Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 14 stycznia 2008 r.
II SA/Wa 1590/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.).

Sędziowie WSA: Janusz Walawski, Asesor Jarosław Trelka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia (...) maja 2007 r. nr (...) w przedmiocie odwołania z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe

1.

uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr (...) z dnia (...) stycznia 2007 r.

2.

stwierdza, że zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu w całości

Uzasadnienie faktyczne

Rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) lipca 2006 r., wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), § 4 ust. 1, § 5 ust. 1-2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1408 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 1 i 3 Zarządzenia nr 27 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odwołał (...) M. S. z zajmowanego stanowiska (...) i z dniem 24 lipca 2006 r. mianował na stanowisko (...). W uzasadnieniu rozkazu personalnego wskazano, że wnioskiem personalnym z dnia 5 lipca 2006 r. Dyrektor (...) ABW wystąpił o przeniesienie M. S. do (...) ABW. Wskazano również, że powyższa zmiana podyktowana jest reorganizacją pracy biura, a także chęcią wykorzystania doświadczenia i umiejętności zawodowych M. S. W uzasadnieniu tego rozkazu organ podał również, że z uwagi na okoliczność, że praca w (...) ABW nie wiąże się z wykonywaniem czynności kontrolnych, o których mowa w § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, cofnięto M. S. dodatek kontrolerski. Rozkaz personalny zawierał pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych.

W dniu 31 lipca 2006 r. rozkaz personalny nr (...) doręczony został za potwierdzeniem odbiory pod wskazany przez M. S. adres do korespondencji w G., ul. (...). Przesyłkę odebrała żona funkcjonariusza B. S.

W dniu 9 października 2006 r. M. S. wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...) lipca 2006 r.

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2006 r. o nr (...) Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, ze doręczenie rozkazu personalnego było skuteczne w rozumieniu art. 43 k.p.a. oraz, ze funkcjonariusz został prawidłowo poinformowany o terminie wniesienia środka odwoławczego od wskazanego rozkazu. Postanowienie to stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2007 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 103/07 oddalił skargę.

Dnia 26 października 2006 r. M. S. skierował wniosek do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym z dnia (...) lipca 2006 r. o nr (...). We wniosku M. S. powołał się na art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a.

Postanowieniem z dnia (...) października 2006 r. nr (...), wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wznowił postępowanie administracyjne zakończone rozkazem personalnym Szefa ABW nr (...) z dnia (...) lipca 2006 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że rozkaz personalny z dnia (...) lipca 2006 r. został M. S. doręczony w dniu 31 lipca 2006 r. oraz, że uprawomocnił się on w dniu 14 sierpnia 2006 r. z powodu niewystąpienia przez stronę z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Następnie postanowieniem z dnia (...) listopada 2006 r., wydanym na podstawie art. 10 § 1 i art. 123 § 1 k.p.a., Szef ABW wyznaczył M. S. siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego w związku z wznowieniem postępowania administracyjnego w sprawie rozstrzygniętej rozkazem z dnia (...) lipca 2006 r.

Pismem z dnia 21 listopada 2006 r., skierowanym do Szefa ABW, zwrócił się skarżący, na podstawie art. 73 § 1 i 2 k.p.a., o przesłanie mu kserokopii akt lub umożliwienie zapoznania się z nimi. Wniósł również o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału.

Postanowieniami z dnia (...) i (...) grudnia 2006 r. Szef ABW przedłużył ten termin do dnia 5 stycznia 2007 r.

W sprawie sporządzono też protokół w dniu 21 grudnia 2006 r. dotyczący zapoznania strony postępowania z materiałami sprawy.

Rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) stycznia 2007 r., wydanym na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., Szef ABW uchylił w całości rozkaz personalny nr (...) z dnia (...) lipca 2006 r. i na podstawie art. 50 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, § 4 ust. 1, § 5 ust. 1-2 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, odwołał M. S. - (...) z dniem 31 stycznia 2007 r. z zajmowanego stanowiska i mianował na stanowisko (...). Jednocześnie z dniem 31 stycznia 2007 r. cofnął M. S. dodatek kontrolerski. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ wskazał, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, co stanowiło uchybienie leżące po stronie organu. Wskazał również, iż z uwagi na okoliczność, że praca w (...) nie wiąże się z wykonywaniem czynności kontrolnych, o których mowa w § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, cofnięto M. S. dodatek kontrolerski. Dodatek ten bowiem przysługuje jedynie pełniącym funkcję na stanowiskach kontroli lub wykonującym czynności kontrolne.

Wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2007 r., skierowanym do Szefa ABW M. S. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej rozkazem personalnym z dnia (...) stycznia 2007 r. o nr (...).

Rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) maja 2007 r. Szef ABW utrzymał w mocy swój rozkaz personalny nr (...) z dnia (...) stycznia 2007 r. wskazując w uzasadnieniu, że w toku tego postępowania zapewniono stronie możliwość realizacji prawa do aktywnego udziału w postępowaniu, dopełniono obowiązku o którym mowa w art. 9 k.p.a., a także przestrzegano terminów procesowych, ustanowionych w art. 35 k.p.a. Organ wskazał również, że czyniąc zadość zasadzie prawdy obiektywnej, wydano zaskarżony rozkaz personalny po uprzednim wyczerpującym zbadaniu stanu faktycznego sprawy i okoliczności sprawy po wnikliwym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Działając zaś zgodnie z art. 7 k.p.a. organ dążył do zharmonizowania interesu służby i słusznego interesu funkcjonariusza. Szef ABW podkreślił przy tym, że istotą służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jest dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjno-prawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Owa dyspozycyjność nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających skuteczność działania jednostek organizacyjnych ABW, a nie według osobistych odczuć funkcjonariusza ABW.

Rozkaz ten stał się przedmiotem obszernej skargi M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z dnia 25 października 2007 r., w której wniósł on o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...) maja 2007 r. oraz rozkazu go poprzedzającego, jako niezgodnego z prawem. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie:

art. 67 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie zapisu mówiącego, że obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę,

art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 60 Konstytucji RP, mówiącego o zasadzie równości,

art. 1 ust. 1 pkt a i b Konwencji nr 111 dotyczącej dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu,

art. 41 pkt 8 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy,

art. 119 ust. 3 powołanej ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, poprzez wydanie rozkazu personalnego nr 2623 z dnia 11 lipca 2006 r. i rozkazu personalnego nr 75 z dnia 4 stycznia 2007 r. na podstawie § 4 ust. 1, § 5 ust. 1-2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, którym to rozporządzeniem Prezes Rady Ministrów nie przekazał Szefowi ABW kompetencji do cofania dodatku kontrolerskiego,

art. 132 ustawy o ABW, poprzez błędną wykładnię oraz działanie wykraczające poza ramy określone w art. 67 68 Konstytucji RP,

art. 50 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu poprzez wydanie rozkazu personalnego nr 2623 z dnia 11 lipca 2006 r. przez Dyrektora Biura Kadr ABW nieposiadającego umocowań ustawowych określonych w tym artykule,

art. 3 § 3 pkt 2 w związku z art. 43 k.p.a. oraz § 6 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 120, poz. 1125), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że funkcjonariuszowi ABW wystarczy doręczyć rozkaz zamiast obowiązku zapoznania z rozkazem personalnym wynikającym wprost z tych powołanych przepisów,

art. 146 § 2 w związku z art. 151 § 2 k.p.a., poprzez błędną wykładnię.

Rozkazowi personalnemu zarzucił skarżący ponadto naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 77, 107 § 3, 145 § 11 k.p.a., art. 6 ust. 3 pkt c Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana według wymienionych wyżej kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie jest legalność rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...) maja 2007 r. Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, utrzymującego w mocy rozkaz personalny nr (...) z dnia (...) stycznia 2007 r. Rozkazem z dnia (...) stycznia 2007 r. nr (...) Szef ABW uchylił w całości rozkaz personalny nr (...) z dnia (...) lipca 2006 r. o odwołaniu M. S. z zajmowanego stanowiska i mianowaniu na inne równorzędne stanowisko z dniem 24 lipca 2006 r., z jednoczesnym cofnięciem dodatku kontrolerskiego w wysokości 25% stawki uposażenia zasadniczego oraz orzekł o odwołaniu skarżącego z zajmowanego stanowiska i mianowaniu go na stanowisko (...) z dniem 31 stycznia 2007 r. z jednoczesnym cofnięciem dodatku kontrolerskiego w wysokości 25% stawki uposażenia zasadniczego.

Na wstępie należy wskazać, że istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2006 r. o sygnaturze akt II OSK 730/05 - LEX nr 209471).

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego jest art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), który to przepis wskazuje jaki organ jest właściwy do przeniesienia funkcjonariusza ABW na inne stanowisko służbowe. Wskazać należy, że skarżący rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) stycznia 2007 r. został przeniesiony na stanowisko równorzędne i cofnięto mu, na podstawie § 4 ust. 1, § 5 ust. 1-2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1408 ze zm.), dodatek kontrolerski. Rozkaz ten utrzymany został następnie rozkazem Szefa ABW, z dnia (...) maja 2007 r. Jak wskazał w zaskarżonym rozkazie personalnym Szef ABW przeniesienie skarżącego nastąpiło na stanowisko równorzędne. O tym, że było to przeniesienie na stanowisko równorzędne, świadczy również fakt, że rozkaz o przeniesieniu skarżącego nie był oparty o art. 57 powołanej ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, który dotyczy przeniesienia funkcjonariusza ABW na niższe stanowisko służbowe. Przeniesienie na niższe stanowisko służbowe obwarowane jest szeregiem warunków wskazanych w powołanym art. 57, przeniesienie zaś na stanowisko równorzędne dopuszczalne jest zawsze z racji administracyjno - prawnego charakteru stosunku służbowego funkcjonariusza, stosunku charakteryzującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością funkcjonariusza. Przepisy ustawy pozostawiają właściwym przełożonym służbowym ocenę celowości i zasadności przeniesienia funkcjonariusza ABW na takie równorzędne stanowisko. Przeniesienie jednakże na stanowisko równorzędne, jako dokonywane na drodze postępowania administracyjnego w formie decyzji, powinno respektować słuszny interes funkcjonariusza (art. 7 k.p.a.), powinno być należycie, przekonująco uzasadnione, a przeprowadzone postępowanie odnosić się do wszystkich argumentów, jakie strona uznaje za istotne. Zaznaczyć przy tym należy, że decyzja o przeniesieniu powinna we właściwy sposób wykazać nie tylko równorzędność nowego stanowiska służbowego skarżącego, ale także zasadność i celowość przeniesienia go na to nowe stanowisko.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżony rozkaz personalny, a także utrzymany nim w mocy rozkaz personalny, wymagań tych nie spełniają. Uzasadnienie zaskarżonego rozkazu jest lakoniczne i nieprzekonywujące. Koncentruje się głównie na przyczynach wznowienia postępowania w sprawie, nie biorąc pod uwagę okoliczności, że obecnie wydane rozkazy personalne regulowały kwestię przeniesienia skarżącego na równorzędne stanowisko od początku. Zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz z dnia (...) stycznia 2007 r. nie wskazał nawet przyczyny, dla której skarżący przeniesiony został na stanowisko równorzędne. Można jedynie domniemywać, że przeniesienie skarżącego na inne stanowisko służbowe podyktowane było reorganizacją pracy biura, informuje o tym jedynie uchylony (a zatem już nieobowiązujący) rozkaz Szefa ABW nr (...) z dnia (...) lipca 2006 r. Zaskarżony rozkaz nie odnosi się w żaden sposób do wyjaśnienia równorzędności stanowisk, wskazując jedynie, że stanowiska te są równorzędne. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie kwestionuje stwierdzeń Szefa ABW o reorganizacji biura. Sąd podkreśla jednak, że zaprezentowane uzasadnienie pozostawia zbyt wiele wątpliwości i argumentów skarżącego bez koniecznej odpowiedzi. Uniemożliwia to Sądowi kontrolę prawidłowości zaskarżonej decyzji, przesądza, że nie można co prawda wykluczyć prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia, ale nie można także wykluczyć słuszności poglądu zaprezentowanego w skardze. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. II SA/Wa 1200/00, LEX Nr 54115). Ponadto organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Nie może też oczekiwać, że zrobi to za niego sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję (wyrok NSA z dnia 11 lipca 2001 r., sygn. IV SA 703/99, LEX 51234).

Zaskarżona decyzja nie wskazuje kryteriów, którymi organ kierował się przy ocenie kwestii równorzędności stanowiska, nie odnosi się do argumentów skarżącego, nie wyjaśnia nawet wpływu pozbawienia go dodatku kontrolerskiego na kwestię tej równorzędności. Narusza to art. 7, 8, 107 § 3 k.p.a. Przywołane wyżej orzecznictwo NSA pozostaje w tym zakresie w pełni przydatne. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia kryteriów oceny równorzędności obydwu stanowisk i odniesienia się do poglądu skarżącego był tym większy, że ustawa o ABW i AW nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne" (w przeciwieństwie np. do aktualnej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), choć często się nim posługuje i wiąże z nim określone konsekwencje.

Wskazać należy również, że problem przenoszenia funkcjonariuszy na równorzędne stanowiska był już przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 19 października 2007 r. o sygnaturze akt I OSK 100/07 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wprawdzie sprawa dotyczyła przeniesienia na stanowisko równorzędne w Policji jednakże podać należy, że unormowania prawne zarówno w ustawie o Policji jak i w ustawie o ABW i AW są identyczne. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną wskazał, że "decyzja o przeniesieniu policjanta na inne stanowisko podejmowana jest władczo i jednostronnie w ramach uznania administracyjnego, przy czym pojęcie stanowiska równorzędnego oznacza przeniesienie na stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku służbowym i stopniu etatowym". Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zaprezentowany w wyroku NSA.

Dodatkowo należy jeszcze wskazać na naruszenie w sprawie przez organ art. 130 k.p.a. Decyzja o przeniesieniu funkcjonariusza na równorzędne stanowisko ma charakter konstytutywny, zmienia bowiem istniejący dotąd administracyjnoprawny stosunek służbowy. Zgodnie z art. 130 § 2 wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. W konsekwencji decyzja o przeniesieniu funkcjonariusza, który się od niej odwołał, uzyskuje moc prawną dopiero od dnia wydania decyzji odwoławczej albo od wydania postanowienia kończącego sprawę w inny sposób. Termin orzeczonego ostatecznie przeniesienia nie może być wcześniejszy od decyzji ostatecznej w tym przedmiocie (lex retro non agit). Tymczasem w zaskarżonym rozkazie personalnym określono datę przeniesienia na dzień 31 stycznia 2007 r. w sytuacji, gdy rozkaz personalny wydano w dniu (...) maja 2007 r., a zatem po dacie, z którą przeniesiono skarżącego na równorzędne stanowisko.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie raz jeszcze podkreśla, że niekwestionowanym prawem Szefa ABW jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określanie w konkretnych zadań Agencji oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeśli z tego względu konieczne jest przeniesienie skarżącego na inne, równorzędne stanowisko służbowe, to ustawa stwarza taką możliwość. Niezbędne jest jednak wykazanie, że zaszły rzeczywiste potrzeby organizacyjne w tym zakresie, wynikające z przyjętego modelu funkcjonowania Agencji oraz, że nowe stanowisko jest istotnie równorzędne. Przyznanie w ustawie uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury ABW oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.