5 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów, i za powyższe wymierzono mu karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Powyższe orzeczenie zostało nadane za pośrednictwem Urzędu Pocztowego nr (...) w W. na adres skarżącego ul. (...), (...). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka była po raz pierwszy awizowana w dniu 23 października 2012 r., a po raz drugi 31 października 2012 r., a następnie jako nieodebrana, została w dniu 7 listopada zwrócona nadawcy z adnotacją "mieszkanie zamknięte".

Skarżący wnioskiem z dnia (...) marca 2013 r. adresowanym do Komendanta Głównego Policji, wystąpił o:

1)

przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym wszczętym postanowieniem Komendanta Głównego Policji nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r.;

2)

doręczenia orzeczenia wydanego w pierwszej instancji;

3)

wstrzymania wykonania kary, w przypadku jej wymierzenia.

W uzasadnieniu podał, że z ustnej informacji uzyskanej od organu dowiedział się o zapadłym orzeczeniu dyscyplinarnym, lecz nie zostało mu ono doręczone i dodał, że korespondencję należy kierować na adres (...), ul. (...). Do powyższego wniosku załączył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po udostępnieniu akt postępowań dyscyplinarnych skarżący w ślad za wnioskiem z dnia (...) marca 2013 r., wystąpił z kolejnym uzupełniającym wnioskiem z dnia (...) marca 2013 r., w którym zwrócił się o:

1)

doręczenie orzeczenia nr (...) z dnia (...) października 2012 r.;

2)

przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

3)

uwzględnienie złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

4)

wycofanie z obrotu prawnego wydanego orzeczenia;

5)

wstrzymanie wykonania kary;

6)

niezwłoczne uchylenie dotychczasowych skutków wykonania kary.

W uzasadnieniu ponownie podał, że orzeczenie dyscyplinarne zostało wysłane pod niewłaściwy adres.

Komendant Główny postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej orzeczeniem dyscyplinarnym Komendanta Głównego Policji nr (...) z dnia (...) października 2012 r. o uznaniu wymienionego policjanta winnym zarzucanych czynów i wymierzeniu kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. W uzasadnieniu wskazał, iż skarżący nie podał okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przywrócenia 7-dniowego terminu, jaki przysługiwał obwinionemu do wniesienia środka zaskarżenia. Stosownie bowiem do treści art. 126 Kodeksu postępowania karnego, warunkiem uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu zawitego jest wykazanie, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, a więc takich, których strona nie mogła usunąć, aby dokonać wymaganej przez prawo czynności we właściwym czasie. W sprawie ustalono, że orzeczenie dyscyplinarne nadano za pośrednictwem Urzędu Pocztowego nr (...) w W. Przesyłka została skierowana na adres M. M., tj. ul. (...), (...). Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana i dwukrotnie oczekiwała na odbiór w placówce pocztowej, a następnie - jako przez obwinionego nieodebrana - została zwrócona do nadawcy z adnotacją "mieszkanie zamknięte". Jednocześnie podkreślono, iż brak było podstaw do kwestionowania dotychczasowego miejsca zamieszkania obwinionego, a tym samym adresu do doręczeń.

Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia (...) kwietnia 2013 r.

Następnie Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...), mając za podstawę art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, odmówił przyjęcia wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej orzeczeniem dyscyplinarnym Komendanta Głównego Policji nr (...) z dnia (...) października 2012 r. W uzasadnieniu - powołując się na opisany powyżej stan faktyczny - podał, że odmowa przyjęcia odwołania następuje, jeśli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. W dalszej części dodał, że analiza materiałów wskazuje, iż zaistniała jedna z przesłanek, o której mowa w art. 135k ust. 3 ustawy, co skutkuje brakiem formalnych podstaw do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej orzeczeniem Komendanta Głównego Policji nr (...) z dnia (...) października 2012 r. o uznaniu skarżącego winnym zarzucanych czynów i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, został złożony przez wymienionego po upływie 7 - dniowego terminu. Termin do wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) jest terminem zawitym, co oznacza, iż czynność dokonana po jego upływie jest bezskuteczna. Przywrócenie terminu zawitego może nastąpić, zgodnie z art. 126 § 1 Kodeksu postępowania karnego, jedynie w ściśle określonej sytuacji, a mianowicie wówczas, gdy jego niedotrzymanie nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, zaś wniosek złożony został w terminie 7 dni od ustania przeszkody. W niniejszej sprawie nie przywrócono terminu do wniesienia wniosku, zatem wniosek jako złożony po terminie przez skarżącego, nie może wywołać postępowania odwoławczego. W sprawie bezspornie ustalono, że doręczenie obwinionemu orzeczenia dyscyplinarnego nastąpiło w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Od daty doręczenia, tj. dnia 7 listopada 2012 r. rozpoczął się bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 135k ust. 1 i 3 cyt. ustawy. Mając na uwadze fakt, iż przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia doręczenia stwierdzono, że termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej orzeczeniem nr (...) z dnia (...) października 2012 r. upłynął w dniu 14 listopada 2012 r. Natomiast skarżący swój wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył dopiero w dniu 15 marca 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, który w odrębnym postępowaniu został rozpatrzony odmownie postanowieniem nr (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r. i utrzymującym go w mocy postanowieniem nr (...) z dnia (...) czerwca 2013 r. Oznacza to, że zażalenie wpłynęło z przekroczeniem 7 - dniowego terminu, co skutkuje brakiem formalnych podstaw do merytorycznego badania sprawy.

Skarżący M. M. złożył w dniu 5 sierpnia 2013 r. skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dodając, że zostało mu ono dostarczone w dniu 5 lipca 2013 r. i zarzucił naruszenie przepisów ustawy o Policji oraz Kodeksu postępowania karnego, tj.:

- art. 135k ust. 3 w zw. z ust. 4 ustawy - przez odmowę przyjęcia ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; ponadto niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie i brak jego wszechstronnego rozpatrzenia, poprzez nieuwzględnienie miejsca dłuższego pobytu skarżącego umożliwiającego doręczenie mu orzeczenia w czasie choroby, co dokumentują zaświadczenia lekarskie zawierające wpis o miejscu pobytu skarżącego w okresie obejmującym wysyłkę pisma zawierającego orzeczenie (19 października), podwójne awizowanie jego pisma (23 i 31 października), zastosowanie instytucji fikcji prawnej doręczenia (7 listopada) i przyjęcie przez organ, że upłynął termin do wniesienia środka zaskarżenia orzeczenia (14 listopada),

- art. 135g ust. 1 w zw. z art. 1351 ust. 1 ustawy - przez niezbadanie i nieuwzględnienie przez przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść skarżącego, a jedynie na jego niekorzyść,

- art. 131 § 1 k.p.k. w zw. z art. 132 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 135p ustawy - przez wysłanie skarżącemu pisma zawierającego orzeczenie, od którego daty doręczenia biegnie termin do jego zaskarżenia, na nieprawidłowy adres, pod którym nikt nie przebywał,

- art. 133 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 135p ustawy - przez bezpodstawne zastosowanie instytucji fikcji prawnej doręczenia orzeczenia,

- art. 135j ust. 7 w zw. z art. 135k ust. 1 ustawy - przez niedoręczenie skarżącemu orzeczenia o ukaraniu w pierwszej instancji oraz pozbawienie go prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia,

- art. 135o ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 135k ust. 1 ustawy - przez przyjęcie, że orzeczenie o ukaraniu uprawomocniło się wraz z upływem terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy termin do wniesienia tego wniosku nie rozpoczął biegu,

- art. 135o ust. 4 ustawy - przez wykonanie kary przeniesienia na niższe stanowisko służbowe pomimo nieuprawomocnienia się orzeczenia,

- art. 135k ust. 4 w zw. z art. 135c ust. 2 ustawy - przez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, w którym wydane zostały postanowienia nr (...) i (...) Komendanta Głównego Policji, polegające na niewyłączeniu od udziału w postępowaniu osoby, która wydała zaskarżone rozstrzygnięcie, co stanowi kwalifikowaną wadę prowadzonego postępowania z uwagi na rozpatrzenie całości zebranego materiału dowodowego i jego ocenę ponownie przez, tę samą osobę; w związku z czynnościami rzecznika dyscyplinarnego:

- art. 135c ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy - przez niezawiadomienie przełożonego dyscyplinarnego o wskazanych w tych przepisach okolicznościach uzasadniających wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu, w sytuacji gdy rzecznik był świadkiem zarzucanego czynu,

- art. 135e ust. 1 ustawy - przez nieprzesłuchanie skarżącego w charakterze obwinionego,

- art. 135i ust. 1 ustawy - przez niezapoznanie skarżącego z aktami postępowania po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu przez rzecznika, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy,

- art. 135f ust. 9 i art. 135i ust. 4 ustawy - przez prowadzenie postępowania w trakcie usprawiedliwionej nieobecności skarżącego w służbie, tj. urlopu, w sytuacji, gdy w stosunku do skarżącego nie wystąpiły przesłanki określone w tych przepisach uprawniające rzecznika do niewstrzymania biegu postępowania pomimo nieprzeprowadzenia obligatoryjnych czynności z udziałem skarżącego - przesłuchania i zapoznania z aktami postępowania,

- art. 135i ust. 5 ustawy - przez pozbawienie skarżącego prawa do zgłoszenia wniosku o uzupełnienie akt postępowania w terminie 3 dni od dnia zapoznania go z aktami, na skutek niezapoznania skarżącego z tymi aktami w trybie art. 135i ust. 1 ustawy oraz niepouczenie go o tym uprawnieniu,

- art. 135e ust. 1 i art. 135f ust. 1 ustawy - przez pozbawienie skarżącego uprawnień przysługujących w toku całego postępowania, tj. również po dacie zapoznania go z aktami postępowania w trybie art. 1351 ust. 1 ustawy, dotyczących między innymi prawa do złożenia wyjaśnień i zgłaszania wniosków dowodowych,

- art. 135i ust. 7 ustawy - przez wydanie postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych oraz sporządzenie z nich sprawozdania bez zapoznania skarżącego z aktami postępowania,

- art. 135f ust. 6 ustawy - przez niedoręczenie skarżącemu postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych,

- art. 129 § 1 k.p.k. w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy - przez skierowanie do skarżącego pism, zatytułowanych "wezwanie", które nie zawierały elementów konstrukcyjnych wezwania wymienionych w tym przepisie, tj. oznaczenia organu wysyłającego oraz oznaczenia sprawy w jakiej miał się stawić adresat, nadto powołanie się na przepis art. 75 § 1 k.p.k., który nie ma zastosowania w sprawach dyscyplinarnych policjantów; w związku z czynnościami przełożonego dyscyplinarnego w okresie poprzedzającym wydanie orzeczenia o ukaraniu:

- art. 134i ust. 6 pkt 8 w zw. z art. 135i ust. 5 ustawy - przez niezawarcie w postanowieniu o wszczęciu postępowania pouczenia o uprawieniu skarżącego do zgłoszenia wniosku o uzupełnienie akt postępowania w terminie 3 dni od dnia zapoznania go z tymi aktami,

- art. 135c ust. 4 w zw. z ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy - przez niewydanie postanowienia o wyłączeniu rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym pomimo wystąpienia przesłanek wskazanych w tych przepisach.

- art. 135j ust. 3 ustawy - przez nieuchylenie postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych oraz nieprzekazanie akt sprawy rzecznikowi do uzupełnienia, pomimo niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, na skutek między innymi niedopełnienia wyżej wskazanych obligatoryjnych czynności z udziałem skarżącego,

- art. 135e ust. 10 w zw. z art. 134i ust. 6 pkt 4 i art. 135j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 135j ust. 2 pkt 4, art. 135o ust. 4 ustawy - przez wydanie postanowienia o uzupełnieniu zarzutów, w którym skarżącemu organ zarzucił popełnienie przewinienia polegającego na naruszeniu nieistniejącego przepisu, tj. § 5 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów, a następnie przez wydanie orzeczenia, w którym skarżącego uznano winnym popełnienia przewinienia polegającego na naruszeniu wyżej wskazanego nieistniejącego przepisu, a w konsekwencji skierowanie do wykonania orzeczenia z kwalifikowaną wadą skutkującą koniecznością jego uchylenia,

- art. 135 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ust. 4, art. 135o ust. 4 ustawy - przez nieumorzenie postępowania w zakresie przewinienia, którego karalność uległa przedawnieniu w dniu 8 października 2012 r., bowiem organ bezpodstawnie rozciągnął na okres ponad 9 miesięcy czas popełnienia przewinienia polegającego na niepoinformowaniu niezwłocznie drogą służbową przełożonego właściwego w sprawach osobowych o zawarciu w październiku 2011 r. związku małżeńskiego, która to czynność powinna była nastąpić nie później niż do dnia 8 października 2011 r., a w konsekwencji wydanie orzeczenia o ukaraniu za przewinienie, którego karalność uległa przedawnieniu, i skierowanie do wykonania orzeczenia z kwalifikowaną wadą skutkującą koniecznością jego uchylenia,

- art. 134h ust. 1 w zw. z art. 135j. ust. 5 w zw. z art. 134d ust. 1 ustawy - przez ukaranie niewspółmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz jego skutków, stopnia naruszenia obowiązków służbowych, stopnia zawinienia, bardzo dotkliwą karą oficera, który w czasie przebiegu służby zawsze przestrzegał dyscypliny służbowej i etyki zawodowej, był wielokrotnie nagradzany i przeciwko któremu przez 21-letni okres pełnienia służby w Policji nie zostało wszczęte żadne postępowanie dyscyplinarne.

W tej sytuacji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz w trybie art. 135 p.p.s.a. postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...) w związku z rażącym naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania i dwukrotne wydanie postanowienia przez tę samą osobę. W uzasadnieniu przytoczył zaistniałe - jego zdaniem - uchybienia w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Dalej podał, że podczas choroby w październiku i listopadzie 2012 r. przebywał pod adresem W. ul. (...) i nie pouczono go o obowiązku informowana o zmianie miejsca zamieszkania i organ nie ustalił jego nowego adresu do doręczeń. Mógł to uczynić chociażby na podstawie adresu na drukach zwolnień lekarskich. Niezależnie od powyższego podał, że zarówno postanowienie nr (...), jak i (...) zostało wydane przez tą samą osobę, a mianowicie przez nadinsp. M. D., a więc z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem postanowienie nr (...) nie może stanowić podstawy na potrzeby zaskarżonego postanowienia nr (...).

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że skarżącemu przydzielono kwaterę służbową na ul. (...) w W. i w tej sytuacji uzasadnionym jest, że jest to jego adres. Tym bardziej, że figuruje w aktach osobowych. Ponadto skarżący miał obowiązek poinformować rzecznika dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego o zmianie miejsca zamieszkania na podstawie § 13 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r.

W piśmie procesowym z dnia (...) grudnia 2013 r. skarżący powtórzył swoje zarzuty ze skargi i ustosunkował się do argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę oraz wniósł o zwrot kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 135k ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia o Policji (tekst jedn.: z 2011 r. Dz. U. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia i odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji (ust. 2), zaś w myśl ust. 4, jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał Komendant Główny Policji, odwołanie lub zażalenie nie przysługuje. Obwiniony może jednak w terminie, o którym mowa w ust. 1, zwrócić się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń. Jednakże na podstawie ust. 3 tegoż przepisu i który stanowi podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia, wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W rozpoznawanej zatem sprawie należało poddać kontroli okoliczność, czy - na co powołuję się organ w skarżonym postanowieniu - rzeczywiście wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia (...) października 2012 r. nr (...) został wniesiony po terminie. Stąd też w konsekwencji należało przeanalizować pod kątem legalności również postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...) i utrzymane w nim w mocy postanowienie tegoż organu z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wspomnianym już wyżej orzeczeniem dyscyplinarnym.

Bezspornym w sprawie jest, że orzeczenie dyscyplinarne z dnia (...) października 2012 r. nr (...), zostało przesłane skarżącemu w dniu (...) października 2012 r. za pismem (...) na adres: ul. (...), (...). Nie budzi również wątpliwości, że - jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru - przesyłka po raz pierwszy była awizowana w dniu 23 października 2012 r., a po raz drugi w dniu 31 października 2012 r., zaś jako nieodebrana, w dniu 7 listopada 2012 r. została zwrócona organowi z adnotacją "mieszkanie zamknięte".

W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Stąd też, ponieważ ustawa o Policji nie reguluje kwestii związanych z doręczeniem dyscyplinarnym, ma tu zastosowanie przepis art. 132 § 1 Kodeksu postępowania karnego zgodnie z którym pismo doręcza się adresatowi osobiście, a w razie chwilowej nieobecności adresata w jego mieszkaniu, pismo doręcza się dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu, dozorcy domu lub sołtysowi, jeżeli podejmą się oddać pismo adresatowi (§ 2). Z kolei zgodnie z art. 133 § 1 k.p.k., jeżeli doręczenia nie można dokonać w sposób wskazany w art. 132, pismo przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pozostawia się w najbliższej placówce pocztowej tego operatora pocztowego, a przesłane w inny sposób w najbliższej jednostce Policji albo we właściwym urzędzie gminy. Według zaś § 2 tegoż przepisu, o pozostawieniu pisma w myśl § 1, doręczający umieszcza zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej bądź na drzwiach mieszkania adresata lub w innym widocznym miejscu ze wskazaniem, gdzie i kiedy pismo pozostawiono oraz że należy je odebrać w ciągu 7 dni; w razie bezskutecznego upływu tego terminu, należy czynność zawiadomienia powtórzyć jeden raz; tak samo należy postąpić w razie doręczenia pisma administracji domu, dozorcy domu lub sołtysowi. Wprawdzie art. 133 k.p.k. nie wskazuje precyzyjnie daty skutku doręczenia w przypadku nieodebrania pisma przez adresata, doktryna i orzecznictwo są w tym względzie zgodne i przyjmują, że skutek doręczenia następuje z upływem 7-dniowego terminu liczonego od daty powtórnego awizowania, czyli pozostawienia drugiego zawiadomienia (vide: komentarze do art. 133 Kodeksu postępowania karnego: T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, Zakamycze 2003, J. Grajewski, L.K. Paprzycki, M. Płachta, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, Zakamycze 2003; J. Grajewski (red.), L. K. Paprzycki, S. Steinborn, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Tom I, wyd. II, Warszawa 2010). Doręczenie jest czynnością jednorazową i nieodwołalną. Skuteczne doręczenie orzeczenia (pisma) wyłącza możliwość doręczenia powtórnego. W konsekwencji trafnie organ przyjął, że doręczenie orzeczenia dyscyplinarnego skarżącego nastąpiło skutecznie (w ramach tzw. doręczenia zastępczego) w dniu 7 listopada 2012 r. i w konsekwencji termin do wniesienia środka zaskarżenia upłynął w dniu 14 listopada 2012 r., pomijając w tym miejscu analizę miejsca doręczenia, o czym będzie mowa poniżej. W dalszej części wskazać również należy, że w myśl dyspozycji art. 122 § 1 k.p.k., czynność procesowa dokonana po upływie terminu zawitego jest bezskuteczna. Terminem zawitym jest zaś m.in. termin do wniesienia środków zaskarżenia (art. 122 § 2 k.p.k.). Kwestia niedotrzymania, przywrócenia i odmowy przywrócenia terminu zawitego uregulowana natomiast została w art. 126 k.p.k., w myśl którego, jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu (§ 1), zaś na odmowę przywrócenia terminu przysługuje zażalenie (§ 3). Przesłanką merytoryczną przywrócenia terminu jest wykazanie, że jego niedotrzymanie nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony, tj. takich, których strona nie mogła usunąć i dokonać wymaganej przez prawo czynności w określonym terminie.

W rozpoznawanej sprawie i w kontekście wskazanych wyżej przepisów, Komendant Główny Policji odmówił skarżącemu cytowanymi już wyżej postanowieniami nr (...) i (...), przywrócenia terminu, z wniosku z dnia (...) marca 2013 r. uzupełnionego wnioskiem z dnia (...) marca 2013 r., do wniesienia środka zaskarżenia wobec braku uprawdopodobnienia, iż niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych.

Kwestią sporną bowiem jest i co zarzuca skarżący, że orzeczenie dyscyplinarne z dnia (...) października 2012 r. nr (...), zostało mu błędnie przesłane na adres: ul. (...), (...), a nie na właściwy - jak podaje - tj.: ul. (...) W. W tym czasie bowiem korzystając ze zwolnienia lekarskiego, przebywał pod tym adresem i taki też adres widnieje za zaświadczeniu lekarskim.

Oceniając powyższe doszedł Sąd do przekonania, że ten zasadniczy i w podstawowy w sprawie zarzut skarżącego, nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze bowiem nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący (...) M. M. decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia (...) sierpnia 2003 r. otrzymał tymczasową kwaterę w miejscu pełnienia służby przy ul. (...), (...) i taki też adres figuruje w dokumentach personalnych wymienionego. Po wtóre, w dniu 4 lipca 2012 r. złożył on oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, a zatem "jego mieszkania" w rozumieniu art. 132 § 2 k.p.a. podając adres ul. (...), W. Po trzecie, na kopercie adresowanej do Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, w którym znajdowało się zwolnienie lekarskie i nadanej w Urzędzie Pocztowym nr (...) w W. w dniu 22 października 2012 r., pismem odręcznym wpisano adres nadawcy, a mianowicie ul. (...), (...). Po czwarte wreszcie, w odwołaniu z dnia (...) kwietnia 2011 r. od rozkazu personalnego z dnia (...) marca 2011 r. nr (...), skarżący podał ten sam adres, co wyżej.

W tym miejscu powołać należy brzmienie § 12 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261) w myśl którego policjant jest obowiązany niezwłocznie poinformować w pisemnym raporcie drogą służbową przełożonego w sprawach osobowych o zmianie miejsca zamieszkania. Zatem adres wpisany na zwolnieniu lekarskim, nie jest w żadnej mierze raportem służbowym skarżącego podającym zmianę miejsca zamieszkania. Skoro zaś tak, to jeżeli strona, nie podając nowego adresu, zmienia miejsce zamieszkania lub nie przebywa pod wskazanym przez siebie adresem, pismo wysłane pod tym adresem uważa się za doręczone, o czym stanowi art. 139 § 1 k.p.k.

W świetle zatem powyższej analizy, orzeczenie dyscyplinarne z dnia (...) października 2012 r. nr (...) zostało wysłane pod właściwy adres i skoro nie zostało odebrane przez skarżącego, to bezspornie nie z przyczyn od niego niezależnych i w tej sytuacji zasadnie odmówiono mu przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w konsekwencji odmówiono przyjęcia tegoż wniosku w myśl art. 135k ust. 3 ustawy o Policji.

Dodać ponadto należy skarżącemu, że organ, tj., Komendant Główny Policji jest osobą upoważnioną do wydania decyzji powtórnie w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś pozostałe zarzuty ze skargi dotyczącą postępowania dyscyplinarnego, a nie przedmiotowej sprawy.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.